ANMELDENศศิกานต์เดินกระแทกเท้าเข้ามาในห้องประชุมของบริษัท H ด้วยสีหน้าบึ้งตึง ก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหงุดหงิด“ทำไมถึงยอมให้ค่าย WB เอาเพลงของลูน่าไปโคฟเวอร์ด้วย!” เธอเปิดฉากต่อว่าในที่ประชุมทันที“แล้วดูสิ ยังเอาไปให้นังนานะนั่นร้องอีก โอ๊ย! มีแต่คนคอมเมนต์ว่าร้องดีกว่าลูน่าอีก!”ศศิกานต์ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห เสียงของเธอดังขึ้นเรื่อย ๆ“ก็เขาเป็นเจ้าของเพลงมาก่อน จะร้องเพราะกว่าก็ไม่เห็นจะแปลกอะไร” ก้องเดชตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย“พี่เชนพูดแบบนี้หมายความว่าไง จะหาเรื่องกันใช่ไหม!” ศศิกานต์ผุดลุกขึ้นยืน ชี้หน้าชายหนุ่มอย่างเดือดดาล“ก็แค่พูดความจริง แค่นี้รับไม่ได้หรือไง” ก้องเดชยังคงยิ้มเยาะ ไม่คิดจะยอมอ่อนข้อให้เธอแม้แต่น้อยความจริงแล้วเขายังเจ็บใจไม่หายที่ศศิกานต์ไปแต่งงานกับนักธุรกิจคนหนึ่งเมื่อปีที่แล้วทั้ง ๆ ที่ยังมีความสัมพันธ์แนบแน่นกับเขาอยู่ ส่วนตัวเขาเองก็จำใจต้องแต่งงานกับลูกสาวเจ้าของบริษัท H หลังทำฝ่ายหญิงตั้งท้อง ลูกของทั้งคู่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่กี่วัน และข่าวการคลอดก็เพิ่งเป็นที่สนใจของสื่อมวลชนอย่างมาก“พอได้แล้ว! นั่งลงแล้วคุยกันดี ๆ ก่อน” สีหนาท ซีอีโอของบริษัท H เ
อชิระเดินเข้าไปในห้องเล็ก ๆ ที่อยู่ด้านในสุดของห้องทำงาน ปกติเขาใช้ห้องนี้สำหรับพักผ่อน หรือค้างคืนในวันที่ไม่สะดวกกลับบ้านเวลานี้ อกิณากำลังนอนหลับอยู่บนเตียง โดยมีอภิรดีนั่งใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดแขนให้ลูกสาวอย่างเบามืออชิระเอ่ยทักทายอภิรดี ก่อนเดินเข้าไปหยุดข้างเตียง มองใบหน้าของหญิงสาวด้วยความหนักใจอยู่ครู่ใหญ่ แล้วจึงส่งสัญญาณให้อภิรดีออกไปคุยกันด้านนอก“นานะไข้ลดลงแล้วล่ะ ไทม์วางใจได้”อชิระพยักหน้ารับ ก่อนเอ่ยขึ้น“ผมอยากขอให้คุณแม่กับนานะย้ายไปพักที่คอนโดของผมชั่วคราวได้ไหมครับ ช่วงนี้ผมกลัวว่าจะมีนักข่าวบางคนสืบจนรู้ที่อยู่ของคุณแม่ แล้วตามไปรบกวนนานะอีก วันนี้ผมแถลงข่าวไปแล้ว คิดว่าสถานการณ์น่าจะค่อย ๆ ดีขึ้นครับ”“แม่ก็คิดว่าจะให้นานะไปพักที่อื่นสักระยะเหมือนกัน แม่กลัว...” อภิรดีพูดเสียงเครือ ก่อนเอ่ยต่อด้วยความกังวล “กลัวว่าอาการของนานะจะแย่ลงอีก”“ถ้าอย่างนั้น คุณแม่กับนานะย้ายไปวันนี้เลยก็ได้ครับ เดี๋ยวผมให้คนขับรถไปส่งคุณแม่ที่บ้าน จะได้เก็บเสื้อผ้าของคุณแม่กับนานะมาหลาย ๆ ชุด แล้วค่อยกลับมาที่บริษัทก่อน”แต่ยังไม่ทันที่อภิรดีจะออกไป โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็น
อชิระในชุดสูทสีเทาเดินตรงไปยังโต๊ะยาวคลุมผ้าขาวที่ประดับด้วยดอกไม้อย่างสวยงาม ตั้งอยู่ด้านหน้าห้องประชุมของบริษัท ซึ่งใช้เป็นสถานที่จัดงานแถลงข่าวของศิลปินในสังกัดชายหนุ่มนั่งลงด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนกวาดตามองบรรดานักข่าวจากหลายสำนักที่มาร่วมงานจนเกือบเต็มทุกที่นั่ง แล้วจึงเริ่มกล่าว“ขอบคุณสื่อมวลชนทุกท่านที่มาร่วมงานแถลงข่าวในวันนี้ครับ บริษัท WB ขอแจ้งให้ทราบว่า ปัจจุบันคุณอกิณาเป็นนักร้องในสังกัดของบริษัท”อชิระเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ทางบริษัทได้รวบรวมหลักฐานที่เกี่ยวข้องไว้ทั้งหมดแล้ว ทั้งข้อความหมิ่นประมาทที่มีการโพสต์บนช่องทางออนไลน์ของบริษัท การนำคลิปวิดีโอที่เป็นลิขสิทธิ์ของบริษัทไปเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต รวมถึงคลิปที่มีผู้แอบถ่ายคุณอกิณาขณะร้องเพลงเมื่อไม่กี่วันก่อน และคลิปในอดีตที่ถูกนำกลับมาเผยแพร่อีกครั้งโดยไม่ได้รับความยินยอมจากคุณอกิณา”ชายหนุ่มมองไปยังกลุ่มนักข่าว ก่อนกล่าวย้ำ“บริษัทจะเข้าแจ้งความและดำเนินการตามกฎหมายกับผู้ที่กระทำความผิดทุกราย โด
เมื่อไม่มีเสียงตอบ เขาจึงรีบกลับไปค้นหากุญแจสำรองในลิ้นชักโต๊ะทำงาน กว่าจะหาเจอก็เสียเวลาไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบกลับมาไขประตูห้องน้ำภาพตรงหน้าทำให้อชิระชะงักไปทันทีอกิณานั่งอยู่บนพื้นห้องน้ำ ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลอจนแทบล้น แต่เธอกลับนั่งนิ่ง ไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นเช็ดมันโทรศัพท์ของเธอตกอยู่ข้างตัว บนหน้าจอยังคงเล่นคลิปวิดีโอที่มีคนแอบถ่ายไว้ผู้หญิงในคลิปคืออกิณาเอง ภาพเมื่อแปดปีก่อน ภาพจากด้านหลังเผยให้เห็นเธอกำลังนั่งดื่มเหล้าและสูบบุหรี่อยู่ด้านหลังเวที ก่อนจะเมามายจนฟุบลงไปกับพื้น มีคนเข้ามาเรียกว่าถึงคิวขึ้นร้องเพลงแล้ว แต่เธอกลับนอนนิ่ง ไม่ได้สติ แม้แต่จะลุกขึ้นยืนก็ยังทำไม่ได้อกิณามองภาพตัวเองในคลิปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพของผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยยืนร้องเพลงต่อหน้าผู้คนนับหมื่น แต่ในวันนั้นกลับไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะพาตัวเองขึ้นไปบนเวทีเล็ก ๆน้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้ม ก่อนที่เธอจะก้มหน้าลงอย่างหมดแรงอชิระรีบเข้าไปพยุงอกิณาให้ลุกขึ้น ก่อนประคองเธอกลับมานั่งบนโซฟาในห้องทำงาน ชายหนุ่มย่อตัวลงนั่งตรงหน้า ใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าขอ
อชิระมองภาพบนหน้าจอแท็บเล็ตที่วางอยู่ตรงหน้า ขณะรับฟังรายงานจากหัวหน้าแผนกต่าง ๆ ที่เขาเรียกมาประชุมด่วนบนหน้าจอเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดภายในห้องทำงานของเขา อกิณายังคงนั่งคร่ำเคร่งแต่งเพลงตามที่ได้รับมอบหมาย หลังจากเขาสั่งให้เธอทำเพลงใหม่ของมินตราให้เสร็จภายในวันนี้ก่อนหน้านั้น อชิระพาอกิณากลับไปที่ห้องทำงานของเขา แล้วสั่งให้เธอแต่งเพลงส่วนที่เหลือให้เสร็จภายในวันเดียวกัน นอกจากนี้ เขายังยึดโทรศัพท์มือถือของเธอไว้ด้วย แม้หญิงสาวจะพยายามขอคืนเพราะเกรงว่าแม่อาจติดต่อมา“ฉันจะรับสายให้ เธอทำงานให้เสร็จก็พอ เรื่องนี้ด่วนเพราะมีเหตุฉุกเฉิน”“แต่มือถือไม่ได้รบกวนเวลาทำงานของฉันนะ ปกติฉันก็ไม่ได้หยิบมาดูทั้งวันอยู่แล้ว เอาไว้ใช้ติดต่อกันเวลามีเรื่องจำเป็นเท่านั้นเอง”“ถ้ามีเรื่องฉุกเฉิน ฉันจะรับสายแล้วรีบบอกเธอเอง ส่วนถ้าเธอมีเรื่องด่วน ก็ใช้โทรศัพท์บนโต๊ะฉันโทรหาฉันได้”อชิระเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนกำชับเสียงเข้ม“แล้วก็อีกเรื่อง ถ้าเพลงยังไม่เสร็จ ห้ามออกจากห้องเด็ดขาด”
ก่อนหน้านั้น“คุณไทม์ครับ ผมส่งคลิปกับลิงก์ไปให้ในแชตแล้ว ช่วยเปิดดูด่วนหน่อยนะครับ เรื่องค่อนข้างใหญ่” ณัฐพลพูดผ่านโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงร้อนรน“ได้ เดี๋ยวผมดูแล้วโทรกลับ” อชิระวางสาย ก่อนรีบเปิดดูคลิปที่ณัฐพลส่งมา พร้อมกับลิงก์เพจของบริษัทเมื่อดูจบ สีหน้าของชายหนุ่มก็เปลี่ยนไปทันที เขาเม้มปากแน่น ก่อนกดโทรหาใครบางคน“คุณเกียรติชัยครับ รบกวนให้ทีมงานแคปหน้าจอข้อความทั้งหมดที่กล่าวหาอกิณาไว้ด้วยนะครับ รวมถึงความคิดเห็นที่โพสต์ตามช่องทางสื่อออนไลน์ของบริษัททุกช่องทางด้วย ผมอยากให้ตรวจสอบว่ามีข้อความไหนเข้าข่ายหมิ่นประมาทบ้าง ถ้าดำเนินคดีได้ก็จัดการเลยครับ”อชิระหยุดฟังปลายสายครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด“เดี๋ยวผมจะส่งคลิปที่มีคนแอบถ่ายอกิณาไปให้ด้วย ช่วยตรวจสอบเรื่อง PDPA ให้หน่อยครับ ว่าเอาผิดคนเผยแพร่ได้หรือเปล่า”เขานิ่งฟังอีกครู่หนึ่ง ก่อนกำชับเป็นครั้งสุดท้าย“ถ้าดำเนินคดีได้ ผมต้องการเอาเรื่องให้ถึงที่สุด ไม่ยอมความครับ”อชิระวางสายด้วยสีหน้าโกรธจัด ก่อนรีบเดินกลับไปยังห้องอาหารพนักงาน ตรงเข้าไปแย่งโทรศัพท์จากมือของอกิณา แล้วเดินห่างออกไปทันทีจนแน่ใจว่าเธอไม่ได้ยินบ







