บทที่ 4 ถ้ามันต้องแลก

เจนนิสเดินกลับมาที่ห้องพักแพทย์…

ห้องเดิมที่เคยมีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และเงาของใครบางคน

ตอนนี้มันเงียบเกินไป… จนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นแผ่วเบา

เธอวางแฟ้มคนไข้ลงบนโต๊ะ ก่อนจะยืนนิ่งมองไปรอบห้อง

ที่ตรงมุมนั้น… ยิหวาเคยนั่งพิงกำแพงเล่นหมากฝรั่ง

ที่ตรงโซฟานั้น… ยิหวาเคยนอนหลับตอนรอเธอผ่าตัดเสร็จ

เธอจำได้แม้แต่กลิ่นสบู่ของอีกฝ่ายที่ยังดูเหมือนลอยค้างอยู่ในอากาศ

ห้าปี…

ห้าปีที่เธอทิ้งยิหวาไว้ข้างหลังเพื่อวิ่งตามอนาคตของตัวเอง

ห้าปีที่เธอคิดว่ายิหวาเกลียดเธอ เพราะเธอไม่เคยได้รับคำตอบกลับ

แต่สิ่งที่เธอเพิ่งรู้เมื่อกี้…

คือการเลือกเดินของเธอในวันนั้น

มันทำให้ใครบางคน “พัง”

พังทั้งที่ยังหายใจ

เจนนิสดึงแฟ้มออกมาเปิด แต่สายตาเธอกลับเบลอเพราะม่านน้ำตา

นิ้วมือสั่น… หัวใจสั่นกว่า

เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เงยหน้าพิงพนัก พยายามหายใจลึกแต่กลับสะอื้นเบา ๆ ออกมาแทน

“เราทำอะไรลงไปวะ…”

เสียงที่หลุดออกมานั้น ไม่ใช่ของหมอที่เข้มแข็ง

แต่เป็นของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังต่อสู้กับความรู้สึกผิดในอดีต

เธอเคยบอกตัวเองว่าทำดีที่สุดแล้ว

แต่ตอนนี้… เธอเริ่มสงสัย

ว่าสิ่งที่เธอเลือกในวันนั้นมันเรียกว่า “ดีที่สุด” จริงไหม

ถ้ามันต้องแลกกับการพังของหัวใจใครอีกคนหนึ่ง

ห้องพักเงียบงัน

มีเพียงเสียงลมหายใจสั่นไหวของเจนนิสที่ยังไม่เสถียรจากบทสนทนาเมื่อครู่กับภานุ

เธอเปิดลิ้นชักโต๊ะ

หยิบมือถือเครื่องเก่าที่แบตบวมจนฝาหลังเปิดอ้าออก

เครื่องนี้…เธอไม่ได้เปิดมันเลยตลอดห้าปี

เพราะไม่อยากเจออดีต

เพราะไม่กล้าพอจะเปิดดูว่า ‘ความเงียบ’ ของตัวเอง… สร้างรอยแผลให้ใครไว้บ้าง

เธอเสียบสายชาร์จ เครื่องสั่นครืดเบา ๆ เหมือนมีบางอย่างกำลังจะฟื้นขึ้นมาจากความตาย

และแล้ว… หน้าจอขึ้นคำว่า “กู้คืนซิมการ์ดสำเร็จ”

เธอกดเข้าแอปข้อความ

มือที่เคยถือมีดผ่าตัดอย่างมั่นคง สั่นเล็กน้อยขณะแตะหน้าจอ

พอเข้าโฟลเดอร์ชื่อ ‘ยิหวา’

กล่องข้อความค่อย ๆ โหลดขึ้นทีละบรรทัด

ทีละคำ

ทีละความรู้สึก

ทีละบาดแผล

“ถ้ายังไม่ลืมกัน… ขอโอกาสได้มั้ย”

“ฉันไม่ขอให้เธอกลับมา… แต่ขอแค่ได้เจอหน้า ได้ยินเสียงก็ยังดี”

“ถ้าคุณไม่เกลียดกันจนไม่อยากแม้แต่จะอ่านข้อความ… ช่วยตอบหน่อยได้มั้ย”

“ผมยังอยู่ที่เดิม… ที่ที่เคยนั่งรอคุณเลิกเวร วันนี้ไม่มีเธอแล้ว …เรากลับมาคุยกันใหม่ได้ไหม ”

“วันไหนถ้าคุณว่าง… แค่บอกมา ผมจะบินไปหาทันที…ให้ผมได้อยู่กับคุณต่อได้ไหม”

ข้อความเหล่านี้… ยาวเป็นหางว่าว

ไม่มีสักครั้งที่เธอตอบกลับ

ไม่มีสักครั้งที่ยิหวาหยุดส่ง

ไม่มีคำว่า “หยุดรัก” มีแต่ “ยังรอ” ซ้ำไปซ้ำมา

แม้เวลาจะผ่านไปเป็นเดือน เป็นปี

เจนนิสเงยหน้าขึ้น

น้ำตาไหลเงียบ ๆ

ไม่ใช่น้ำตาแห่งความอ่อนแอ

แต่เป็นน้ำตาของคนที่เพิ่งรู้ว่าตัวเอง “ทิ้งใครไว้กลางทาง” อย่างเลือดเย็นขนาดไหน

เธอกัดริมฝีปาก

สะอื้นเบา ๆ จนตัวสั่น

ฝ่ามือที่ถือเครื่องอยู่แน่นขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนพยายามแบกรับความรู้สึกผิดทั้งหมดไว้

“ยิหวา… ขอโทษ…”

ถ้อยคำที่ควรจะพูดตั้งแต่หลายปีก่อน

วันนี้มันสายเกินไปแล้ว

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้จะมีสิทธิ์ได้พูดมันต่อหน้าอีกคนหรือเปล่า

เธอยังถือโทรศัพท์ไว้แน่น…

จ้องมองข้อความเก่าเหล่านั้นอยู่นาน ราวกับกำลังดูเศษกระดาษที่ถูกเขียนด้วยเลือดแทนหมึก

มันไม่ใช่แค่ตัวอักษร มันคือเสียงในหัวที่ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เสียงของคนที่เธอเคยปล่อยให้หายไป

“กลับมาได้ไหมเจนนิส… เราทำอะไรผิดบอกเราได้ไหม ….ขอโอกาสได้มั้ย”

“คุณเลือกอนาคตแต่ผมยังอยู่ที่เดิมอยู่เลยนะ…”

เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด

น้ำตาเอ่อคลออีกครั้ง—แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะแค่เจ็บ

แต่มันคือ ‘เข้าใจ’

เข้าใจช้าเกินไป

เจนนิสนั่งพิงพนักเก้าอี้

สายตามองออกไปนอกหน้าต่างห้อง

เธอเคยคิดมาตลอด… ยิหวาเป็นคนเด็ดเดี่ยว

เธอเก่งเกินกว่าจะเสียศูนย์

เธอเข้มแข็งเกินกว่าจะพัง

เพราะแบบนั้นไง—เธอถึงกล้าเดินออกมาแบบเงียบ ๆ โดยไม่หันหลังกลับ

แค่เธอคนเดียวจะเปลี่ยนอะไรได้… ยิหวาไม่มีวันพังหรอก

เธอเชื่อแบบนั้น… และเธอคิดผิด

เธอไม่เคยรู้

ว่านับจากวันนั้น คนที่ยืนเคยนิ่ง เด็ดเดี่ยว

กลับเป็นคนที่พังช้า ๆ ทุกคืน

เจ็บโดยไม่มีเสียง

…ข้อความสุดท้าย

มันถูกส่งเมื่อ “สองปีที่แล้ว”

หลังจากนั้น… ก็ไม่มีอะไรอีก

ไม่มีแม้แต่จุดจบ มีแค่ ‘ความว่างเปล่า’ ที่บีบคั้นหัวใจจนแทบขาดอากาศหายใจ

เธอกดอ่านข้อความสุดท้ายอีกครั้ง

มือสั่นอีกหน

ประโยคนั้นเรียบง่าย… แต่เจ็บกว่าโดนมีดผ่าตัดเฉือน

“ผมเข้าใจแล้ว ขอโทษที่รบกวน… ดูแลตัวเองด้วยนะ เจนนิส”

เจนนิสปล่อยมือจากโทรศัพท์

เสียงมันตกลงบนเตียงเบา ๆ

แต่เสียงในอกของเธอกลับดังกึกก้องเหมือนหัวใจร้าวจนแทบแตก

เพียงเท่านั้น… ก็ไม่มีอะไรอีก

ไม่ข้อความ ไม่สายโทรเข้า ไม่มีแม้แต่เงาของชื่อ “ยิหวา” ปรากฏขึ้นอีกเลย

เจนนิสก้มหน้าลงช้า ๆ ฝ่ามือปิดปากตัวเองแน่น กลั้นเสียงร้อง

เธอร้องไห้แบบไม่มีเสียง… แต่ทั้งร่างสั่นไหวเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยง

เธอนั่งอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่ไม่รู้

ในห้องที่ไม่มีใคร ไม่มี “ยิหวา” …และไม่มีตัวเองคนเดิมอีกต่อไป

..

เสียงฝีเท้าเบาๆ ของภานุหยุดลงหน้าห้องพักเวรแพทย์

เขาไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง

แต่เสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้จนสั่นเครือ… มันเล็ดรอดออกมาจากช่องประตูที่ปิดไม่สนิท

เขาชะงัก…

หันไปมองผ่านกระจกใสเล็กๆ บนบานประตู

ภาพของเจนนิส…ที่นั่งย่อตัวลงกับพื้น แขนสองข้างกอดเข่าตัวเองไว้แน่น

มือถือในมือยังสว่างอยู่กับพื้น — หน้าจอแชทที่ไล่ยาวจนแสบตา

ใบหน้าคมที่เคยดูเด็ดเดี่ยวของเธอ…บัดนี้กลับอาบไปด้วยน้ำตา

เหมือนเธอกำลังแตกสลาย

อย่างที่ภานุไม่คิดว่าจะเคยได้เห็น

เสียงสะอื้นเงียบ ๆ

ไม่ดังก้อง… แต่เหมือนคมมีดบาดลึกเข้าไปในอกของเขา

‘ร้องไห้แบบนั้น…’

เขาคิดกับตัวเอง

‘เพราะรู้สึกผิดใช่ไหม… หรือเพราะยังรักอยู่…’

ภานุรู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่จะถามแทนพี่สาวได้ทั้งหมด

แต่ในตอนนี้…

สิ่งที่เขาเห็นตรงหน้าทำให้หัวใจเขาเจ็บอย่างไม่รู้จะอธิบายยังไง

มันไม่ใช่ความโกรธ

ไม่ใช่ความแค้น

แต่เป็นความปวดร้าวของคนที่เห็นทั้งสองฝ่ายพัง…

เพราะคำว่า “เข้าใจผิด” และ “ไม่พูดกัน”

เขาหลุบตาลง พึมพำในใจ

“ถ้าเธอเสียใจขนาดนี้… แล้วทำไมถึงทิ้งกันไปตั้งแต่แรก”

เขาไม่ได้หาคำตอบเพื่อโทษใครในตอนนี้

เพียงแต่อยากรู้…

ว่าอะไรทำให้ ‘คนอย่างยิหวา’

— ที่เขารู้จักว่าเด็ดเดี่ยวและไม่ยอมอ่อนข้อให้ใคร —

ยอมกลายเป็นเงาของตัวเองอยู่หลายปี

และวันนี้ เขาเห็นแล้วว่า… อีกคนก็ไม่ต่างกัน

ภานุยืนอยู่ตรงนั้นนานกว่าที่ควรจะเป็น

มือที่กำแน่นข้างลำตัวผ่อนแรงลงช้า ๆ

ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเดินจากไป…

โดยไม่ได้เคาะประตู

และไม่พูดอะไร

เพราะบางน้ำตา…

ควรปล่อยให้ไหล

เพื่อคนที่สมควรได้รับมันจริงๆ