ตอนที่ 1 | เพราะเธอคือของขวัญ

"เป็นเกียรติอย่างมากครับ เวลาพ่อเลี้ยงมาที่ตัวเมืองทีไรก็นึกถึงผับของเราตลอดเลย"

"ไม่ต้องพูดถึงขนาดนั้นก็ได้ ฉันไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นหรอก"

"ไม่ได้หรอกครับ ระดับพ่อเลี้ยงไร่ข้าวโพดเป็นพัน ๆ ไร่ และมีลูกน้องมากมายหลายพันคนขนาดนั้น พ่อเลี้ยงเป็นคนมีชื่อเสียงมากในเมืองเชียงใหม่ แทบไม่มีใครที่ไม่รู้จักเลยนะครับ การที่สามพ่อเลี้ยงมารวมตัวกันขนาดนี้ ยิ่งเป็นเกียรติของทางร้านเรามากเลย งั้นถ้าอยากได้อะไรเพิ่มเติมก็เรียกผมได้ตลอดเลยนะครับ"

การสนทนาที่โต๊ะนั้นก็เสียงดังพอสมควร จึงทำให้แขกที่อยู่โต๊ะอื่น ๆ ต่างหันมามองด้วยความสนใจ ซึ่งหลาย ๆ คนต่างก็รู้จักถึงความยิ่งใหญ่ของหนุ่ม ๆ ในโต๊ะนั้นเป็นอย่างดี แถมยังมีสาว ๆ หลายคนที่มองไปทางนั้นและอยากจะทำความรู้จักด้วย

เพลงขวัญ สาวน้องใหม่ที่เพิ่งมาฝึกงานที่ผับในตำแหน่งพนักงานเสิร์ฟ อายุ 22 ปี พอเห็นแขกโต๊ะอื่นมองไปที่โต๊ะของสามหนุ่มก็เริ่มรู้สึกแปลกใจ เพราะโต๊ะนั้นค่อนข้างพูดคุยกันเสียงดัง อาจจะทำให้แขกที่อยู่ใกล้ ๆ รู้สึกไม่พอใจก็เป็นได้

"ขอโทษนะคะคุณลูกค้า คือว่าฉันจะมาขอรบกวนให้ลดเสียงคุยลงหน่อยได้ไหมคะ เกรงว่าเสียงจะไปรบกวนแขกโต๊ะอื่น ๆ ที่นั่งอยู่น่ะค่ะ ต้องขอโทษจริง ๆ นะคะที่..."

"นี่เธอกล้ามาออกคำสั่งให้ฉันลดเสียงลงเนี่ยนะ นี่พวกฉันก็คุยกันปกติ กล้าดียังไงมาออกคำสั่ง ไปเรียกผู้จัดการมาเดี๋ยวนี้เลย!"

พนักงานเสิร์ฟคนอื่นที่เห็นท่าว่าจะไม่ดีก็รีบวิ่งไปเรียกผู้จัดการอย่างรวด ซึ่งผู้จัดการร้านก็รีบไปที่โต๊ะของแขกคนสำคัญทันที

หลังจากที่ได้ฟังเหตุการณ์ทั้งหมดจากปากของแขก ผู้จัดการก็หันมามองเพลงขวัญตาขวางด้วยความไม่พอใจ

"ขอโทษด้วยนะครับพ่อเลี้ยง ผู้หญิงคนนี้เป็นเด็กฝึกงานอยู่ ยังไม่ได้เป็นพนักงานประจำของที่ผับนี้ อาจจะยังไม่ค่อยทราบว่าจะต้องต้อนรับแขกยังไง ผมต้องขอโทษแทนเธอด้วยนะครับ"

เพลงขวัญก็รีบยกมือไหว้ขอโทษทันทีตามคำสั่งของผู้จัดการ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้แขกพอใจเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะรังสิมันตุ์ที่โดนเพลงขวัญเข้ามาเตือนตรง ๆ ซึ่งไม่มีการไว้หน้าเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

"แบบนี้มันแย่มาก กล้าดียังไงมาสั่งฉันหุบปากแบบนี้ ยังไม่เคยมีใครกล้ามาทำแบบนี้กับฉันเลยนะ คุณผู้จัดการจะจัดการให้ฉันยังไง"

"ผมขอโทษด้วยจริง ๆ นะครับพ่อเลี้ยง ถ้าอยากจะให้ผมทำอะไรก็บอกมาได้เลยครับ ขอแค่ผมได้รักษาลูกค้าคนสำคัญอย่างพ่อเลี้ยงไว้ก็พอ สั่งมาได้เลยครับว่าจะให้ผมจัดการยังไง"

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่าคุณแบบนั้นนะคะ แล้วฉันก็ไม่ได้พูดคำว่าหุบปากด้วย ฉันแค่บอกให้คุณลดเสียงคุยลงหน่อยแค่นั้นเอง ไม่ได้มีเจตนาที่จะสั่งอะไรจริง ๆ นะคะ"

"ถ้าไม่ใช่สั่งแล้วมันคืออะไร"

"ฉันไม่ได้มีเจตนาจริง ๆ ค่ะ ขอโทษถ้าทำให้คุณไม่พอใจนะคะ แต่ฉันไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นจริง ๆ ขอโทษด้วยจริง ๆ ค่ะ"

"ฉันไม่อยากเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้แล้ว ไล่มันออกไปเดี๋ยวนี้เลย ถ้าไม่ทำก็เป็นฉันนี่แหละที่จะออกไปเอง"

"ครับพ่อเลี้ยง ได้เลยครับ เพลงขวัญ เธอไม่ผ่านการทำงานที่นี่ เชิญออกไปซะ เธอทำเรื่องร้ายแรงกับทางผับเราเป็นอย่างมาก ดังนั้นฉันจะหักเงินเดือนที่เธอควรจะได้ทั้งหมด"

"ผู้จัดการคะ"

"ออกไป!"

"คุณลูกค้าคะ ยกโทษให้ฉันได้ไหม ฉันพูดจริง ๆ นะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่าอะไรคุณเลย ฉันแค่เกรงว่าเสียงคุณอาจจะรบกวนลูกค้าโต๊ะอื่นก็แค่นั้นเองค่ะ"

"คุณผู้จัดการ ช่วยไล่ผู้หญิงคนนี้ออกไปด้วย เดี๋ยวนี้! ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน"

"ครับพ่อเลี้ยง" ผู้จัดการของผับหรูก็กระชากแขนของเพลงขวัญออกไปจากตรงนั้นทันที ซึ่งเพลงขวัญก็ถูกดึงไปที่ประตูหลังร้าน ก่อนที่ผู้จัดการจะกลับมาอีกครั้งพร้อมกับกระเป๋าของเธอ

"ออกไปได้แล้วนะ ก่อนที่เธอจะโดนมากไปกว่านี้ เธอคงไม่รู้สินะว่าพ่อเลี้ยงรังสิมันตุ์มีอิทธิพลในเชียงใหม่มากแค่ไหน เขาไล่เธอแค่นั้นก็ดีแล้ว ดีกว่าต้องโดนหนักกว่านี้นะ"

"คือฉันไม่รู้จักหรอกนะคะว่าเขาเป็นใคร แต่ถึงแบบนั้นการที่เขาพูดเสียงดังรบกวนลูกค้าคนอื่น เราก็ควรต้องบอกหรือเปล่าคะ"

"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแหละ เธอพ้นสภาพจากการเป็นพนักงานฝึกหัดแล้ว แถมยังไม่ผ่านเกณฑ์ของผับด้วย เอาเป็นว่าเธอออกไปได้แล้วนะ แล้วก็ไม่ต้องโผล่มาที่นี่อีก"

"ค่ะ"

สิบนาทีผ่านไป

"คุณผู้จัดการ ฉันขอประวัติของผู้หญิงคนนั้นหน่อย"

"ไม่มีประวัติเลยครับพ่อเลี้ยง นอกจากสำเนาบัตรประชาชน เพราะว่ายังเป็นแค่พนักงานฝึกหัด ก็เลยมีแค่นี้ครับ"

"แค่ชื่อนามสกุลก็เหลือเฟือแล้ว"

"ครับ ๆ"

หลังจากได้ข้อมูลของเพลงขวัญแล้ว รังสิมันตุ์ก็หันไปเรียกผู้ติดตามที่ยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย

"นายเอาชื่อนามสกุลของผู้หญิงคนนี้ไปติดแบล็กลิสต์ไว้ตามร้านต่าง ๆ ทั่วเชียงใหม่เลยนะ อย่าให้มันไปสมัครงานที่ไหนได้อีก"

"คุณรังสิมันตุ์ก็เอาหนักเหมือนกันนะเนี่ย"

"ไม่ได้หรอกครับคุณภูมินทร์ ผู้หญิงคนนั้นมันหยามกันเกินไป ยังไม่เคยมีใครมาต่อว่าใส่หน้าขนาดนี้เลย กล้ามากจริง ๆ มันไม่เห็นหัวกันมากเกินไปแล้ว ก็ต้องเล่นงานให้สุดเอาให้สมกับที่มันกล้ามาตำหนิผมต่อหน้าคนมากมายแบบนี้"

เพลงขวัญหันไปมองที่ผับชื่อดังอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากผับแห่งนั้นไป เพราะนับต่อจากนี้...เธอคงเหยียบย่างเข้ามาที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว

เพลงขวัญเดินไปกดกริ่งห้องที่ชั้นแปด ซึ่งเธอได้เอาลูกสาวไปฝากเลี้ยงไว้ เป็นพี่เลี้ยงที่รับเลี้ยงเด็กโดยเฉพาะ

"สวัสดีค่ะพี่ปีใหม่ หนูมารับของขวัญแล้วค่ะ"

"อ้าว? ทำไมวันนี้ถึงมารับไวจังล่ะเพลงขวัญ"

"พอดีเลิกงานไวน่ะค่ะ"

"พี่ก็แปลกใจอยู่ ว่าทำไมวันนี้ถึงกลับไว ตอนนี้ของขวัญหลับไปแล้วล่ะ นมก็กินไปแล้วนะ เดี๋ยวก็พาไปนอนได้เลย พี่อาบน้ำให้เรียบร้อยแล้วด้วย"

"ขอบคุณมากเลยนะคะพี่ปีใหม่ ที่ช่วยดูแลของขวัญให้หนู ช่วยหนูได้มากเลยล่ะค่ะ"

"ไม่เป็นไรเลย ไม่ต้องคิดมาก เธอก็ให้ค่าจ้างพี่ ไม่ได้ให้ดูฟรีสักหน่อย ไม่ต้องเกรงใจกันหรอกนะ แล้วนี่เจอเรื่องอะไรมาอีกล่ะ ทำไมถึงทำหน้าตาแบบนั้น เรื่องที่ทำงานอีกหรือเปล่า"

"ดูออกขนาดนั้นเลยเหรอคะพี่ปีใหม่"

"แล้วนี่มีปัญหาเรื่องงานแน่ ๆ เลยใช่ไหม หรือว่าจะโดนไล่ออกจากงานอีก คงไม่หรอกมั้ง"

"โดนอีกแล้วล่ะค่ะ"

"เพิ่งจะทำเองนะ แสดงว่างานที่นี่ก็คงไม่เหมาะกับเราสินะ ไม่ต้องคิดมากไปหรอก ถ้างานนี้ไม่ไหวก็หางานที่มันเหมาะกับเรานะ เพราะเพลงขวัญไม่ใช่คนใจร้อนที่จะโดนไล่ออกง่าย ๆ แน่ถ้าไม่โดนเล่นงาน ถ้างานนี้ไม่ดี พรุ่งนี้ก็หางานใหม่ ยังไงก็จะต้องได้เจอกับงานที่เหมาะกับเพลงขวัญแน่นอน งั้นก็รีบไปพักผ่อนเถอะนะ"

"ขอบคุณพี่ปีใหม่มากเลยนะคะสำหรับกำลังใจ วันนี้ก็ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ"

เพลงขวัญก็อุ้มบุตรสาววัย 3 ปี ให้นอนซบที่ไหล่ ก่อนจะเดินไปกดลิฟต์ลงไปชั้นห้า เพื่อไปยังห้องพักของตัวเอง

"หลับปุ๋ยเชียวนะลูกสาวแม่" เพลงขวัญก็วางของขวัญลงบนเตียงอย่างเบามือ ก่อนจะหอมไปที่แก้มยุ้ยของลูกสาวเบา ๆ

"แม่ตกงานอีกแล้วล่ะลูก อุตส่าห์คิดว่าที่นี่จะได้งานแล้วเชียว พรุ่งนี้แม่ต้องรีบไปหางานใหม่ ช่วยเป็นกำลังใจให้แม่หน่อยนะของขวัญ"

เพลงขวัญมองดู ของขวัญ สาวน้อยในวัย 3 ปี ที่กำลังหลับปุ๋ยด้วยความสงสารจับใจ เธอเสียใจที่ไม่สามารถทำให้ของขวัญอยู่อย่างสุขสบายได้ แถมยังต้องอยู่ในห้องเช่าที่คับแคบอีกด้วย

ถึงในแต่ละวันจะมีแต่ปัญหาที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุด แต่เพราะมีของขวัญ...ถึงทำให้เธอมีกำลังใจสู้ต่อ เพราะเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้คือของขวัญจากฟ้า เป็นของขวัญที่ล้ำค่าที่ฟ้าส่งลงมาให้ เธอถึงได้ตั้งชื่อเด็กคนนี้ว่า "ของขวัญ" เด็กคนนี้คือคนสำคัญที่เข้ามาอยู่ในชีวิตและเติมเต็มคำว่า "ครอบครัว" ให้กับเธอ