บทที่ 2 คุณมันใจร้าย NC

ภานุปิดประตูห้องพักแพทย์เสียงดัง “กึก”

เสียงล็อคประตูกลืนเข้าไปในความเงียบของห้องที่ไร้แสง

ไฟทุกดวงดับสนิท

มีเพียงแสงจากหน้าจอที่ค่อย ๆ สว่างขึ้น

ภาพของเธอ—เจนนิส

ปรากฏอยู่ตรงนั้น

บนหน้าจอที่เขาเปิดไว้ล่วงหน้า

ภาพใบหน้าที่เขารู้จักดี

ภาพรอยน้ำตาในวันที่เธอหมดทางหนี

เสียงสะอื้นเบา ๆ ที่ยังหลอนอยู่ในหูเขาทุกคืน

และแววตาที่เหมือนหลงทาง…จนตรอก…และน่าค้นหาจนแทบคลั่ง

ภานุนั่งลงช้า ๆ

ไม่พูดอะไร

เขาแค่มอง

มองภาพนิ่งที่ยังส่งอารมณ์เหมือนมีชีวิต

เหมือนเธอยังนั่งอยู่ตรงนั้น

เหมือนเสียงในหัวเขากำลังเอ่ยชื่อเขาเบา ๆ ผ่านน้ำตา

เขาขยับนิ้วช้า ๆ

ปลดกระดุมเสื้อแพทย์ทีละเม็ด…

เสียงเสื้อคลุมลื่นไถลไปกับผิวเนื้อที่เริ่มร้อนจัด

มืออีกข้างแตะที่อกตัวเอง

ลูบขึ้นลงช้า ๆ ตามแรงหายใจที่หนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ร่างกายภานุเอนพิงพนักเก้าอี้ เสียงหายใจเริ่มกระทบความเงียบในห้องเหมือนอะไรบางอย่างกำลังปะทุจากข้างใน

ความรู้สึกร้อนวูบไล่ขึ้นตามผิว

จากปลายนิ้วที่ลูบผ่านแผงอก

ไล่ลงหน้าท้องอย่างไม่ตั้งใจ…แต่จงใจทุกจังหวะ

เสียงเอื้อนครางต่ำ ๆ ถูกปล่อยออกจากลำคอ

ราวกับกลั้นไว้ไม่ได้

เหมือนอารมณ์ที่สะสมมาตลอดหลายปี

เพิ่งได้รับการปลดปล่อยในคืนที่เขาไม่ต้องเก็บหน้าไว้ให้ใครเห็น

ภาพเจนนิสบนหน้าจอยังคงไม่ไหวติง

แต่มันชัดขึ้นเรื่อย ๆ ในหัวเขา

ใบหน้าตอนร้องไห้—มันไม่ได้แค่สะกิดใจ

แต่มันเย้ายวน…ในแบบที่เขาเองก็ไม่อาจให้อภัยตัวเองได้

มือของเขาแน่นขึ้น

นิ้วขยับอย่างไร้แบบแผน แต่เต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อน

เสียงในคอแปรเปลี่ยนเป็นคำกระซิบที่ไม่มีใครได้ยิน

“คุณมันใจร้าย…เจนนิส”

แต่น่าแปลก

เพราะยิ่งใจร้าย

เธอก็ยิ่งฝังลึกในหัวเขา…

เสียงหายใจของภานุหนักขึ้น — ถี่กระชั้นจนกลบความเงียบในห้องพักแพทย์  เขาปัดเสื้อผ้าที่เคยบังร่างกายทิ้งไปทีละชั้นราวอยากปลดเปลื้องทุกกรอบกฎที่ขึงหัวใจมาตลอด  ความร้อนแล่นจากกลางอกกระจายสู่ปลายนิ้ว  กล้ามเนื้อขึงแน่นด้วยอารมณ์บีบคั้นจนต้องปล่อยเสียงครางแผ่วต่ำลอดริมฝีปาก

บนจอ รูปถ่ายเจนนิสยังนิ่งงัน ทว่าสายตาในภาพดูเหมือนจะจ้องตอบ  ภานุหลับตาแน่น ร่องรอยน้ำตาตอนเธอจนตรอกเมื่อครั้งก่อนซ้อนทับขึ้นชัดเจนในจินตนาการ  ภาพนั้นผสานกับแรงปรารถนาและความแค้นกลั่นตัวเป็นคลื่นเร่าร้อน  เขาเอนคอพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยลมหายใจสั้น  กระแสไฟฟ้าอุ่นวาบไหลทั่วสายในคราเดียว

เสียงครางขาดห้วงสะท้อนกับผนังโล่ง  ทุกสัมผัสในอากาศเข้มข้นขึ้น  กลิ่นเหงื่อจาง ๆ ผสมฝุ่นยาและกลิ่นน้ำหอมอ่อนจากเสื้อกาวน์ที่โยนกองพื้น  แสงจากหน้าจอส่องกรอบไหล่เปลือยเปล่าเป็นเงาเคลื่อนขยุกขยิกไปกับจังหวะลมหายใจที่พุ่งแรงขึ้นทุกที

ภานุเปล่งเสียงครางแผ่วต่ำอีกครั้ง..

มือของภานุค่อยเลื่อนต่ำลงเรื่อยๆ มืออีกจ้ารูปหน้าอกไม่เว้นหยุด ร่างกายที่ร้อนขึ้นทำให้แก่นกายของภานุตอบสนอง มือข้างนึงใช้ฝ่ามือโอบรัดจนคับมือ แก่นกายที่ค่อยๆขยายรับสู้มือ 

ภานุค่อยๆขยับนิ้วมือเรียวยาวที่ปลายแก่นกายอย่างคุ้มชินเหมือนความชำนาญที่ผ่านมานับครั้งไม่ถ้วน และครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งที่ภานุสัมผัสกับเจ้าแก่นกายนี้อีกครั้ง 

มือของภานุขยับ น้ำลื่นๆก็ค่อยๆรินไหลออกมาทีละนิด ทั้งชีวิตของภานุไม่เคยมีที่ที่จะลงที่ไหน เพราะภานุมีความรับผิดชอบที่สูง เวลาที่เขาจะพักแทบไม่มี ยิ่งคำว่าคนรักคู่นอนแทบไม่ต้องพูดถึง ภานุศรัทธาในพี่สาวของเขามาก ถึงมากที่สุด เขาจึงไม่เปิดโอกาสให้ใครเข้ามาเลย ถ้าคนคนนั้นไม่มีความพิเศษเหมือนพี่สาวของตนเอง…

ภานุขยับขาที่แน่นไปด้วยมัดกล้ามออกเล็กน้อย เอนกายด้วยความสบายตัว มือของเขาที่ค่อยลูบปลายแก่นกายค่อยขยับขึ้นลงอย่างช้า ช้า ช้า…

อือออมส์ …เสียงแห่งความพอใจที่ส่งออกมาจากลำคอ

ฟั้บ ………..ฟั้บ ………ฟั้บ

เสียงมือของภานุขยับรับแรงขึ้นลงกระทบกับเนื้อหว่างขาของตนเอง

ภานุเปล่งเสียงครางแผ่วต่ำอีกครั้ง—เกือบเป็นคำสาปแช่งและคำวิงวอนในเวลาเดียวกัน  ความรู้สึกอัดแน่นทวีขึ้นในสันหลัง ร้อนจัดจนเกือบแผดเผาเส้นประสาท

อ๊าาาาาส์ …

ฟั้บ ….ฟั้บ …ฟั้บ

เสียงมือของภานุขยับรับแรงเร็ว ขึ้นลง เสียงน้ำที่ไหลเอ่อร้นมือของภานุ

อืออ อือมมส์ อือออมส์ …

ความรู้สึกอัดแน่นไปทุกสัมผัสที่มือของภานุขยับขึ้นลง ร่างกายของเขาสั่นรับ และเด้งรับมือตนเอง

บั้ป.. บั้ป..บั้ป 

บั้ป ..ฟั้บ

แรงขึ้นลงทวีคูณความเร็วมืออีกข้างลูบไล้มัดกล้ามอกอย่างไปมา เสียงครางรับส่งอยู่ไม่หยุด

หืมมมส์ ……อืมมมส์

เสียงครางรางยาว ไม่ห่วงถึงใคร เพราะเวรกลางคืนไม่มีใครผ่านมา

พั้บบบบบ พั้บบบบ พั้บบบบบ

พั้บบบบบบบบบ

ร่องรอยความปรารถนาที่ยังคงโลดแล่น และดำเนินต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด 

รูปเจนนิสที่อยู่หน้าจอยังคงอยู่

ความสงสัย ความรู้สึกอยากรู้

ความขุ่นเขืองใจที่มียังคงเดิม

แต่ร่างกายมันตอบสนองคนละอย่าง

ร่างกายวาบความร้อนในกายภานุกลับแผ่ซ่านราวเปลวเพลิงไร้อากาศ ชีพจรเต้นกระแทกผิวจนได้ยินเสียงโหมจากในอก ทุกสัมผัสบนผิวหนังดูไวเป็นพิเศษ นิ้วที่ลากผ่านแผงอกจึงให้ความรู้สึกคล้ายประกายไฟลุกพรึ่บตามรอยสัมผัส เมื่อฝ่ามือไล่ต่ำลงสู่หน้าท้อง ลมหายใจก็สะดุด เหมือนถูกดึงให้สูดเอาเปลวไฟเข้าปอด กล้ามเนื้อเกร็งแน่นไม่ต่างเส้นสายไฟสั่นระริกด้วยกระแสสูงเกินรับ

อ๊าาาาาส์ ..,อ๊าาาาาส์ อ๊าาาาาส์

เสียงครางกดต่ำสะท้อนในคอ—แหบพร่าและไม่อาจสกัด ราวฟ้าร้องแผ่วที่ตั้งท่าจะแตกฟาดลงกลางอก หัวใจเต้นประสานโลกทั้งห้องให้สั่น ทุกอณูหนังกายร้อนจัดขึ้นเรื่อย ๆ จนเหงื่อเริ่มผุด แต่ความร้อนกลับไม่ผ่อนคลาย ตรงกันข้าม มันขยับสูงขึ้นทีละลำแสง เหมือนคมมีดร้อนค่อย ๆ กรีดอารมณ์ให้เปิดออกกว้างขึ้นทุกวินาที

จนเมื่อระลอกความหฤหรรษ์โถมผ่านเหมือนฟ้าแลบวูบหนึ่ง  เขาหลับตา ปล่อยให้ภาพรอยน้ำตาและเสียงสะอื้นของเธอซึมลึกเข้ามาแทนแสง ลมหายใจที่เป่าร้อน ๆ ลอดไรฟันบดกระหน่ำถี่เร็วกว่าเดิม กล้ามเนื้อหน้าท้องกระตุกตอบกลับแรงโถมภายใน คลื่นความรู้สึกราวพายุทรายฟาดซัดในอกไม่หยุด ยิ่งต่อต้าน กลับยิ่งรุนแรง

อ๊าาาาาส์ ..,อ๊าาาาาส์ อ๊าาาาาส์

ร่างใหญ่เกร็งค้างชั่ววินาที ก่อนคลายลงอย่างรวดเร็ว เมื่อปล่อยผ่านขีดที่ยับยั้งได้ สายน้ำร้อนจัดของอารมณ์อัดทะลุแนวต้านทั้งหมด ร่างใหญ่กระตุกค้าง รู้สึกเหมือนความว่างเปล่าระเบิดออกแล้วถูกปะทุด้วยแรงกระชากสุดท้าย โลกทั้งห้องมืดสนิท มีเพียงเสียงหอบและหัวใจที่เต้นประสานประกายไฟที่ยังซ่อนใต้ขี้เถ้า

อ๊าาาาาาส์…

น้ำใสขุนๆไหลรินพุ่งพวดออกมาจากความรู้สึกของหัวใจ เปลวร้อนสิ้นสุด แต่ควันกรุ่นยังคลุ้งอยู่ในทรวง ราวจะย้ำว่า ไม่มีการดับจริง—มีแต่ไฟที่ซุกซ่อนเพื่อรอปะทุอีกครั้ง ความต้องการนั้นไม่ได้หยุดลง มันเพียงซ่อนตัวลึกขึ้น และภานุรู้…มันจะกลับมาร้อนรุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

เขาทรุดตัวนิ่งอยู่ในความมืด  หายใจไหวระรัว  มือยกปิดดวงตา—แต่ภาพเจนนิสยังติดอยู่หลังเปลือกตาไม่ต่างจากรอยไหม้ถาวร

“นี่หรือเปล่า…วิธีทำให้เธอหายไปจากหัวฉัน”

เสียงคำรำพึงแหบต่ำเล็ดลอดออกมา แต่คำตอบกลับเงียบงัน  ในอก ห้วงปรารถนาสลับขมขื่นยังคงคุกรุ่น ราวกับไฟที่เพิ่งมอดแต่ยังซ่อนเปลวร้อนใต้ขี้เถ้า

และภานุรู้ดี—ความแค้นกับความอยากรู้นั้น ยังไม่ได้จบ  มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

…

…

วันนั้น…เป็นครั้งแรกที่ภานุเห็นเจนนิสในห้องผ่าตัด

เธอยืนอยู่ตรงนั้น — ในชุดกาวน์ปลอดเชื้อ หน้ากากอนามัยปิดครึ่งใบหน้า แต่แววตาใต้หมวกคลุมผมนั้นยังคงเหมือนเดิม…นิ่ง เยือกเย็น และมีบางอย่างที่ภานุจับไม่ได้ว่าคืออะไร

เสียงของเธอดังชัดในห้อง:

“ขอมีด”

“ดูซักชั่นด้วยค่ะ…เลือดเริ่มขังแล้ว”

ภานุยืนมองจากมุมห้อง กระจกใสระหว่างห้องควบคุมและห้องผ่าตัดสะท้อนภาพของเธอที่ไม่เคยไหวหวั่นแม้ในเคสซับซ้อน

มือของเธอไม่สั่นเลยแม้แต่น้อย

แม้จะเป็นการผ่าตัดครั้งแรกหลังจากกลับมา เธอก็ยังควบคุมทุกอย่างได้อย่างไร้ที่ติ

“นี่เธอกำลังไถ่บาปอยู่หรือไง…”

ภานุคิดในใจ พลางจ้องไปที่มือของเธอที่วางเครื่องมืออย่างแม่นยำราวกับซ้อมมาเป็นพันครั้ง

เคสที่เธอรับในวันนั้นคือผู้ป่วยชายวัยกลางคน หัวใจเต้นผิดจังหวะเฉียบพลัน ต้องลงมีดเปิดทรวงอกด่วน…

และเธอทำมันราวกับไม่มีอดีต

ไม่มีวันที่ร้องไห้จนเสียงแหบใน ICU

ไม่มีวันที่เดินหนีพี่สาวของเขาไป

ไม่มีความผิดใด ๆ ติดอยู่ในดวงตาคู่นั้นเลย

แต่ภานุรู้…

เขาจำเสียงร้องไห้ของพี่สาวเขาได้ดี

และเขาจำได้ว่าใครทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่ไม่เชื่อในความรักอีก

ภานุยืนนิ่ง มองผ่านกระจกใสนั้นนานเกินกว่าที่ควร

ภาพมือที่เย็นเฉียบของเจนนิสที่กดใบมีดลงไปบนผิวหนังผู้ป่วย ค่อย ๆ ผ่าเปิดชั้นกล้ามเนื้อทีละชั้นอย่างชำนาญ มันไม่ควรจะเซ็กซี่

…แต่มันคือ

เขากัดฟันแน่น พยายามกดความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวใต้ผิวหนัง

“ฉันจะรู้ให้ได้…ว่าภายใต้ความเยือกเย็นของเธอ มีอะไรซ่อนอยู่บ้าง”

ภานุพูดในใจ ก่อนจะหันหลังกลับจากกระจกใสนั้น ช้า ๆ

เจนนิสกลับมาในฐานะศัลยแพทย์ทรวงอกเต็มตัว และกลับมาอยู่ในแผนกของภานุ

เธอไม่ได้พูดถึงอดีต ไม่ได้เล่าเรื่องลอนดอน ไม่ได้เอ่ยถึงชื่อของยิหวาแม้แต่ครั้งเดียว เหมือนตัดสินใจเก็บทุกอย่างไว้ใต้เงาเงียบของตัวเอง ไม่มีการขอโทษ ไม่มีการอธิบาย ไม่มีแม้กระทั่งสายตาที่เอ่ยว่ายังรู้สึก

เธอกลายเป็นหมอเจนนิส — คนที่เก่ง เยือกเย็น เด็ดเดี่ยว และควบคุมทุกสิ่งอย่างไม่ให้หลุดออกจากมือ

เธอมาโรงพยาบาลตั้งแต่เช้าตรู่ ตรวจเคส ผ่าตัด ติดตามอาการผู้ป่วย แล้วก็กลับบ้านตรงเวลา ไม่แวะ ไม่คุย ไม่ข้องเกี่ยวกับใครมากไปกว่าหน้าที่

ในห้องผ่าตัด เธอแม่นยำอย่างน่าตกใจ เหมือนเอาชีวิตคนไข้มาแบกไว้บนบ่าอย่างจริงจังในทุกเคสที่เดินเข้ามา เธอตัดสินใจเร็ว พูดเท่าที่จำเป็น และทำได้เกินกว่าที่ใครคาด

ภานุจับตาดูเธอ — จับตาเงียบ ๆ แบบที่เขาเองยังไม่เข้าใจว่าต้องการอะไรจากสายตาคู่นั้นที่เยือกเย็น

“เธอเปลี่ยนไป” เขาคิดในใจ

แต่ไม่ใช่แค่เปลี่ยน…เธอซ่อนอะไรบางอย่างไว้ด้วย

บางอย่างที่อาจไม่ใช่แค่ความรู้สึกผิดต่อยิหวา แต่เป็นการชดใช้ในแบบของเธอ — ด้วยการเป็นหมอที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นได้ เพราะเธอพลาดไปแล้วครั้งหนึ่