ตอนที่ 8 | คำขอร้องที่ไร้ความหมาย

"เหตุการณ์ในตอนนั้นฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะหักหน้าหรือทำให้พ่อเลี้ยงต้องได้รับความอับอายเลยนะคะ ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่ของตัวเองเท่านั้น"

"เธอหุบปากซะ! เพราะถึงแม้สัญญาของเธอบอกว่าจะทำงานที่นี่หนึ่งปี แต่ฉันคงไม่มีความจำเป็นที่จะรับคนอย่างเธอให้มาเหยียบบนพื้นที่ไร่ของฉันหรอกนะ เพราะฉันยังไม่ได้เซ็นอนุมัติมันไงล่ะ"

"อย่านะคะ! ฉันขอร้องล่ะค่ะ คือฉันใช้เงินซื้อของทุกอย่างเข้ามาที่นี่หมดแล้ว แถมฉันยังไปสมัครงานที่ไหนไม่ได้อีก ถ้าฉันไม่ได้ทำงานที่นี่ต่อไป ฉันก็ไม่มีเงินใช้แน่ ๆ อย่าไล่ฉันออกเลยนะคะพ่อเลี้ยง ขอร้องล่ะค่ะ"

เพลงขวัญที่ยืนอยู่ก็ยกมือไหว้ตัวสั่น เพราะหลังจากที่เธอรู้เหตุผล เธอก็ไม่อยากออกไปจากที่นี่อีกแล้ว ซึ่งถ้าเธอออกไปจากที่นี่ นั่นก็เหมือนเป็นกันตัดขาตัวเองแน่นอน แล้วเธอก็จะไม่มีรายได้ทางไหนอีกต่อไป

เธอรู้ว่าเขามีอิทธิพลมากแค่ไหน ถึงขนาดสั่งให้ร้านทั่วเชียงใหม่ไม่รับเธอเข้าทำงานได้ขนาดนี้ ต่อให้เธอจะหนีไปที่ไหน เขาก็คงหาทางเล่นงานเธอได้อยู่ดี ซึ่งตอนนี้เธอไม่มีทางไปแล้ว ก็มีแต่ต้องขอร้องเขาเพียงเท่านั้น

"ถ้าฉันไม่ได้ทำงานฉันจะต้องแย่แน่ ๆ ขอโอกาสให้ฉันได้ทำงานที่นี่ต่อเถอะนะคะ พ่อเลี้ยงจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ หรือจะให้ฉันทำโอที ถึงจะทำงานหนักแค่ไหนฉันก็จะไม่เกี่ยงเลยค่ะ แต่อย่าไล่ฉันออกเลยนะคะ"

เพลงขวัญก็คุกเข่าพลางขอร้องอ้อนวอนให้คนอย่างเขาให้อภัย เธอไม่คิดเลยว่าเรื่องแค่นี้มันจะทำให้ต้องตกที่นั่งลำบากมากขนาดนี้ แต่พอคิดถึงใบหน้าของบุตรสาวก็ทำให้เธอท้อแท้ไม่ได้ ต่อให้จะต้องกราบเท้าขอร้องก็คงต้องทำต่อไปเท่านั้น

"สาเหตุที่ฉันไล่เธอออกก็เพราะว่าเกลียดขี้หน้า เพราะฉะนั้น...ต่อให้เธอจะมานั่งร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด ฉันก็ไล่เธอออกอยู่ดี ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องมานั่งคุกเข่าหรือกราบกรานฉันในตอนนี้หรอก ฉันให้เวลาเธอคืนนี้หนึ่งคืน รีบไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ เพราะฉันไม่ได้ต้องการแรงงานเพิ่ม ฉันมีคนงานมากมายที่พร้อมจะมาทำงานที่นี่ แค่เสียคนอย่างเธอไปคนเดียวมันก็ไม่มีผลอะไรกับไร่ของฉันอยู่แล้ว"

"แต่ฉันขอร้องได้ไหมคะ คือฉันต้องเลี้ยงลูกด้วย ถ้าเกิดว่าฉันไม่มีรายได้ ลูกของฉันก็จะต้องแย่แน่ ๆ ฉันก็ไม่มีใครที่ไหนอีกแล้วนอกจากฉันกับลูกเพียงสองคนเท่านั้น ฉันขอให้พ่อเลี้ยงเมตตาฉันด้วยนะคะ ขอร้องล่ะค่ะ"

ในขณะที่พูด มือเล็กก็ยังยกมือไหว้ขอร้องไม่หยุด คนอย่างเธอไม่มีทางร้องไห้เสียน้ำตากับใครได้ง่าย ๆ นอกจากเรื่องของบุตรสาวเท่านั้น พอคิดว่าถ้าของขวัญจะต้องลำบาก เธอก็แทบจะทำใจให้เป็นแบบนั้นไม่ได้เลย

"นายเข้ามาที่นี่หน่อยสิงห์ แล้วลากตัวยัยนี่ออกไปเดี๋ยวนี้เลย" รังสิมันตุ์ก็ไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเรียกให้คนสนิทเข้ามาลากตัวเพลงขวัญออกไปทันที

"ฉันขอร้องเถอะนะคะ ช่วยเมตตาฉันได้ไหม ฉันยอมทำทุกอย่างจริง ๆ ค่ะ ฉันขอโทษที่ทำให้พ่อเลี้ยงต้องขายหน้า ขอให้ฉันได้ไถ่โทษกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นได้ไหมคะ ฉันจะทำงานในไร่ให้กับพ่อเลี้ยงเพื่อชดใช้ก็ได้ค่ะ พ่อเลี้ยงไม่ต้องจ่ายค่าแรงเต็มจำนวนให้ฉันก็ได้ แต่ขอให้ฉันได้ทำงานอยู่ที่นี่ต่อไปเถอะนะคะ"

ใบหน้าใสที่พยายามกลั้นน้ำตาไว้ก็แดงก่ำ พลางขอร้องอ้อนวอนยังไงก็ไม่เป็นผล ก่อนจะถูกลูกน้องของรังสิมันตุ์ดึงตัวออกไปจากห้องทันที

"เดี๋ยวฉันจะให้คนขับรถพาไปส่งที่แคมป์คนงาน ส่วนเธอก็เก็บข้าวของให้เรียบร้อยด้วย เพราะพ่อเลี้ยงให้เวลาแค่คืนนี้เท่านั้นนะ เข้าใจไหม"

"คือฉันขอโอกาสได้ไหมคะ ถ้าฉันออกไปจากที่นี่ฉันก็ไม่รู้จะทำงานที่ไหนอีกแล้ว เพราะเจ้านายของคุณดักฉันหมดทุกทาง จะให้ฉันทำงานล่วงเวลาหรือจะให้ทำหนักกว่าคนอื่นสองเท่าก็ได้ แต่อย่าไล่ฉันออกเลยนะคะ หรือว่าจะหักเงินจะจ่ายค่าแรงไม่เต็มก็ได้ ฉันไม่มีทางไปแล้วจริง ๆ ค่ะ ช่วยพูดกับพ่อเลี้ยงให้อีกสักครั้งจะได้ไหมคะ"

"ออกไปจากที่นี่ได้แล้ว คำสั่งของพ่อเลี้ยงคือเด็ดขาด ต่อให้เธอจะชักแม่น้ำทั้งห้ายังไง พ่อเลี้ยงก็ไม่มีวันให้อภัยหรอกนะ เพราะเรื่องนี้พ่อเลี้ยงไม่พอใจมากจริง ๆ เธอทำให้พ่อเลี้ยงโมโหจนแค้นฝังใจขนาดนี้ ไม่มีทางที่พ่อเลี้ยงจะกลับคำหรอก เพราะไม่มีใครกล้าหยามพ่อเลี้ยงกันแบบนี้หรอก ตอนนี้ก็เพิ่งบ่ายเอง ยังมีเวลาอีกมาก เธอรีบกลับไปได้แล้วนะเดี๋ยวฉันจะให้รถไปส่ง"

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันจะลองขอร้องพ่อเลี้ยงดูอีกทีนะคะ"

"ไม่ได้หรอก ไม่จำเป็น! เดี๋ยวเธอก็รีบกลับไปที่ไร่ซะ พ่อเลี้ยงไม่ให้คนงานมาอยู่บริเวณคฤหาสน์นะ"

"งั้นฉันกลับเองก็ได้ค่ะ ขอโทษจริง ๆ นะคะ ที่ทำให้เสียเวลา"

เพลงขวัญก็ตัดสินใจเดินออกไปจากบริเวณรอบรั้วคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งนี้ ซึ่งกว่าจะเดินออกจากประตูรั้วได้ก็ใช้เวลาเกือบสิบนาที เพราะระยะทางเข้าออกจากคฤหาสน์กว้างขวางเกินกว่าที่จะเดินออกไปได้

"ยังไงเราก็ต้องดักรออยู่ที่แถวนี้ก่อนแหละนะ ถ้าเกิดว่าเห็นพ่อเลี้ยงออกมาจากคฤหาสน์อีกครั้ง เราอาจจะได้เจอเขาอีกก็ได้ แล้วจะได้ขอร้องอีกที"

เพลงขวัญก็ตัดสินใจเดินออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่เล็กน้อย เพื่อที่จะได้มองเห็นรถที่ขับเข้าออกได้ โดยอยู่ในตำแหน่งที่พนักงานรักษาความปลอดภัยหน้าคฤหาสน์มองไม่เห็นตัวเธอได้ แล้วนั่งรออยู่ตรงนั้นท่ามกลางแดดร้อน

สามชั่วโมงผ่านไป

เพลงขวัญก็เริ่มจะหมดแรงเพราะแดดที่ร้อนจัด แถมยังคอแห้งและท้องร้องด้วยความหิว เนื่องจากตอนกลางวันเธอก็มาที่นี่โดยที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง แต่เพลงขวัญก็ยังอดทนรอและจดจ้องไปที่ประตูเพื่อไม่ให้คลาดสายตาไปจากเจ้าของไร่แม้แต่นิดเดียว ซึ่งถ้าเผลอไปแม้แต่เพียงเล็กน้อย อาจจะทำให้พลาดโอกาสได้เจอเจ้าของไร่อย่างแน่นอน

"แย่แล้วสิ นี่ก็เย็นมากแล้วด้วย จะโทรหาพี่เลี้ยงของของขวัญก็ไม่ได้อีก เพราะมือถือยังอยู่ในกระเป๋าที่ไร่ ยังไงก็คงต้องฝากของขวัญไว้อีกสักพักก่อนนะคะพี่ยูน แล้วฉันจะรีบกลับไปรับของขวัญเลย"

"แม่จ๋า แง...แม่จ๋าอยู่ไหน หนูจะหาแม่จ๋า แง..."

เสียงร้องไห้ของของขวัญก็ดังลั่นไปทั่วห้อง จนพี่เลี้ยงต้องรีบพาออกมาอุ้มข้างนอก เนื่องจากเลยเวลาทำงานของคนงานมามากแล้วแต่เพลงขวัญก็ยังไม่กลับมารับของขวัญ ส่วนของขวัญเมื่อถึงเวลาก็ร้องไห้งอแงหามารดา เพราะถ้าเป็นเวลานี้เธอจะต้องอยู่กับมารดาแล้ว จึงเอาแต่ร้องไห้ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

"เฟิร์น...เธอรีบมารับลูกของเพลงขวัญไปหน่อยสิ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรร้องไห้ไม่หยุดเลยเนี่ย ตอนนี้ฉันเริ่มเอาไม่อยู่แล้ว ร้องจนลูกฉันตื่นกันหมดเลย"

"ฉันอยู่ในห้อง เพิ่งเลิกงานเมื่อสักพักน่ะพี่ยูน จะรีบลงไปรับตอนนี้เลยนะคะ"

หลังจากที่ใบเฟิร์นอุ้มหลานสาวตัวน้อยกลับมาจากพี่เลี้ยงแล้ว เธอรีบเดินตรงดิ่งไปยังอาคารคนงานอีกอาคาร ก่อนจะตรงไปยังห้องของมารี คนที่พาเพลงขวัญออกไปจากไร่ตั้งแต่ช่วงบ่าย

ปัง! ปัง! ปัง!

ใบเฟิร์นก็ตบประตูห้องของมารีเสียงดัง จนมารีรีบออกมาเปิดประตูด้วยความหงุดหงิด

"เธอพาเพลงขวัญไปที่ไหนมารี! ทำไมป่านนี้เพลงขวัญถึงยังไม่กลับมาอีก นี่มันจะค่ำแล้วนะ แถมฝนก็จะตกในไม่ช้านี้ด้วย"

"แล้วฉันจะรู้ไหมล่ะ ก็ตอนบ่ายมีคำสั่งจากคนสนิทของพ่อเลี้ยงให้พาเด็กใหม่ไปที่นั่น จากนั้นฉันก็กลับมาเลย แล้วฉันจะรู้ไหมว่าเด็กใหม่ไปไหนน่ะ ถ้าเกิดอยากรู้ว่าเด็กใหม่อยู่ที่ไหนก็ไปตามที่คฤหาสน์ของพ่อเลี้ยงเองสิ เผื่ออาจจะยังอยู่ที่นั่นก็ได้ ต่อไปก็อย่ามาทุบประตูฉันแบบนี้อีกนะ คนกำลังจะพักผ่อนอย่างสบายใจแท้ ๆ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบเฟิร์นก็รีบคว้ารถจักรยานยนต์ของตัวเองออกไปทันที โดยไม่ลืมพาเด็กหญิงตัวน้อยนั่งซ้อนท้ายไปด้วย โดยเอาผ้าโพกศีรษะบังแดดมามัดที่ตัวของเธอกับของขวัญไว้ติดกัน เพราะของขวัญยังเด็กมากเกินไปที่จะนั่งซ้อนท้ายเหมือนผู้ใหญ่ได้