เข้าสู่ระบบฟ้า: "ขอบคุณมากนะคะอาจารย์!"
อาร์มมองรอยยิ้มนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเรียบ อาร์ม: "แต่มีอีกเรื่องหนึ่ง" ฟ้า: "อะไรคะ?" อาร์ม: "เมื่อคืนเธอช่วยผมไว้ ผมยังไม่ได้ขอบคุณเธออย่างเป็นทางการเลย" ฟ้า: "ไม่เป็นไรค่ะ หนูแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ" อาร์ม: "งั้นเย็นนี้ให้ผมเลี้ยงข้าวเป็นการขอบคุณ" ฟ้าชะงัก ฟ้า: "อาจารย์จะเลี้ยงข้าวนักศึกษาเหรอคะ?" อาร์มยกคิ้ว อาร์ม: "ทำไม กลัวผมกินเธอหรือไง?" ฟ้า: "อาจารย์อาร์ม!" เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นในห้อง ขณะที่ฟ้ากำลังเก็บเอกสาร โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อชายหนุ่มคนหนึ่ง ฟ้ากดรับสาย ฟ้า: "ฮัลโหล... ว่าไงต้น?" อาร์มเงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อได้ยินชื่อผู้ชาย ฟ้า: "เย็นนี้เหรอ? ได้สิ เจอกันนะ" เธอวางสายแล้วหันมายิ้มให้อาจารย์ ฟ้า: "งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ" อาร์ม: "ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?" ฟ้า: "เพื่อนค่ะ" อาร์ม: "สนิทกันมาก?" ฟ้า: "ทำไมคะอาจารย์ หึงหนูเหรอ?" ฟ้าตามกวนๆ ไม่จริงจังกับคำพูดของตัวเองสักเท่าไร อาร์มจ้องหน้าเธอนิ่ง ๆ ก่อนตอบเสียงต่ำ อาร์ม: "อย่าหลงตัวเองให้มากนัก" ฟ้าหัวเราะแล้วเดินออกจากห้องไป แต่เมื่อประตูปิดลง รอยยิ้มของอาร์มกลับค่อย ๆ หายไป เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ "เด็กบ้าเอ๊ย... ทำไมถึงทำให้ฉันเสียอาการได้ขนาดนี้" ณ ร้านอาหารริมทะเล หาดใหญ่ เวลา 18.30 น. ฟ้านั่งอยู่ตรงข้ามต้น เพื่อนชายที่สนิทกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง ทั้งสองกำลังหัวเราะคุยกันอย่างสนุกสนาน ต้น: "ช่วงนี้แกดูมีความสุขนะฟ้า ได้ข่าวว่าเมื่อคืนไปช่วยผู้ชายหล่อมาด้วยเหรอ?" ฟ้าสะดุ้งจนเกือบสำลักน้ำ ฟ้า: "ใครเล่าให้แกฟัง!" ต้น: "พี่ที่ทำงานแกไง เห็นแกหายไปเกือบชั่วโมง" ฟ้า: "อ๋อ... ก็แค่คนโดนวางยา เราจะปล่อยเขาไว้ได้ยังไง" ต้น: "แล้วเขาเป็นใคร?" ฟ้า: "อาจารย์ที่มหาลัยเรา" ต้น: "ห๊ะ! อาจารย์?" ฟ้าพยักหน้า ต้น: "เดี๋ยวนะ อย่าบอกนะว่าเป็นอาจารย์อาร์ม!" ฟ้า: "ใช่ ทำไมแกต้องตกใจขนาดนั้นด้วย" ต้น: "ฟ้า แกไม่รู้เหรอว่าอาจารย์คนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความดุ แถมมีข่าวว่าผู้หญิงเข้าหาเยอะมาก แต่ไม่เคยเห็นเขาสนใจใครเป็นจริงเป็นจัง อีกอย่างเขาเรียกกันว่าเสือผู้หญิง"ฟ้าหัวเราะ อาการไม่ได้คิดอะไรเหมือนเคย
ฟ้า: "ก็เขาดุจริงนั่นแหละ ปากก็ร้าย ชอบทำหน้าขรึม" ต้นมองเธออย่างสงสัย ต้น: "แล้วเขาเรียกแกไปทำไมวันนี้?" ฟ้า: "เรื่องทุนการศึกษา แล้วก็ชวนกินข้าวเป็นการขอบคุณ" ต้นวางช้อนลงทันที ต้น: "ฟ้า... แกอย่าไว้ใจเขามากนะ" ฟ้า: "ทำไม?" ต้น: "ฉันแค่เป็นห่วง" ยังไม่ทันที่ฟ้าจะตอบ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อที่ทำให้เธอต้องเบิกตากว้าง อาจารย์อาร์ม ฟ้ากดรับสาย ฟ้า: "สวัสดีค่ะอาจารย์" อาร์ม: "อยู่ไหน?"ฟ้า: "ร้านอาหารค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?"
อาร์ม: "ผมถามว่าอยู่ไหน" ฟ้า: "ร้านอาหารริมทะเลค่ะ มากับเพื่อน" อาร์มเงียบไปครู่หนึ่ง อาร์ม: "ผู้ชายคนเมื่อกลางวัน?"ฟ้าหันไปมองต้น ก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์ ฟ้า: "ใช่ค่ะ ทำไมเหรอคะ?" อาร์ม: "ผมเป็นห่วงชื่อเสียงของมหาวิทยาลัย" พูดจบเขาก็ตัดสายทันที ต้นมองหน้าฟ้าแล้วหัวเราะ ต้น: "โอ้โห! อาจารย์หรือพ่อแกเนี่ย?" ฟ้าหัวเราะตาม แต่ไม่รู้ทำไมเสียงของอาร์มเมื่อครู่ถึงทำให้หัวใจเธอเต้นแรง มือเลื่อนดูโทรศัพท์เขาเปิดหน้าโปรไฟล์ของฟ้าที่นักศึกษาคณะเดียวกันแท็กไว้
ภาพล่าสุดเป็นภาพฟ้ากับต้นนั่งกินข้าวด้วยกัน อาร์มขมวดคิ้ว อาร์ม: "เพื่อนงั้นเหรอ..."เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ ภาคิน อาร์มกดรับสาย ภาคิน: "ไอ้อาร์ม พรุ่งนี้ว่างไหม?" อาร์ม: "มีอะไร?"ฟ้า: “คุณอาร์มคะ”อาร์ม: “ครับ คนดี”ฟ้า: “อย่าปล่อยมือฟ้าในวันที่เรากลับไปเจอความจริงนะคะ”เขาก้มลงจูบเรือนผมของเธออาร์ม: “ผมสัญญา แต่คุณก็ต้องสัญญากับผมเหมือนกัน”ฟ้า: “เรื่องอะไรคะ”อาร์ม: “ไม่ว่าจะได้ยินอะไร อย่าเพิ่งตัดสินผมโดยไม่ให้โอกาสอธิบาย”รอยยิ้มของฟ้าค่อย ๆ จางลง เธอเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัยฟ้า: “ทำไมคุณพูดเหมือนมีเรื่องปิดบังฟ้าอยู่เลยคะ”อาร์มนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดอาร์ม: “คืนนี้ผมขอเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่รักคุณได้ไหมครับ พรุ่งนี้… ผมจะตอบทุกคำถามที่คุณอยากรู้”ฟ้าไม่ได้ซักถามต่อ เธอเพียงยกมือขึ้นโอบแผ่นหลังเขา แล้วกระซิบเบา ๆฟ้า: “งั้นคืนนี้กอดฟ้าไว้นาน ๆ นะคะ”อาร์ม: “ทั้งคืนเลยครับ”เขาจูบเธออีกครั้ง ก่อนทั้งคู่จะค่อย ๆ ถอยห่างจากหน้าต่างที่เปิดรับเสียงคลื่นทะเล แล้วเดินเคียงกันไปยังเตียงกว้างกลางห้องแสงจันทร์ยังคงทอดผ่านผ้าม่านสีขาว เสียงคลื่นกลบถ้อยคำกระซิบหวานที่มีเพียงคนสองคนได้ยินคืนนั้นพวกเขาปล่อยให้ความรักและความคิดถึงได้ทำหน้าที่ของมัน โดยไม่ต้องมีคำสัญญาใดมากไปกว่าอ้อมกอดที่ไม่ยอมคลายเช้าวันต่อมาแสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่าน ฟ้าลืมตาขึ้นในอ้
คืนนี้… ขอรักคุณให้เต็มหัวใจฉากรักริมทะเลยามค่ำคืนเสียงคลื่นทะเลซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงจันทร์ส่องผ่านผ้าม่านสีขาวที่ปลิวไหวตามแรงลม ห้องพักริมทะเลเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสีอุ่นจากโคมข้างเตียงที่ทำให้บรรยากาศดูอบอวลไปด้วยความโรแมนติกฟ้ายืนอยู่หน้ากระจก สวมชุดนอนผ้าเนื้อนุ่ม ผมยาวถูกปล่อยสยายลงบนแผ่นหลัง เธอกำลังมองเงาของตัวเองเพลิน ๆ ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีแขนแข็งแรงโอบรอบเอวจากด้านหลังอาร์ม: “ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งนาน คิดอะไรอยู่ครับ”ฟ้า: “คิดว่าพรุ่งนี้เราจะต้องกลับไปเจอเรื่องวุ่นวายอีกแล้วค่ะ”อาร์มวางคางลงบนไหล่ของเธอ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอาร์ม: “คืนนี้อย่าเพิ่งคิดถึงพรุ่งนี้ได้ไหมครับ ผมอยากให้คุณอยู่กับผมตรงนี้”ฟ้า: “แล้วถ้าฟ้ากลับไปเจอเรื่องที่ทำให้เราไม่ได้อยู่ด้วยกันล่ะคะ”อาร์มหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า แววตาคมมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอาร์ม: “ผมหึงแม้กระทั่งความคิดที่ทำให้คุณกลัวว่าจะเสียผมไป”ฟ้า: “หึงความคิดด้วยเหรอคะ”อาร์ม: “ครับ เพราะผมอยากเป็นคนเดียวที่ทำให้คุณยิ้ม ไม่ใช่คนที่ทำให้คุณต้องร้องไห้”ฟ้ายิ้มบาง ๆ ก่อนยกมือขึ้นแตะแก้มเขาฟ้า: “แต่บา
เวลา 00.30 น. | ชายหาดส่วนตัวทั้งคู่เดินลงมาที่ชายหาดอีกครั้ง อาร์มถอดรองเท้าถือไว้ในมือ ส่วนฟ้าพับชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เปียกเม็ดทรายเย็นนุ่มสัมผัสฝ่าเท้า ลมทะเลพัดกลิ่นเค็มจาง ๆ มาแตะปลายจมูกอาร์มเดินไปหยุดตรงบริเวณที่คลื่นซัดขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ก่อนหันกลับมายื่นมือให้เธออาร์ม: “มาเต้นรำกันไหมครับ”ฟ้า: “ไม่มีเพลงนะคะ”อาร์ม: “มีเสียงคลื่นก็พอแล้ว”ฟ้า: “คะ”อาร์ม: “ถ้าไม่มีเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้ คุณอยากใช้ชีวิตแบบไหน”ฟ้าคิดอยู่ครู่หนึ่งฟ้า: “อยากมีร้านกาแฟเล็ก ๆ ค่ะ อยู่ริมทะเล มีต้นไม้เยอะ ๆ ตอนเช้าขายกาแฟ ตอนเย็นนั่งดูพระอาทิตย์ตก”อาร์ม: “แล้วผมล่ะ”ฟ้า: “คุณก็มาเป็นลูกค้าประจำสิคะ”อาร์ม: “แค่นั้นเองเหรอ”ฟ้ายิ้มเจ้าเล่ห์ฟ้า: “ถ้าทำตัวดี อาจได้เป็นคนชงกาแฟก็ได้ค่ะ”อาร์มหัวเราะ ก่อนก้มลงจูบปลายจมูกเธออาร์ม: “ถ้าเป็นร้านของคุณ ผมยอมเป็นทุกอย่างเลย”ฟ้าซบลงกับอกเขาฟ้า: “สัญญานะคะว่าเราจะมีวันนั้นด้วยกัน”อาร์มกอดเธอแน่นขึ้นอาร์ม: “สัญญาครับ”เวลา 01.15 น. | ห้องพักริมทะเลฟ้าหลับไปแล้วบนโซฟา ศีรษะหนุนตักอาร์ม มือเล็กยังจับชายเสื้อของเขาไว้ราวกับกลัวว่าเขาจะห
ฟ้า: “งั้นคืนนี้ฟ้าขอเป็นแฟนที่ไม่ต้องคิดอะไรได้ไหมคะ”อาร์ม: “ได้สิครับ คืนนี้ผมยกตำแหน่งอาจารย์ดุ ๆ ให้คนอื่นไปก่อน”เวลา 23.00 น. | รีสอร์ตเล็กริมทะเลอาร์มไม่ได้พาฟ้าไปที่โกดังทันที เขาเลี้ยวรถเข้ามายังรีสอร์ตเล็ก ๆ ริมทะเล ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากตัวเมือง บริเวณด้านหน้ามีต้นมะพร้าวเรียงราย โคมไฟไม้สานแขวนอยู่ตามทางเดิน และเสียงคลื่นดังแผ่ว ๆ จากชายหาดฟ้ามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างประหลาดใจฟ้า: “ทำไมเรามาที่นี่คะ”อาร์ม: “ผมอยากพาคุณมาพักสักหน่อย”ฟ้า: “แต่แม่ของฟ้า...”อาร์ม: “ผมให้คนที่ไว้ใจได้ตามหาแม่คุณอยู่แล้วครับ เราต้องมีสติ ถ้าเราเหนื่อยจนคิดอะไรไม่ออก เราจะช่วยใครไม่ได้เลย”เขาหันมาสบตาเธออาร์ม: “อีกอย่าง ผมอยากมีเวลาสองคนกับคุณบ้าง”ฟ้าหน้าแดงเล็กน้อยฟ้า: “นี่คุณกำลังอ้อนฟ้าอยู่หรือเปล่า”อาร์ม: “เพิ่งรู้เหรอครับ”เธอหัวเราะ ก่อนยื่นมือไปให้เขาจับทั้งคู่เดินผ่านทางเดินไม้ที่ทอดยาวไปยังชายหาด ท้องฟ้ามืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านเมฆบาง ๆ สะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับลมทะเลพัดเส้นผมของฟ้าปลิวเบา ๆ อาร์มจึงถอดเสื้อสูทคลุมไหล่ให้เธอฟ้า: “แล้วคุณไม่หนาวเหรอคะ”อาร์ม: “ผ
เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็ว รีบเช็ดน้ำตาฟ้า: “คุณออกมาทำไมคะ แขกในงานกำลังรออยู่”อาร์มเดินเข้ามาหาอาร์ม: “ผมไม่สนแขก ผมสนแค่คุณ”เขาจับมือเธอ แต่ฟ้ากลับดึงมือออกฟ้า: “เราเลิกกันเถอะค่ะ”อาร์มชะงักอาร์ม: “คุณพูดว่าอะไรนะ”ฟ้า: “ฟ้าไม่รักคุณแล้ว”เขามองใบหน้าเธอเนิ่นนาน ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆอาร์ม: “มองตาผมแล้วพูดอีกครั้ง”ฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นฟ้า: “ฟ้าไม่รักคุณแล้วค่ะ”อาร์มยิ้มเศร้า ๆอาร์ม: “คุณโกหกไม่เก่งเลยนะ”เขายื่นมือไปแตะแก้มเธออาร์ม: “ต่อให้คุณพูดอีกกี่ครั้ง ผมก็ยังรู้ว่าคุณรักผม”ฟ้าร้องไห้ออกมาในที่สุดอาร์มดึงเธอเข้ามากอด ทว่าครั้งนี้เธอพยายามผลักเขาออกฟ้า: “อย่าทำแบบนี้ค่ะ... ขอร้อง”อาร์ม: “บอกผมมาว่าเกิดอะไรขึ้น”ฟ้า: “ฟ้าไม่อยากให้คุณต้องเจ็บเพราะฟ้าอีกแล้ว”อาร์ม: “แล้วคุณคิดว่าการที่คุณเดินหนีไป ผมจะไม่เจ็บหรือไง!”เสียงของเขาสั่นพร่าอาร์ม: “ฟ้า... ผมไม่ต้องการงานหมั้น ไม่ต้องการสมบัติ ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ผมต้องการแค่คุณ”ฟ้าหลับตา ปล่อยให้น้ำตาไหลลงบนเสื้อสูทของเขาอาร์มประคองใบหน้าเธอไว้ ก่อนถามเสียงเบาอาร์ม: “ขอจูบคุณได้ไหม”ฟ้ามองเขาผ่านม่านน้ำตา ก่อนพยักหน้
เสียงแพร: “อาร์มคะ คุณอยู่ในนั้นหรือเปล่า”ทั้งคู่ชะงักอาร์มสบตาฟ้า ก่อนเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์อาร์ม: “ถึงเวลาแล้วครับ”เวลา 20.30 น. | ห้องจัดเลี้ยงใหญ่เสียงพิธีกรประกาศเชิญคู่หมั้นขึ้นบนเวทีแพรปรากฏตัวในชุดราตรีสีขาวประดับลูกไม้ ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มอย่างประณีต เธอเดินเข้ามาคล้องแขนอาร์มด้วยรอยยิ้มมั่นใจแพร: “ยิ้มหน่อยสิคะอาร์ม แขกมองอยู่”อาร์ม: “อย่าลืมข้อตกลงของเรา”รอยยิ้มของแพรแข็งค้างแพร: “ฉันรู้ค่ะว่าต้องทำอะไร ขอแค่คุณทำตามที่ตกลงไว้ แม่ของฟ้าก็จะปลอดภัย”อาร์มหันขวับอาร์ม: “ถ้าแม่ของฟ้าเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ ผมจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่”แพรยิ้มหวานให้แขก แต่กระซิบลอดไรฟันแพร: “ระวังคำพูดหน่อยค่ะที่รัก”บนเวที พ่อของอาร์มยืนถือไมโครโฟนอยู่กลางแสงไฟพ่ออาร์ม: “วันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุด วันที่ลูกชายของผมจะได้เริ่มต้นชีวิตครอบครัวกับผู้หญิงที่เหมาะสม”อาร์มกำมือแน่นคำว่าเหมาะสมทำให้เขาแทบหัวเราะออกมาพ่ออาร์ม: “และผมหวังว่าทุกคนจะร่วมเป็นสักขีพยานในความรักครั้งนี้”ทันใดนั้น จอขนาดใหญ่ด้านหลังเวทีก็ดับวูบแขกทั้งงานหันไปมองด้วยความสงสัยภาพหนึ่งปรากฏขึ้นเป็นภาพพ่อข







