บทที่ 24 การตัดสินใจครั้งสุดท้าย (4)

เตโซเดินตรงไปยังห้องนอนของเตชินอย่างไม่ลังเลเมื่อตอนนี้ทั้งน้องชายและน้องสะใภ้ต่างแยกห้องนอนกันมาได้สองเดือนแล้ว คนเป็นพี่ชายเช่นเขาจึงต้องจัดการเรื่องที่จะทำให้สถานการณ์ระหว่างเตชินกับดาริกาแย่ลงก่อนที่จะสายเกินไป หลังกลับจากจบงานเลี้ยงต่างคนต่างก็แยกย้ายไปอยู่ในพื้นที่ของตัวเองหากแต่ยกเว้นเตโซที่กำลังถูกการตัดสินใจครั้งสุดท้ายของดาริกากวนใจจนต้องลุกจากเตียงนอนไปหาน้องชายในอีกไม่กี่ชั่วโมงพระอาทิตย์ยามเช้าก็จะขึ้นสู่ท้องฟ้า

เตโซยกมือเคาะประตูห้องสองสามทีก่อนจะเปิดเข้าไปทันทีไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตก่อน และเมื่อเขาเดินเข้ามาก็พบเตชินที่เพิ่งยันตัวลุกขึ้นเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟข้างหัวเตียงก่อนจะหันกลับมามองเขาด้วยสายคาฉงนใคร่รู้แล้วถามขึ้น

“มีอะไรหรือเปล่าครับพี่โซ” เตชินเอ่ยถามขึ้น

“มี พี่ขอนั่งคุยตามประสาพี่น้องเหมือนแต่ก่อนนะเต” เตโซตอบแล้วพูดออกไปพลางนั่งลงทันทีจึงทำให้เตชินรู้ได้ทันทีว่ามีเรื่องจริงจังหากแต่ก็ไม่อยากทำให้บรรยากาศอึดอัดจึงได้ทำตัวตามสบายไม่มีการออกไปนั่งคุยกันที่ห้องทำงานหรือห้องหนังสือ

“พี่กับผมไม่ได้นั่งคุยกันแบบนี้นานแล้ว เรื่องของน้องดาใช่ไหมครับที่พี่จะคุย”เตชินถามพลางมองสายตาของพี่ชายอย่างรู้ได้ทันทีว่าด้วยเรื่องอะไรกันแน่ที่เตโซจะคุยด้วย

“ใช่ เตก็รู้ตัวนิเท่าที่พี่เห็นตอนนี้” เตโซตอบรับพลางถามออกไปด้วยปฏิกิริยาปกติ

ไม่มีท่าทีโกรธไม่พอใจหรือกำลังโมโห แต่เตโซนิ่งมากจนเตชินเริ่มหวั่นใจกลัวขึ้นมาเสียดื้อๆ หากให้ปรับโหมดของพี่ชายได้เขาก็อยากปรับให้ระบายอารมณ์ออกมามากกว่านิ่วเช่นนี้

“…” เตชินเลือกที่จะเงียบแล้วมองพี่ชายก่อนจะหลุบสายตาหนีอย่างไม่กล้าสู้สายตา

“เต พี่เป็นพี่ชายเตพี่เห็นพี่มองออก ทำไมถึงหลบหน้ากันแทนที่จะพูดคุย” เตโซมองน้องชายซึ่งในตอนนี้เหมือนกับน้องชายตัวน้อยที่กำลังยอมรับความผิดอย่างเลี่ยงไม่ได้แล้วถูกดุอยู่บนเตียงนอน

“ผม…” เตชินอึกอัก

“พูดความจริงออกมา อย่าคิดโกหกพี่เพราะเตก็รู้ว่าโกหกพี่ไม่ได้” เตโซดักทางน้องชาย

“ผมไม่มั่นใจครับ สิ่งที่ศินพูดในวันนั้นทำให้ผมคิดไม่ตกมาตลอดสองเดือนจนรู้สึกไม่กล้าสู้หน้าน้องดา ผมไม่มั่นใจตัวเอง และผมก็อดคิดไม่ได้ว่าดาอาจจะรู้สึกอย่างที่ศินพูด ขนาดผมยังไม่แน่ใจเลยกับความรู้สึกตัวเอง” เตชินตัดสินใจพูดออกไปพลางดึงสายตากลับไปมองพี่ชาย

“ตัดเรื่องของพี่ออกไปซะ มันคืออดีตส่วนตอนนี้พี่มองดาเป็นน้องสาวเท่านั้น พี่ดูออกนะเตว่าเพราะอะไรเตถึงรู้สึกไม่แน่ใจ เพราะเตรู้ว่าพี่คิดยังไงกับดาแต่มันคืออดีต อย่ารู้สึกผิดในสิ่งที่เตไม่ได้ทำผิด” เตโซพูดออกไปตามตรงอย่างที่เขาเห็นและมองออก

“พี่โซ…แต่ต่อให้ผมคิดกับดามากกว่าพี่ชายน้องสาว แล้วเธอล่ะครับ เราบังคับให้ใครมารักเราไม่ได้หรอกนะครับ” เตชินพูดออกไปตามความรู้สึกนึกคิด

“แล้วทำไมเตไม่ลองบอกรักน้องดาให้น้องดาได้มั่นใจก่อน บางทีการพูดก็ช่วยให้อะไรๆ มันดีขึ้นนะเต” เตโซยกยิ้มขึ้นมาบางพลางพูดเตือนสติน้องชาย

“ผม…” เตชินยังคงมีความลังเลและไม่มั่นใจ

“เต พี่จะถามเตแค่ตอบนะ ตอบตามความจริงและตรงไปตรงมาห้ามโกหก” เตโซมองน้องชายอย่างเข้าใจความรู้สึกที่กำลังลำบากใจที่ค้นหาคำตอบให้ถี่ถ้วน

“ครับ” เตชินตอบรับอย่างไม่อิดออด

“เตรู้สึกผิดต่อดาที่เข้าใจผิดคิดว่าพี่ฆ่าพ่อน้องดาใช่ไหม” เตโซเริ่มเอ่ยถามออกไปทันที

“ใช่ครับ” เตชินเองก็ตอบออกมาตามตรง

“แต่ลึกๆ แล้วเตทั้งห่วงทั้งหวงน้องดาตลอดเวลาที่ผ่านมาถึงได้ตัดสินใจทำร้ายจิตใจเธอเพื่อให้เธอเกลียดเพื่อจะปล่อยให้เธอไปมีอิสระมีความสุขทั้งที่รู้ว่าตัวเองจะต้องเสียใจ ใช่ไหม” เตโซยังคงเอ่ยถามต่อพลางจับจ้องมอบน้องชายอย่างพินิจพิจารณาปฏิกิริยาของเตชิน

“ใช่ครับ” เตชินยังคงตอบออกมาในทันทีอย่างไม่ลังเล

“หลังจากที่ดาเข้าไปฝึกงานได้ไม่นานเตก็เริ่มห้ามใจตัวเองไม่ได้ที่จะกลับไปเป็นพี่เตที่ใจดีของน้องดาจนต้องทำทีบังคับน้องดาไปหมด ใช่ไหม” เตโซพูดพลางมองสีหน้าของน้องชาย

“ใช่ครับ” เตชินเองก็ยังคงตอบออกมาแทบจะทันทีอย่างไร้ความลังเล

“พอมีเรื่องพี่เข้ามาจนเตรู้สึกว่ามันอันตรายสำหรับดา เตก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อปกป้องดา อยากให้ดาปลอดภัยและไม่ต้องเจ็บปวดอีกกับเรื่องในอดีต พี่พูดถูกไหม” เตโซพยักหน้าเบาๆ อย่างรับรู้ก่อนจะถามออกไปอีกครั้งอย่างใจใย

“…ครับ” เตชินมีความเล็กน้อยอยู่นิดๆ แต่ก็เพียงนิดๆ ก่อนจะเอ่ยตอบออกไป