เข้าสู่ระบบ
เสียงเบสกระแทกอกจน ฟ้า รู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นไม่เป็นจังหวะ
เธอถือถาดเครื่องดื่มเดินฝ่าคนเมาในผับกลางเมืองหาดใหญ่ ชุดพนักงานเสิร์ฟสีดำรัดรูปทำให้เธอไม่คุ้นตัวเท่าไหร่ แต่มันคือกะที่ได้ทิปดีที่สุด เธอต้องเก็บค่าเทอมเทอมนี้ให้ครบก่อนสิ้นเดือน "น้อง! โต๊ะ 9 สั่งเพิ่ม!" ฟ้ารีบหันไป แล้วก็ชนเข้ากับร่างสูงของใครคนหนึ่งเต็มๆ แก้วในถาดเกือบหล่น ผู้ชายตรงหน้าสูงกว่าเธอเยอะมาก เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอไปสองเม็ด กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพง แต่ที่ทำให้ฟ้าหยุดมองไปยังผู้ชายหน้าตาหล่อมากระดับดารา แต่ดูไป... สายตาเขาไม่เหมือนคนเมาทั่วไป มันเบลอ แต่มันกำลังพยายามฝืนสติอย่างหนัก "ขอโทษครับ..." เสียงเขาแหบต่ำ "ผม... ผมรู้สึกไม่ดี" ฟ้าเห็นแก้วเหล้าบนโต๊ะของเขา มันเหลืออยู่ครึ่งแก้ว แต่เพื่อนร่วมโต๊ะของเขาหายไปหมดแล้ว เหลือแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งยิ้มแปลกๆ อยู่ข้างๆ สัญชาตญาณบอกฟ้าทันทีว่าไม่ปกติ "พี่... พี่มากับใครคะ?" ชายหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ เหงื่อซึมที่ขมับ ทั้งที่ในร้านเปิดแอร์เย็นจัด "ผม... ผมจำไม่ได้ ผมรู้สึก... ร้อน" ฟ้าไม่คิดนาน เธอวางถาดลง แล้วประคองแขนเขา "ไปกับหนูนะคะ หนูพาไปข้างนอก อากาศข้างในมันอับ" ผู้หญิงคนนั้นลุกขึ้นจะตามมา ฟ้าจึงพูดเสียงดังใส่การ์ดหน้าประตู "พี่การ์ดคะ ผู้ชายคนนี้โดนวางยา ช่วยดูเพื่อนเขาหน่อยค่ะ!" การ์ดรีบเข้ามากันผู้หญิงคนนั้นออกไป ฟ้าพาอาร์มออกมานั่งที่ม้านั่งหน้าร้าน เขาตัวสั่น มือกำแขนเธอแน่น "อย่า... อย่าปล่อยผมนะ" เขาพูดเหมือนคนกำลังจะจมน้ำ ฟ้านั่งลงข้างๆ เอาน้ำเปล่าให้เขาจิบ "หนูอยู่นี่แหละค่ะ พี่ใจเย็นๆ หายใจตามหนูนะ" เธอไม่รู้เลยว่า ผู้ชายที่เธอกำลังช่วยเช็ดเหงื่อให้อยู่ คือ อาจารย์อาร์ม อาจารย์หนุ่มวัย 30 ที่เพิ่งย้ายมาสอนที่มหาลัยของเธอเมื่อต้นเทอม และเป็นอาจารย์ที่นักศึกษาทั้งคณะกลัวที่สุด เพราะดุและไม่เคยใจอ่อนให้ใคร ผ่านไปเกือบชั่วโมง อาร์มเริ่มได้สติ เขามองหน้าเธอชัดๆ เป็นครั้งแรก "เธอ... ชื่ออะไร" "ฟ้าค่ะ" "ฟ้า... เธอเป็นนักศึกษาที่มหาลัยผมใช่ไหม?" ฟ้าชะงัก มือที่ถือขวดน้ำหยุดนิ่ง "อาจารย์... จำหนูได้เหรอคะ?" อาร์มยิ้มมุมปาก ทั้งที่ยังเพลีย "ผมจำนักศึกษาที่ไม่เคยเข้าเรียนเช้าได้... แต่มาส่งงานตรงเวลาทุกครั้งได้" คืนนั้น ฟ้าไม่ได้เงินทิปเยอะอย่างที่หวัง เพราะเธอเสียเวลาเฝ้าเขาอยู่นาน แต่ก่อนที่อาร์มจะขึ้นแท็กซี่กลับ เขายื่นนามบัตรให้เธอ "พรุ่งนี้... มาหาผมที่ห้องพักอาจารย์ ผมมีเรื่องจะคุยกับเธอ เรื่อง... ค่าเทอมของเธอ" ฟ้าใจเต้นแรง ไม่ใช่เพราะเขาเป็นอาจารย์ แต่เพราะสายตาที่เขามองเธอตอนนั้น มันไม่ใช่สายตาของอาจารย์ที่มองลูกศิษย์เลยสักนิด มันเป็นสายตาของผู้ชายที่กำลังจำ... ผู้หญิงที่ช่วยชีวิตเขาไว้ ณ ห้องพักอาจารย์ เวลา 10.00 น. ฟ้าเดินมาหยุดหน้าห้องพักอาจารย์ เธอก้มมองชุดนักศึกษาของตัวเอง ก่อนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเคาะประตู ก๊อก ๆ เสียงผู้ชายดังมาจากด้านใน อาร์ม: "เข้ามา ประตูไม่ได้ล็อก" ฟ้าเปิดประตูเข้าไป ก่อนจะเห็นอาร์มนั่งอ่านเอกสารอยู่หลังโต๊ะทำงาน เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้น เผยให้เห็นนาฬิกาหรูที่ข้อมือ ฟ้า: "สวัสดีค่ะอาจารย์ เรียกหนูมาพบมีอะไรหรือเปล่าคะ?" อาร์มเงยหน้าขึ้นมอง อาร์ม: "นั่งก่อนสิ จะยืนค้ำหัวผมอีกนานไหม" ฟ้า: "ค่ะ... ดุจังเลยนะคะ" อาร์ม: "เมื่อกี้ว่าอะไรนะ?" ฟ้า: "เปล่าค่ะ หนูบอกว่าอาจารย์ดูดีจังเลยค่ะ" อาร์มหลุดยิ้มเล็กน้อย อาร์ม: "ปากดีเหมือนเดิมนะเรา" อาร์ม: "ผมตรวจสอบเรื่องทุนการศึกษาของมหาวิทยาลัยให้แล้ว เธอมีสิทธิ์ยื่นขอทุนช่วยเหลือนักศึกษาที่ขาดแคลน" ฟ้ามองเอกสารด้วยความตกใจ ฟ้า: "จริงเหรอคะอาจารย์? หนูจะได้ไม่ต้องลาออกใช่ไหมคะ?" อาร์ม: "ถ้าเธอทำตามเงื่อนไขและผ่านการพิจารณา" ฟ้ายิ้มกว้างจนดวงตาเป็นประกายฟ้า: “คุณอาร์มคะ”อาร์ม: “ครับ คนดี”ฟ้า: “อย่าปล่อยมือฟ้าในวันที่เรากลับไปเจอความจริงนะคะ”เขาก้มลงจูบเรือนผมของเธออาร์ม: “ผมสัญญา แต่คุณก็ต้องสัญญากับผมเหมือนกัน”ฟ้า: “เรื่องอะไรคะ”อาร์ม: “ไม่ว่าจะได้ยินอะไร อย่าเพิ่งตัดสินผมโดยไม่ให้โอกาสอธิบาย”รอยยิ้มของฟ้าค่อย ๆ จางลง เธอเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัยฟ้า: “ทำไมคุณพูดเหมือนมีเรื่องปิดบังฟ้าอยู่เลยคะ”อาร์มนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดอาร์ม: “คืนนี้ผมขอเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่รักคุณได้ไหมครับ พรุ่งนี้… ผมจะตอบทุกคำถามที่คุณอยากรู้”ฟ้าไม่ได้ซักถามต่อ เธอเพียงยกมือขึ้นโอบแผ่นหลังเขา แล้วกระซิบเบา ๆฟ้า: “งั้นคืนนี้กอดฟ้าไว้นาน ๆ นะคะ”อาร์ม: “ทั้งคืนเลยครับ”เขาจูบเธออีกครั้ง ก่อนทั้งคู่จะค่อย ๆ ถอยห่างจากหน้าต่างที่เปิดรับเสียงคลื่นทะเล แล้วเดินเคียงกันไปยังเตียงกว้างกลางห้องแสงจันทร์ยังคงทอดผ่านผ้าม่านสีขาว เสียงคลื่นกลบถ้อยคำกระซิบหวานที่มีเพียงคนสองคนได้ยินคืนนั้นพวกเขาปล่อยให้ความรักและความคิดถึงได้ทำหน้าที่ของมัน โดยไม่ต้องมีคำสัญญาใดมากไปกว่าอ้อมกอดที่ไม่ยอมคลายเช้าวันต่อมาแสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่าน ฟ้าลืมตาขึ้นในอ้
คืนนี้… ขอรักคุณให้เต็มหัวใจฉากรักริมทะเลยามค่ำคืนเสียงคลื่นทะเลซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงจันทร์ส่องผ่านผ้าม่านสีขาวที่ปลิวไหวตามแรงลม ห้องพักริมทะเลเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสีอุ่นจากโคมข้างเตียงที่ทำให้บรรยากาศดูอบอวลไปด้วยความโรแมนติกฟ้ายืนอยู่หน้ากระจก สวมชุดนอนผ้าเนื้อนุ่ม ผมยาวถูกปล่อยสยายลงบนแผ่นหลัง เธอกำลังมองเงาของตัวเองเพลิน ๆ ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีแขนแข็งแรงโอบรอบเอวจากด้านหลังอาร์ม: “ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งนาน คิดอะไรอยู่ครับ”ฟ้า: “คิดว่าพรุ่งนี้เราจะต้องกลับไปเจอเรื่องวุ่นวายอีกแล้วค่ะ”อาร์มวางคางลงบนไหล่ของเธอ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอาร์ม: “คืนนี้อย่าเพิ่งคิดถึงพรุ่งนี้ได้ไหมครับ ผมอยากให้คุณอยู่กับผมตรงนี้”ฟ้า: “แล้วถ้าฟ้ากลับไปเจอเรื่องที่ทำให้เราไม่ได้อยู่ด้วยกันล่ะคะ”อาร์มหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า แววตาคมมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอาร์ม: “ผมหึงแม้กระทั่งความคิดที่ทำให้คุณกลัวว่าจะเสียผมไป”ฟ้า: “หึงความคิดด้วยเหรอคะ”อาร์ม: “ครับ เพราะผมอยากเป็นคนเดียวที่ทำให้คุณยิ้ม ไม่ใช่คนที่ทำให้คุณต้องร้องไห้”ฟ้ายิ้มบาง ๆ ก่อนยกมือขึ้นแตะแก้มเขาฟ้า: “แต่บา
เวลา 00.30 น. | ชายหาดส่วนตัวทั้งคู่เดินลงมาที่ชายหาดอีกครั้ง อาร์มถอดรองเท้าถือไว้ในมือ ส่วนฟ้าพับชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เปียกเม็ดทรายเย็นนุ่มสัมผัสฝ่าเท้า ลมทะเลพัดกลิ่นเค็มจาง ๆ มาแตะปลายจมูกอาร์มเดินไปหยุดตรงบริเวณที่คลื่นซัดขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ก่อนหันกลับมายื่นมือให้เธออาร์ม: “มาเต้นรำกันไหมครับ”ฟ้า: “ไม่มีเพลงนะคะ”อาร์ม: “มีเสียงคลื่นก็พอแล้ว”ฟ้า: “คะ”อาร์ม: “ถ้าไม่มีเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้ คุณอยากใช้ชีวิตแบบไหน”ฟ้าคิดอยู่ครู่หนึ่งฟ้า: “อยากมีร้านกาแฟเล็ก ๆ ค่ะ อยู่ริมทะเล มีต้นไม้เยอะ ๆ ตอนเช้าขายกาแฟ ตอนเย็นนั่งดูพระอาทิตย์ตก”อาร์ม: “แล้วผมล่ะ”ฟ้า: “คุณก็มาเป็นลูกค้าประจำสิคะ”อาร์ม: “แค่นั้นเองเหรอ”ฟ้ายิ้มเจ้าเล่ห์ฟ้า: “ถ้าทำตัวดี อาจได้เป็นคนชงกาแฟก็ได้ค่ะ”อาร์มหัวเราะ ก่อนก้มลงจูบปลายจมูกเธออาร์ม: “ถ้าเป็นร้านของคุณ ผมยอมเป็นทุกอย่างเลย”ฟ้าซบลงกับอกเขาฟ้า: “สัญญานะคะว่าเราจะมีวันนั้นด้วยกัน”อาร์มกอดเธอแน่นขึ้นอาร์ม: “สัญญาครับ”เวลา 01.15 น. | ห้องพักริมทะเลฟ้าหลับไปแล้วบนโซฟา ศีรษะหนุนตักอาร์ม มือเล็กยังจับชายเสื้อของเขาไว้ราวกับกลัวว่าเขาจะห
ฟ้า: “งั้นคืนนี้ฟ้าขอเป็นแฟนที่ไม่ต้องคิดอะไรได้ไหมคะ”อาร์ม: “ได้สิครับ คืนนี้ผมยกตำแหน่งอาจารย์ดุ ๆ ให้คนอื่นไปก่อน”เวลา 23.00 น. | รีสอร์ตเล็กริมทะเลอาร์มไม่ได้พาฟ้าไปที่โกดังทันที เขาเลี้ยวรถเข้ามายังรีสอร์ตเล็ก ๆ ริมทะเล ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากตัวเมือง บริเวณด้านหน้ามีต้นมะพร้าวเรียงราย โคมไฟไม้สานแขวนอยู่ตามทางเดิน และเสียงคลื่นดังแผ่ว ๆ จากชายหาดฟ้ามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างประหลาดใจฟ้า: “ทำไมเรามาที่นี่คะ”อาร์ม: “ผมอยากพาคุณมาพักสักหน่อย”ฟ้า: “แต่แม่ของฟ้า...”อาร์ม: “ผมให้คนที่ไว้ใจได้ตามหาแม่คุณอยู่แล้วครับ เราต้องมีสติ ถ้าเราเหนื่อยจนคิดอะไรไม่ออก เราจะช่วยใครไม่ได้เลย”เขาหันมาสบตาเธออาร์ม: “อีกอย่าง ผมอยากมีเวลาสองคนกับคุณบ้าง”ฟ้าหน้าแดงเล็กน้อยฟ้า: “นี่คุณกำลังอ้อนฟ้าอยู่หรือเปล่า”อาร์ม: “เพิ่งรู้เหรอครับ”เธอหัวเราะ ก่อนยื่นมือไปให้เขาจับทั้งคู่เดินผ่านทางเดินไม้ที่ทอดยาวไปยังชายหาด ท้องฟ้ามืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านเมฆบาง ๆ สะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับลมทะเลพัดเส้นผมของฟ้าปลิวเบา ๆ อาร์มจึงถอดเสื้อสูทคลุมไหล่ให้เธอฟ้า: “แล้วคุณไม่หนาวเหรอคะ”อาร์ม: “ผ
เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็ว รีบเช็ดน้ำตาฟ้า: “คุณออกมาทำไมคะ แขกในงานกำลังรออยู่”อาร์มเดินเข้ามาหาอาร์ม: “ผมไม่สนแขก ผมสนแค่คุณ”เขาจับมือเธอ แต่ฟ้ากลับดึงมือออกฟ้า: “เราเลิกกันเถอะค่ะ”อาร์มชะงักอาร์ม: “คุณพูดว่าอะไรนะ”ฟ้า: “ฟ้าไม่รักคุณแล้ว”เขามองใบหน้าเธอเนิ่นนาน ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆอาร์ม: “มองตาผมแล้วพูดอีกครั้ง”ฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นฟ้า: “ฟ้าไม่รักคุณแล้วค่ะ”อาร์มยิ้มเศร้า ๆอาร์ม: “คุณโกหกไม่เก่งเลยนะ”เขายื่นมือไปแตะแก้มเธออาร์ม: “ต่อให้คุณพูดอีกกี่ครั้ง ผมก็ยังรู้ว่าคุณรักผม”ฟ้าร้องไห้ออกมาในที่สุดอาร์มดึงเธอเข้ามากอด ทว่าครั้งนี้เธอพยายามผลักเขาออกฟ้า: “อย่าทำแบบนี้ค่ะ... ขอร้อง”อาร์ม: “บอกผมมาว่าเกิดอะไรขึ้น”ฟ้า: “ฟ้าไม่อยากให้คุณต้องเจ็บเพราะฟ้าอีกแล้ว”อาร์ม: “แล้วคุณคิดว่าการที่คุณเดินหนีไป ผมจะไม่เจ็บหรือไง!”เสียงของเขาสั่นพร่าอาร์ม: “ฟ้า... ผมไม่ต้องการงานหมั้น ไม่ต้องการสมบัติ ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ผมต้องการแค่คุณ”ฟ้าหลับตา ปล่อยให้น้ำตาไหลลงบนเสื้อสูทของเขาอาร์มประคองใบหน้าเธอไว้ ก่อนถามเสียงเบาอาร์ม: “ขอจูบคุณได้ไหม”ฟ้ามองเขาผ่านม่านน้ำตา ก่อนพยักหน้
เสียงแพร: “อาร์มคะ คุณอยู่ในนั้นหรือเปล่า”ทั้งคู่ชะงักอาร์มสบตาฟ้า ก่อนเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์อาร์ม: “ถึงเวลาแล้วครับ”เวลา 20.30 น. | ห้องจัดเลี้ยงใหญ่เสียงพิธีกรประกาศเชิญคู่หมั้นขึ้นบนเวทีแพรปรากฏตัวในชุดราตรีสีขาวประดับลูกไม้ ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มอย่างประณีต เธอเดินเข้ามาคล้องแขนอาร์มด้วยรอยยิ้มมั่นใจแพร: “ยิ้มหน่อยสิคะอาร์ม แขกมองอยู่”อาร์ม: “อย่าลืมข้อตกลงของเรา”รอยยิ้มของแพรแข็งค้างแพร: “ฉันรู้ค่ะว่าต้องทำอะไร ขอแค่คุณทำตามที่ตกลงไว้ แม่ของฟ้าก็จะปลอดภัย”อาร์มหันขวับอาร์ม: “ถ้าแม่ของฟ้าเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ ผมจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่”แพรยิ้มหวานให้แขก แต่กระซิบลอดไรฟันแพร: “ระวังคำพูดหน่อยค่ะที่รัก”บนเวที พ่อของอาร์มยืนถือไมโครโฟนอยู่กลางแสงไฟพ่ออาร์ม: “วันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุด วันที่ลูกชายของผมจะได้เริ่มต้นชีวิตครอบครัวกับผู้หญิงที่เหมาะสม”อาร์มกำมือแน่นคำว่าเหมาะสมทำให้เขาแทบหัวเราะออกมาพ่ออาร์ม: “และผมหวังว่าทุกคนจะร่วมเป็นสักขีพยานในความรักครั้งนี้”ทันใดนั้น จอขนาดใหญ่ด้านหลังเวทีก็ดับวูบแขกทั้งงานหันไปมองด้วยความสงสัยภาพหนึ่งปรากฏขึ้นเป็นภาพพ่อข







