บทที่ 3 ครั้งนี้ไม่อยากพลาดเหรอครับ

ห้องผ่าตัดเวลาเกือบเที่ยงคืน

ไฟยังไม่ดับ และเสียงหัวใจของคนไข้บนจอก็ยังดังอยู่เป็นจังหวะ

ภานุยืนมองผ่านกระจกบานหนา

เขาไม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วมในเคสคืนนี้

เพราะเขาอยากดู เธอ ทำงาน — แพทย์ใหม่ของแผนก… เจนนิส

เธอสวมชุดกราวน์สีเขียวเข้ม ผูกผมไว้เรียบแผ่นหลัง

ใบหน้าแม้ซูบลงจากวันที่กลับมาใหม่ ๆ แต่แววตาในตอนนี้แน่วแน่จนคนมองเผลอสะท้าน

“กดการบีบตัวของหัวใจไว้ให้เสถียรก่อน — พี่หมอจะดูตรงนี้”

เสียงเจนนิสชัดเจนในห้องกดดัน เธอกำลังผ่าตัดเด็กวัย 5 ขวบ ที่หลอดเลือดใหญ่ฉีกขาดจากอุบัติเหตุ

เลือดกระเซ็นไปตามถุงมือและแขนเสื้อ

แต่เธอไม่ได้ขยับแม้แต่น้อย

กลับยิ่งนิ่ง ยิ่งมั่นคง และเด็ดขาดราวกับนักรบในสนามรบ

“หมอเจนนิส… เราจะเย็บทันมั้ยครับ…”

อินเทิร์นคนหนึ่งถามเสียงสั่นข้างเธอ

เธอเงยหน้าขึ้นสบตา

“ไม่ใช่เรื่องของทันหรือไม่ทัน — แต่เราต้องทำให้มันรอด”

น้ำเสียงนั้น…

หัวใจภานุเหมือนถูกบีบไว้ในมือใครสักคน

มันคือคำพูดเดียวกับที่ยิหวาเคยพูดกับเขา

ในวันหนึ่ง ที่แม่ของเพื่อนสนิทพวกเขากำลังจะเสียชีวิต

“พี่จะไม่ปล่อยให้เขาตายอยู่ตรงหน้า

เราทำไม่ได้หรอก ถ้ารู้ว่ายังมีอะไรที่พอจะช่วยเขาได้อีกนิดเดียว”

ดวงตาเจนนิสในตอนนี้สะท้อนแสงจากไฟผ่าตัด

ภานุรู้สึกเหมือนมองเห็นใครบางคนอีกคนในนั้น — ไม่ใช่แค่เธอ

แต่เป็น… พี่สาวของเขา

พี่ที่เคยเจ็บแทบตายจากผู้หญิงคนนี้

แต่ในขณะเดียวกัน… ภานุกลับเผลอรู้สึกว่าตัวเองกำลัง “หลง” เธอเข้าแล้ว

ไม่ใช่เพราะเธอเหมือนพี่

แต่เพราะเธอกำลังเป็นตัวของเธอเอง

และมัน… น่ามองจนใจเริ่มกลัว

เจนนิสไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก

นอกจากเสียงหัวใจเด็กชายตัวน้อยที่แสดงบนมอนิเตอร์

เสียงเครื่องช่วยหายใจ

เสียงเลือดที่หยดผ่านปลายสาย

นิ้วมือของเธอสั่นเพียงเสี้ยววินาทีก่อนหยิบเข็ม

แต่มืออีกข้างที่กดหลอดเลือดไว้แน่นกลับมั่นคงอย่างน่าประหลาด

“หมอเจนนิส… กำลังจะตกเลือด”

เสียงของผู้ช่วยพูดเบา ๆ แต่เจนนิสไม่ตอบ

เธอขมวดคิ้ว มองหลอดเลือดแดงที่บอบบาง

พ่อแม่ของเด็กนั่งร้องไห้อยู่ด้านนอก

เธอรู้ดีว่า เคยมีชีวิตหนึ่งที่เธอปล่อยให้หลุดมือไป… เพราะความกลัว

เพราะเธอไม่แน่ใจว่าจะยืนอยู่ตรงนี้ได้จริงหรือเปล่า

แต่คืนนี้ไม่เหมือนวันนั้น

ไม่ใช่ในวันนี้

“ผมจะเย็บเลยมั้ยครับหมอ?”

อินเทิร์นถามอีกครั้ง มือถือเข็มพร้อม

เจนนิสส่ายหน้า

“ยัง… เด็กยังตัวเล็กเกินไปสำหรับไหมเบอร์นั้น”

เธอหยิบเข็มด้วยตัวเอง

ดึงไหมขนาดเล็กพิเศษขึ้นมา กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นเป็นแนว

แล้วค่อย ๆ เย็บทีละจุดด้วยมือที่แทบไม่กระพริบตา

เสียงเครื่องมอนิเตอร์เริ่มกลับมาเป็นจังหวะ

ภานุที่มองจากด้านนอก ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจโดยไม่รู้ตัว

…ตอนยิหวาอยู่ในสนามรบ เธอเคยมีแววตาแบบนี้เป๊ะ

ดุดัน เยือกเย็น แต่แฝงความหวังในทุกการตัดสินใจ

และเจนนิสในตอนนี้

ก็กำลังเป็นแบบนั้น

ภานุยืนอยู่ในห้องกระจกนอกห้องผ่าตัด เขาไม่ใช่หมอที่ร่วมผ่าเคสนี้

แต่เป็นแค่ใครสักคน… ที่กำลังมองใครบางคนที่พยายามไถ่บาปของตัวเอง

ด้วยมือเปื้อนเลือด — และหัวใจที่ไม่ยอมแพ้

เสียงประตูห้องผ่าตัดเปิดออกช้า ๆ

เจนนิสถอดหมวกและหน้ากากออกอย่างเป็นระเบียบ

เหงื่อเกาะกรอบหน้า ผมสีน้ำตาลเข้มเปียกแนบแก้ม

แต่แววตายังคงมั่นคง—แน่นิ่งเหมือนคลื่นที่กลบความหวั่นไหวทั้งหมดไว้ข้างใน

พ่อของเด็กที่ผ่าตัดรออยู่หน้าห้องลุกพรวดทันที

“หมอครับ… ลูกผม…”

เจนนิสพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้

เธอย่อตัวเล็กน้อย เหมือนลดระดับความเป็น ‘หมอ’ ให้เท่ากับคนเป็นพ่อ

แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่ม ทว่าแน่วแน่

“เขาปลอดภัยแล้วค่ะ เราควบคุมเลือดได้ทัน และตอนนี้หัวใจเต้นสม่ำเสมอ”

มือของผู้เป็นพ่อกำแน่น ร่างสั่นเครือ

“ขอบคุณนะครับหมอ ขอบคุณจริง ๆ… ผมไม่รู้จะพูดอะไร…”

เจนนิสมองตาเขานิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ย

“ไม่เป็นไรค่ะ …เป็นหน้าที่ของหมอที่ต้องทำให้เต็มที่”

แววตาของเธอแข็ง และอ่อน… ในเวลาเดียวกัน

เหมือนผ่านบางอย่างมาแล้วจนรู้ว่า

ไม่มีอะไรเจ็บเท่าการถูกทิ้งให้อยู่ลำพัง

ภานุยืนมองอยู่ไม่ไกล

แผ่นหลังที่ดูเข้มแข็งนั้น ทำให้เขานิ่งงัน

เหมือนเขากำลังมอง ‘เธอ’ คนเดิม

ไม่ใช่แค่แฟนเก่าของพี่สาว

แต่เป็นใครบางคน… ที่เขาไม่เคยเข้าใจ

และกำลังอยากรู้จักมากเกินกว่าที่ควรจะรู้สึก

เขายืนนิ่งจนเจนนิสเดินสวนมา

กลิ่นเลือดเจือกลิ่นเหงื่อยังอวลอยู่ในอากาศ

แต่เธอกลับหยุดข้างเขา… เหมือนรู้ว่าเขามอง

“เคสนั้น… ไม่ง่ายเลยนะครับ”

ภานุเอ่ยในที่สุด น้ำเสียงเรียบ

“ไม่เคยมีเคสไหนง่ายค่ะ”

เจนนิสตอบโดยไม่หันมองเขา

“แต่ครั้งนี้ ฉันไม่อยากพลาดอีกแล้ว”

เจนนิสเพิ่งก้าวผ่านภานุไปได้สองก้าว

แต่เสียงทุ้มต่ำจากข้างหลังกลับเอ่ยขึ้น

น้ำเสียงนั้นไม่ดัง… แต่เหมือนกระแทกเข้ามาที่กลางอก

“ครั้งนี้ไม่อยากพลาดเหรอครับ… แล้วครั้งนั้นที่พี่ผมเกือบตายทั้งเป็น… คุณเรียกมันว่าอะไร”

เธอหยุดกึกทันที

หัวใจที่เพิ่งผ่านศึกหนักในห้องผ่าตัด… เต้นกระตุกเหมือนขาดจังหวะ

เธอหันกลับมา

สายตาของเขาไม่เหมือนหมอ

ไม่ใช่อาจารย์

แต่คือ น้องชายของผู้หญิงที่เธอเคยทำลายทั้งชีวิตด้วยความเงียบของตัวเอง

“ภานุ…”

เจนนิสเอ่ยเสียงแผ่ว แต่เขาไม่หลบตา

“ผมไม่ได้อยากพูดในฐานะน้องชายด้วยซ้ำ” เขาเอ่ยต่อ “แต่ผมไม่เข้าใจเลย… คุณกลับมาเก่งขนาดนี้ได้ยังไง โดยไม่มีร่องรอยความรู้สึกอะไรเลย”

เธอเม้มปาก

มือที่เมื่อครู่ยังถือมีดผ่าตัดมั่นคง—กลับกำแน่นเล็กน้อย

“มันไม่ใช่ว่าไม่มี…”

เจนนิสตอบต่ำ ๆ “ฉันแค่ไม่ให้มันทำลายใครได้อีก”

ภานุจ้องเธอ

“แต่คุณทำลายไปแล้วครับ… แค่คุณไม่อยู่ดูมันถึงตอนท้ายเท่านั้นเอง”

คำพูดนั้นทำให้เธอเหมือนหมดแรงยืน

แต่เธอก็ไม่แสดงออก

เจนนิสสูดหายใจลึก ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินต่อ… โดยไม่พูดอะไรอีก

เจนนิสหันหลังเตรียมจะเดินต่อไป แต่เสียงของเขาก็ดังขึ้นอีก

“แล้วตอนที่คุณเลือกจะไป… คุณรักพี่ผมอยู่ไหม?”

เธอชะงักเหมือนถูกดึงรั้ง

คำถามนั้น… ไม่ได้มีแค่ความสงสัย

แต่มันคือการ ต่อว่า ในคราบความเจ็บ

เจนนิสหันกลับมาช้า ๆ แววตาไม่ได้แข็งเหมือนเดิม

“ภานุ…”

“ถ้าไม่รัก ผมจะเข้าใจ… แต่ถ้ารัก แล้วปล่อยให้พี่ผมพังแบบนั้น…”

เสียงของเขาเริ่มขุ่นขึ้น

“ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นหมอที่เก่งมาจากไหน แต่กับหัวใจคน ๆ หนึ่ง คุณไม่เคยรักษามันเลย”

เธอกลืนน้ำลาย

ครั้งแรกในรอบหลายปีที่มีคนกล้าสะกิดอดีตที่เธอฝังกลบ

“ฉันไม่เคยอยากทำร้าย…”

เจนนิสเอ่ยเบา ๆ

“แต่คุณก็ทำไปแล้ว” ภานุสวนทันที

“แค่คุณเงียบ แค่คุณหายไป มันก็มากพอจะเปลี่ยนคน ๆ หนึ่งไปตลอดชีวิต”

เธอหลบสายตา

ความเจ็บในแววตาของเขาไม่ใช่เพียงเพราะรักพี่สาว

แต่มันคือความผิดหวังในคนที่เขาเริ่ม…มองต่างไปจากเดิม

“พี่ผมไม่เคยพูดชื่อคุณอีกเลยหลังจากนั้น…” เขาว่า

“แต่เธอก็ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้วเหมือนกัน”

เจนนิสเม้มปากแน่น สองมือข้างลำตัวกำเข้าหากัน

เธอไม่เคยคิดว่าอดีตจะย้อนมาถามหาคำตอบด้วยน้ำเสียงแบบนี้

เจนนิสยังยืนอยู่นิ่ง ๆ สบตาเขาอย่างนิ่งเฉย

แต่เบื้องลึก กลับเหมือนมีบางอย่างสะเทือน

“เรื่องมันก็นานมาแล้ว…”

เธอพูดเสียงเรียบ “คุณจะอยากรู้ไปทำไม?”

ภานุไม่ตอบในทันที

เขายืนมองใบหน้าที่เคยอยู่ในความทรงจำของพี่สาว

และตอนนี้อยู่ตรงหน้าเขาในฐานะ “คนที่ทำลายเธอ”

“เพราะผมสนใจเป็นพิเศษอยู่แล้วครับ”

น้ำเสียงของเขาเย็นลงอย่างควบคุม “โดยเฉพาะคนที่ทำให้คนที่ผมรัก… เปลี่ยนไป”

เจนนิสชะงัก

เหมือนเธอไม่ได้คาดคิดว่าจะได้ยินประโยคแบบนี้

และคำว่า “คนที่ผมรัก” ก็ดังสะท้อนซ้ำในหัวของเธอ

ภานุจ้องเธอเขม็ง

ไม่ได้อ่อนลง ไม่ได้ใจดี

แต่ทุกคำพูดมีแรงสะเทือนที่ลึกเกินกว่าการตัดพ้อ

“คุณน่าจะสนใจบ้างนะ… ว่าหลังจากคุณหายไป เขาเปลี่ยนไปแค่ไหน”

เสียงเขาแน่น แต่ไม่ตะคอก

“เขากลายเป็นคนที่ไม่ยิ้มอีกเลย กลายเป็นคนที่ไม่ไว้ใจใคร… แม้แต่ตัวเอง”

เจนนิสเหมือนลมหายใจขาดห้วง

ความเงียบแทรกกลางระหว่างเขาและเธอ

ทุกคำของเขา… แทงเข้าใจกลางสิ่งที่เธอพยายามลืม

“คุณหมอเจนนิส…” ภานุพูดช้า ๆ

“คุณผ่าตัดคนไข้ให้รอดมาได้หลายชีวิต… แต่คุณฆ่าพี่ผมทั้งที่ยังมีลมหายใจ”

เจนนิสเงียบไปอึดใจ ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ เหมือนจะเก็บอารมณ์ที่ปริ่มล้นเอาไว้ไม่ให้ไหลทะลัก

“ก็ฉันเคยส่งข้อความไปถามคุณแล้วไง…”

เสียงเธอสั่นเพียงนิด แต่ยังคงความมั่นคง

“แต่คุณไม่ตอบ… แล้วฉันจะรู้ได้จากไหน?”

ภานุหัวเราะในลำคออย่างไม่ยินดีแม้แต่น้อย

ก่อนชี้นิ้วมาที่ตัวเอง

“คุณคาดหวังจากผมเหรอ?”

เสียงของเขาขึ้นต่ำ และชัดเจนจนเจนนิสเผลอกำมือแน่น

“คุณไม่คิดเหรอว่า คนที่ควรตอบคำถามนั้นไม่ใช่ผม…”

“…แต่เป็นพี่ผม ที่คุณทิ้งเขาไปโดยไม่หันกลับมาแม้แต่ครั้งเดียว”

เจนนิสกลืนน้ำลายลงคอ ลำคอแห้งผาก

เธอไม่รู้ว่าคำพูดของภานุทำให้รู้สึกชา หรือเจ็บกว่าเดิมกันแน่

“คุณอาจจะลืมไปแล้วก็ได้…” เขาเสริมต่อ

“แต่มันไม่เคยผ่านไปสำหรับพี่ผม… และก็ไม่เคยผ่านไปสำหรับผมเหมือนกัน”

ภานุสูดหายใจลึก ข่มความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอก

เสียงเขาต่ำแต่หนักแน่นจนเจนนิสเงียบกริบ

“คุณรู้มั้ย… ทุกวันนี้พี่ผมเป็นยังไง?”

เจนนิสไม่ตอบ สายตาหลบเล็กน้อยเหมือนใจเต้นแผ่วลงในอก

“เธอเที่ยว… เธอดื่ม… เธอนอนกับคนไม่ซ้ำหน้า”

“ไม่ใช่เพราะเธออยากมีความสุขหรอกนะ…”

เสียงภานุแผ่วลง แต่ความเจ็บแผ่ซ่านในทุกคำ

“เธอทำแค่นั้น… แค่ต้องการให้วันนึงมันผ่านไปเร็ว ๆ”

“แค่ไม่อยากรู้สึกอะไรอีกแล้ว… โดยเฉพาะกับความรัก”

เจนนิสกำมือแน่นจนเล็บจิกผิว

สายตาหลุบลงต่ำ ไม่รู้จะวางมันไว้ที่ไหน

ภานุมองเธอด้วยแววตาที่ไม่ใช่แค่โกรธ… แต่มันคือความปวดลึกในใจ

เหมือนเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่เขายืนอยู่ตรงหน้า ถึงยังมีอิทธิพลต่อพี่สาวเขาได้มากขนาดนี้

“คุณอาจจะลืมเธอไปแล้ว… แต่คุณไม่มีวันลบผลของตัวเองได้หรอก”

เจนนิสยืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ เหมือนเสียงของภานุไล่ต้อนเธอจนไม่มีที่ให้หนี

ดวงตาคู่นั้นเคยแข็งแกร่งในห้องผ่าตัด แต่ตอนนี้กลับสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด

เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ก่อนจะเบือนหน้าหนีจากสายตาคาดคั้นของเขา

น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนพื้น… เงียบและหนัก

“ขอโทษนะ… ฉันยังไม่พร้อมจะพูดเรื่องนี้”

เสียงเธอสั่น แทบฟังไม่ออกว่ากำลังสื่ออะไร

เธอหันหลังให้ภานุทันที ก่อนจะเดินออกจากห้องตรงไปโดยไม่หันกลับ

เสียงรองเท้าแพทย์กระทบพื้นทางเดินดังชัดในความเงียบ

เธอก้าวเร็วขึ้น… ราวกับกำลังหนีบางอย่างที่ไล่ตามอยู่ในใจ

และภานุ… ยืนมองแผ่นหลังนั้นห่างออกไปเรื่อย ๆ

รู้เพียงอย่างเดียวว่าความเจ็บของพี่สาวเขา… ยังไม่ได้รับคำอธิบายใด ๆ