บทที่ 6 ไม่ชอบหรือแค่หวง (4)

ดาริกานั่งก้มอ่านแฟ้มเอกสารอีกครั้งระหว่างนั่งอยู่บนรถตู้แวนขณะที่กำลังแล่นไปตามบนท้องถนนตรงไปยังโรงแรมซึ่งเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงของค่ำวันนี้ แม้ว่าหญิงสาวจะใช้เวลาทำความเข้าใจข้อมูลของบุคคลสำคัญของบริษัทมาตลอดช่วงบ่ายแล้วก็ตามแต่เธอก็ไม่อยากทำงานนี้พลาดจนเป็นต้นเหตุทำให้เตชินเดือดร้อนวิ่งวุ่นแก้ปัญหาเพราะเธอเหมือนอย่างที่เตโซทำจนเกิดผลร้ายกับตัวเองตามมา

เธอจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นอีก

เตชินแอบเบนสายตามองดาริกาที่เอาแต่นั่งก้มหน้าก้มตาอ่านแฟ้มเอกสารที่ชายหนุ่มเตรียมเอาไว้ให้ ซึ่งหญิงสาวอยู่ในชุดราตรีเกาะอกสีเงินประกายเพชร กระโปรงผ่าด้านหน้าขึ้นมาถึงต้นขาเผยให้เห็นผิวเรียบเนียน จับจีบที่เอวสลับทับกันไปมาอย่างมีลูกเล่นไม่ให้เรียบจนเกินไปเข้ารูปจนเผยให้เห็นสัดส่วนของคนใส่ที่สวยสะดุดตาจากแบรนด์ดังของดีไซเนอร์ไทยที่มีฝีมือเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ เข้ากับรองเท้าส้นสูงในระดับความสูงพอดีสีเงินเปิดให้เห็นเรียวเท้าขาวลออตาที่สวยของเธอ

ยังดีหน่อยที่รินนราจัดทรงผมให้ปล่อยยาวสลวยดัดลอนใหญ่แล้วเกล้าผมครึ่งศีรษะด้วยเปียใหญ่ ปล่อยปอยผมลงมาปกปิดกรอบหน้าของสาวเจ้าเล็กน้อยประดับด้วยจิวเวลรี่จากแบรนด์ของบริษัทคอลเลคชั่นใหม่ล่าสุดของปีนี้อย่าง ‘Red rose in the snow’ ช่างเข้ากับเธออย่างลงตัว ไม่ว่าจะเป็นที่คาดผมดัดลายกุหลาบและใบฝังเพชรสีแดงเล็กกลางดอกกุหลาบ ต่างหูและสร้อยคอต่างถูกดัดลวดลายเป็นจี้ดอกกุหลาบฝังเพชรสีแดงซึ่งถูกเจียระไนมาอย่างดีในราคาเจ็ดหลัก

สีจากจิวเวลรี่และเพชรยิ่งรับเข้ากับวงหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยโทนสีอ่อนอย่างชมพูอมส้มอ่อน เรียวปากถูกทาด้วยสีแดงกุหลาบอย่างอวบอิ่มน่าลิ้มลอง หากไล่สายตาลงมาที่ลำคอระหงซึ่งถูกเส้นผมคลอเคลียหากแต่ช่างน่าดึงดูดก่อนจะสิ้นสุดลงที่เนินเนื้อหน้าอกที่ถูกแต่งแต้มกลิตเตอร์ให้ผิวมีมิติแวววาว ไม่ว่าจากตามแขนหรือขาก็ยิ่งเสริมให้เธอดูสวยมีเสน่ห์อย่างเหลือล้น หากทว่าช่างทำให้คนที่กำลังมองอยู่รู้สึกหงุดหงิดมากกว่าจนเกิดความไม่ชอบก่อนจะโยนเสื้อสูทไปให้โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัวจนต้องหันมามองเขาทันที

“ใส่ซะ รำคาญลูกตา ระยิบระยับอะไรนักหนา” เขาพูดโดยไม่ละสายตาจากเธอ

“เอ่อ แต่ว่า…” เธออึกอักมองเขาที่ไร้เสื้อสูทสวมทับเสื้อกั๊กซึ่งสวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาวอีกที

“ถึงงานค่อยคืน ลงจากรถก็ถูกแสงไฟแสงเฟลชกลบหมดแล้ว” เขาพูดจบก็หันกลับมองตรงไปข้างหน้า

“ไม่รังเกียจเหรอคะ” เธอถามพลางจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเขา

“เสร็จงานนี้ฉันค่อยทิ้งเสื้อ” เขาพูดโดยไม่คิดมองหน้าหญิงสาว

คำตอบของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวเลือกที่จะเงียบปากแล้วหยิบเสื้อขึ้นมาใส่ก่อนจะนั่งอ่านข้อมูลต่อทั้งนี้ก็เพื่อไม่ให้สนใจเขาจนลืมทุกอย่างเพราะเอาแต่ครุ่นคิดไปกับคำพูดที่เสียดแทงจากเขาอยู่ตลอดเวลาจนเสียสมาธิ แต่แล้วเสียงทุ้มเข้มก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ปิดแฟ้มนั้นซะ” เขาออกคำสั่ง

“ไม่ใช่ฉันยังจำไม่ได้ ฉันแค่ไม่อยากทำงานพลาดจนทำให้คุณเตเดือดร้อนน่ะคะ” เธอไม่ได้ทำตามที่เขาสั่งแต่ก็เงยหน้าขึ้นมาพูด

“คุณจิรันเป็นลูกค้าคนสำคัญของบริษัท งานเลี้ยงที่เราไปคืองานเลี้ยงวันเกิดครบรอบห้าสิบหกปีของคุณจิรัน เธอจำแค่ว่าเขาชื่ออะไรอายุเท่าไรความชอบไม่ชอบก็พอ ที่เหลือฟังจากฉัน” เตชินถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเริ่มพูดออกไปทันที

“…” ดาริกาไม่ได้พูดอะไรออกไปอีกนอกจากปิดแฟ้มที่อยู่ในมือแล้วตั้งใจฟังชายหนุ่มพูดออกมา

“คุณจิรันเป็นลูกค้าที่ซื้อเพชรจากเรารายใหญ่และยังมีหุ้นส่วนอยู่ห้าเปอร์เซ็นต์ ฉะนั้นเธอแค่ทำตัวให้ดีอย่าก่อความวุ่นวาย เราแค่ไปร่วมงานแล้วอวนพรวันเกิด ส่วนเธอ...พวกบอร์ดบริหารได้คุยกับคุณจิรันเรื่องเธอ เขาถึงอยากเจอเธอในวันนี้” เตชินตัดสินใจบอกความจริงออกไปในท้ายประโยคเมื่อความจริงแล้วลูกค้ารายใหญ่ต้องการทำความรู้จักดาริกาในฐานะภรรยาของเขา

“เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะระมัดระวัง มีอะไรอีกมั้ยคะที่ฉันจะต้องระวังนอกจากที่คุณเตบอกมา” เธอรับรู้พลางพูดออกมาด้วยโทนเสียปกติ แต่เพราะตั้งแต่สาวเจ้าเปลี่ยนสรรพนามเรียกระหว่างเธอกับเขาจึงดูเหมือนเป็นการประชดประชันใส่กันเสียมากกว่า

“ไม่มี...ถึงแล้ว” เขาตอบอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะบอกออกไปเมื่อรถจอดบริเวณหน้ามุกบ้านของจิรัน

“เสื้อคะ...ถ้ากลับออกจากงานแล้วคุณเตไม่ต้องเอาไปทิ้งเองหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันเอาไปทิ้งให้ ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะเก็บมันไว้หรอกนะคะ ฉันแค่ไม่อยากให้คุณจับเสื้อตัวนี้ไปมากกว่านี้ก็เท่านั้นคะ” เธอพูดพลางถอดเสื้อออกยื่นไปให้กับเขาที่รับกลับไปสวมใส่เสื้อให้เรียบร้อย

ดาริกาก้าวลงจากรถก่อนเมื่อคนต้อนรับเดินมาเปิดประตูให้ก่อนจะตามมาด้วยเตชินที่รั้งข้อมือของหญิงสาวเอาไว้เมื่อเห็นว่าสาวเจ้ากำลังจะเดินเข้าไปก่อน เมื่อเธอหันกลับมามองชายหนุ่มก็ปล่อยมือยกแขนขึ้นมาให้เธอควงโดยไม่ได้พูดอธิบายอะไรเธอก็รู้ได้ทันทีว่าตั้งแต่ลงรถฐานะตอนนี้ของตัวเองก็คือภรรยาของเขา เธอมองแขนของเขาอยู่ครู่อย่างลังเลแต่แล้วก็ยื่นมือไปควงแขนเพื่อรักษาหน้าให้กับเขาอย่างว่าง่ายแล้วพากันเดินเข้าไปในงานเลี้ยงฉลองวันเกิด

เมื่อเดินเข้ามาดาริการู้สึกประหม่าเล็กน้อยกับผู้คนที่ไม่เคยพบเจอหรือรู้จักมาก่อนที่มากหน้าหลายตาจนเผลอกำแขนเสื้อของเตชินเอาไว้แน่น สายตายังคงมองไปรอบๆ เพื่อสร้างความมั่นใจให้กับตัวเองและไม่ให้เผลอทำตัวเงอะงะจนขายขี้หน้า ทว่าคำพูดจากคนตัวสูงก็ทำให้เธอเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อได้คำปลอบประโลม

“ไม่ต้องประหม่า ไม่มีใครเข้ามาทักทายก่อนเจ้าของงานหรอก...แค่คอยอยู่ข้างๆ ฉันก็พอ” เหลือบสายตามองพลางพูดเมื่อเห็นอาการประหม่าของเธอ

“ค่ะ...ขอบคุณนะคะคุณเต” เธอพูดโดยไม่ได้หันไปมองเพื่อไม่ให้ตัวเองประหม่ามากกว่าเดิมหากเขาได้เห็นว่าเธอยิ้มออกมา

“ถ้าหิวหรืออยากเข้าห้องน้ำก็บอกเดี๋ยวพาไป ตอนนี้ไปหาคุณจิรันก่อน” เขาบอกให้รู้ว่าจะต้องทำสิ่งไหนเป็นสิ่งแรก 

“ค่ะ เอ่อ ฉันลืมถามเลยคะ ฉันไม่เห็นว่าเราได้เตรียมของขวัญมาให้คุณจิรันเลยนะคะ” ดาริกาหันกลับไปถามเมื่อเริ่มนึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่ออกจากบริษัทก็ไม่มีของขวัญติดมือมา

หนำซ้ำในแฟ้มเอกสารพอได้อ่านจริงๆ ก็ไม่ค่อยมีประวัติของจิรันเลยแม้แต่นิดนอกจากชื่ออายุและบทบาทสำคัญของจิรันในแวดวงสังคมนักธุรกิจและไฮโซเท่านั้น อีกข้อมูลก็มีเพียงความสัมพันธ์ระหว่างจิรันกับบริษัท แล้วจะให้เธอพูดคุยอะไรกับคนที่อยากจะเจอเธอ แม้จะได้ยินข้อมูลจากปากของเตชินด้วยก็ตามแต่เธอก็ไม่เคยเจอมาก่อนหนำซ้ำยังไม่ค่อยได้รู้จักผู้หลักผู้ใหญ่ดีเหมือนศศินหรือน้ำหวาน

เธอจะรับมือได้ดีหรือไม่นะ