บทที่ 26 ของขวัญที่วิเศษที่สุด (1)

บทที่ 26

ของขวัญที่วิเศษที่สุด

เสียงอ้วกดังไปทั่วบริเวณห้องน้ำภายในหอพักกลางใจเมืองลอนดอนประเทศอังกฤษจนร่างสูงของเตโซต้องทิ้งกระเป๋าเดินทางวิ่งไปหาดาริกาทันทีด้วยความเป็นห่วง เพราะก่อนหน้านี้ขณะที่ชายหนุ่มโทร. คุยกับหหญิงสาวโดยที่สาวเจ้ายังไม่รู้ตัวว่าเขามาเยี่ยมเธอหลังผ่านไปได้สามเดือนกว่าที่เธอเดินทางมาเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษเพราะอยู่ๆ เธอก็ตัดสายทิ้งไปโดยไม่บอกไม่กล่าวคำลา ด้วยความเป็นห่วงเตโซจึงตรงเข้าไปที่ห้องน้ำซึ่งเปิดประตูทิ้งไว้ทันที

“น้องดา!”

“พี่โซ!”

ดาริกาหันขวับไปมองด้วยความตกใจที่ได้ยินเสียงของเตโซพร้อมกับค่อยๆ หันไปมองพร้อมสีหน้าเป็นกังวลเมื่อได้เห็นหน้าพี่ชายซึ่งมองมาด้วยความเป็นห่วง

“เป็นอะไรหรือเปล่าดา พี่ตกใจหมดเลย”

“พี่โซ พี่โซมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไรคะ”

หญิงสาวเอ่ยถามพลางกระชับเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ปกปิดก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำเดินนำกลับไปที่โซนห้องนั่งเล่นอย่างไม่คิดสบสายตาชายหนุ่มที่มองมาด้วยสายตาเป็นห่วงแกมจับผิดในท่าทีที่ผิดปกติของเธอแทนที่ด้วยปฏิกิริยาดีใจที่เธอควรจะเผยมันออกมา

“เพิ่งถึงเมื่อเช้าพี่ก็ตรงมาหาเราเลย ตอนพี่โทร. มาก็ยืนอยู่หน้าห้องของดา พอดาตัดสายไปดื้อๆ พี่ตกใจเลยเปิดเข้ามาก็เจอดากำลังอ้วกอยู่ในห้องน้ำ” เตโซตอบออกไปตามตรงพลางสำรวจมองดาริกา

“ดา...” หญิงสาวซึ่งนั่งลงก่อนแล้วและเอาหมอนอิงมากอดไว้อึกอักพลางมองสบสายตาจับผิดของชายหนุ่มก่อนจะหลุบสายตาหนี้ แต่แล้วก็ต้องอุทานออกไปด้วยความตกใจ “พี่โซ!”

“น้องดา!” เตโซตกใจไม่น้อยเมื่อเขาดึงหมอนอิงออกและปัดขอบเสื้อกันหนาวของดาริกาออกจึงเผยให้เห็นหน้าท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยแต่ก็เห็นชัดเจนว่าเธอกำลังตั้งครรภ์!

“พี่โซ ดา...” ทันทีที่เธอเอื้อนเอ่ยไปเพียงเท่านั้นหยาดน้ำตามากมายก็ไหลรินลงอาบแก้มสะอื้นไห้ออกไปฉับพลัน มองหน้าเตโซด้วยสายตารู้สึกผิดและสับสนกับสิ่งที่เธอจะต้องแบกรับเก็บเงียบคนเดียวมาตั้งแต่เดินจากเตชินออกมาในวันนั้น

“ร้องไห้ออกมา ร้องไห้พอใจแล้วเล่าให้พี่ฟัง” เตโซดึงดาริกามาสวมกอดพลางปลอบประโลมด้วยมือหนาที่ยกขึ้นลูบศีรษะของหญิงสาว

แม้ลึกๆ แล้วชายหนุ่มจะฉุกคิดได้ว่าสาวเจ้าคงท้องกับเตชินแต่เขาไม่เข้าใจกับการตัดสินใจของเธอเลยสักนิดว่าทำไมจะต้องเดินจากเตชินออกมาทั้งที่กำลังตั้งครรภ์ไกลถึงประเทศอังกฤษ อีกทั้งความจริงก็เปิดเผยหมดทุกอย่างแล้วจนต่างก็เข้าใจกัน ในครานั้นเขาเคารพการตัดสินใจของน้องสาวคนนี้โดยไม่คิดถามหาเหตุผลใดๆ อีก

แต่ในวันนี้เขาคงปล่อยผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้อีกแล้ว เพราะตอนนี้ดาริกากำลังตั้งครรภ์หลานคนแรกของเขาและเป็นลูกของเตชิน ต่อให้เธอไม่บอกก็พอรู้ว่าเด็กเป็นรู้ใคร

ก็เพราะหัวใจของเธอมีแต่เตชินมาตลอด

กว่าครึ่งชั่วโมงที่ดาริการะบายออกมาด้วยเสียงสะอื้นไห้พร้อมกับหยาดน้ำตามากมายจนเตโซปวดใจจนรู้สึกโกรธเตชินขึ้นมาฉับพลันทั้งที่เขาไม่เคยโกรธน้องชายตัวเองเลยสักครั้ง แต่พอเป็นเรื่องของดาริกาโดยมีต้นเหตุเป็นเตชินทีไรเขาก็แทบจะอยู่นิ่งไม่ได้สักครั้ง ตลอดเวลาที่เขาต้องซ่อนตัวตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาก็ได้ยินการกระทำของเตชินที่ทำต่อดาริกาจากปากของเคนจนต้องสั่งให้เคนแสร้งทำเป็นชอบดาริกาเพื่อสั่งสอนให้รู้ใจตัวเอง

สั่งสอนให้รู้ถึงคนล้ำค่าที่เตชินได้ไปว่าควรอ่อนโยนทะนุถนอมมากกว่าจะใจร้ายใส่

แต่กว่าน้องชายของเขาจะรู้ตัวได้สติก็สายเกินกว่าจะรั้งเธอเอาไว้ให้อยู่ข้างกายได้ และไม่คิดเลยว่าน้องชายของเขาจะโง่ไม่รู้ว่าดาริกากำลังท้องลูกของตัวเองเช่นนี้ ส่วนเขาที่ไม่รู้สิไม่แปลกแต่คนที่ใกล้ชิดกว่าเกือบตลอดเวลาทำไมถึงไม่รู้เรื่องกันเล่า

...จะไม่ให้เขาโกรธได้อย่างไร

“ดาขอโทษนะคะ” ดาริกายกมือเช็ดคราบน้ำตาก่อนจะผละออกมานั่งหลังตรงขอโทษเตโซด้วยความรู้สึกผิด

“ดาไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ต้องขอโทษ...พร้อมหรือยังที่จะเล่าให้พี่ฟัง” เตโซเอ่ยถามกลับไปเสียงเข้มเล็กน้อยเพื่อกดดันให้ดาริกายอมพูดออกมา

“ตอนมาถึงที่นี่ได้สองเดือนดาก็รู้ตัวว่าตัวเองท้องคะ แต่ดาไม่รู้ว่าพี่เตจะรู้สึกยังไงกันแน่ ดาสับสนไปหมดแล้วคะพี่โซ ถ้าดาพูดออกไปแล้ว แล้ว...”