4

“แม่ทำเพื่อเรานะยายดา ไหนจะหนี้สินที่พ่อแกสร้างไว้ก่อนตาย”

“ดาทำงานแล้ว เดี๋ยวเงินเดือนออก ดาจะยกให้แม่หมดเลย”

ปุณณดาไม่เคยรู้มาก่อน ว่าบิดาสร้างหนี้สินอะไรไว้บ้าง มีแต่คำบอกเล่าจากปากของมารดาทั้งสิ้น บิดาก็ไม่เคยปริปากบอกอะไร ทั้งที่เธอสนิทกับบิดามากที่สุด ส่วนมารดาน่ะหรือ ก็แทบจะนับคำคุยกันก็ว่าได้ ทุกเช้าท่านจะแต่งตัวสวยๆ ออกนอกบ้าน เวลาส่วนใหญ่เธอจะอยู่กับบิดาจนกระทั่งท่านจากไป

“เงินเดือนหมื่นกว่าบาท มันจะพออะไรยายดา แกใช้สมองคิดบ้างสิ”

“ไม่มีวิธีอื่นเลยเหรอคะ”

“ไม่! หากแกได้แต่งงานกับคุณอชิจริงๆ แม่คงมีเงินไปใช้หนี้ที่พ่อแกสร้างไว้”

หทัยทิพย์พยายามหาเหตุผลมาหว่านล้อมให้บุตรสาวทำตามสิ่งที่ตนต้องการ อันที่จริงหนี้ก้อนใหญ่ที่เกิดขึ้นมาจากนางทั้งนั้น เพียงแต่ใช้วิธีบีบบังคับให้อดีตสามีเป็นผู้กู้ยืมมา ซึ่งดนุพลได้ช่วยเคลียร์หนี้สินให้ไปแล้ว และก็ไม่คิดจะบอกบุตรสาวด้วย  อีกอย่างนางก็ไม่มีทางให้ทรัพย์สมบัติของสามีรั่วไหลไปให้ใคร หากปุณณดาได้แต่งงานกับอชิรวิชญ์คงได้สบายกันไปทั้งชาติ

“แม่เองก็ขอเงินจากคุณพลไม่ได้มาก แต่หากแกได้แต่งงานกับคุณอชิจริงๆ เงินสินสอดที่ได้เราก็คงได้นำไปใช้หนี้ แถมยังสามารถไถ่ถอนบ้านของเรากลับคืนมาได้” บ้านเป็นจุดอ่อนของปุณณดา เพราะเป็นสมบัติเพียงชิ้นเดียวที่ผู้เป็นบิดาทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า

“บ้านหรือแม่” บ้านเรือนไทยที่แสนอบอุ่น แต่ต้องถูกยึดหลังจากบิดาเสียชีวิตไม่ถึงเดือน เธอกับมารดาต้องระหกระเหินออกจากบ้านหลังนั้นมาอยู่ห้องเช่าถูกๆ

“ใช่ แกจะช่วยแม่ได้ไหม”

“เอ่อ...”

“แกไม่ต้องตอบแม่ตอนนี้ก็ได้ เอาเก็บไปคิด...แม่ไม่กวนแกแล้ว นอนพักเถอะ” หทัยทิพย์ตบหลังมือบุตรสาวก่อนออกจากห้องนอนไป ทิ้งปัญหาใหญ่ให้ปุณณดาขบคิด ว่าจะหาเงินจากที่ไหนมาใช้หนี้สินที่บิดาสร้างไว้ แต่จะให้เธอใช้ทางลัดอย่างที่มารดาต้องการน่ะ เธอไม่มีทางทำได้หรอก มันเป็นวิธีที่สิ้นคิด

                ตลอดเกือบสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ปุณณดาเอาแต่คอยหลบหน้ามารดา โดยอ้างว่าต้องอยู่เคลียร์งานที่บริษัท วันนี้ก็เช่นกันที่ต้องจมอยู่กับกองเอกสารทั้งที่ไม่ใช่งานเร่งด่วนอะไร

                “ยังไม่กลับอีกหรือ...” อชิรวิชญ์เอ่ยถามอย่างแปลกใจ ถ้าเขาไม่ลืมเอกสารสำคัญก็คงไม่รู้ว่าปุณณดายังไม่กลับบ้าน พร้อมนึกถึงคำพูดบิดาหลังออกจากห้องประชุมเมื่อช่วงบ่าย เขาถูกท่านต่อว่าเรื่องที่ปล่อยให้ปุณณดาทำงาน จนกลับบ้านดึกดื่น

“ฉันมีเอกสารต้องเคลียร์นิดหน่อย”

“เอกสารอะไร?” ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“ฉันไม่ชอบให้งานค้างน่ะค่ะ” หญิงสาวเฉไฉก่อนจะก้มหน้าลงทำงานต่อ

“ปิดคอมพ์ได้แล้ว”

“แต่ฉันยังทำงานไม่เสร็จเลยนะคะ”

“มีอะไรค่อยมาทำต่อพรุ่งนี้ เดี๋ยวแม่เธอจะหาว่าฉันใช้งานเธอหนัก พ่อฉันก็ด้วย บ่นว่าฉันใช้งานเธอหามรุ่งหามค่ำ”

“เดี๋ยวฉันอธิบายท่านเองค่ะ”

“กลับบ้าน!” คำสั่งสั้นๆ แต่หนักแน่น

“กลับบ้าน?” หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นเชิงถาม แต่หัวใจกลับเต้นแรงแปลกๆ กับคำว่าบ้าน

“ใช่กลับบ้าน ฉันปล่อยให้เธอสองคนแม่ลูกครอบครองมานานแล้ว เจ้าของบ้านตัวจริงอย่างฉันก็ควรกลับไปอยู่สักที” เพราะไม่อยากเจอหน้าแม่เลี้ยง เขาถึงหลบลี้หนีมานอนที่คอนโดฯ ถึงเวลาที่เขาควรกลับไปสักที

“ฉันกับแม่เปล่าครอบครองนะคะ” หญิงสาวรีบแย้งขึ้นมา

“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้อะไร มัวแต่พูดอยู่นั่นแหละ เก็บของสิ”

“ค่ะ” หญิงสาวพึมพำเสียงแผ่ว ก่อนจะหันมาจัดการเซฟงานในคอมพิวเตอร์จนเสร็จเรียบร้อย จึงรีบคว้ากระเป๋าตามชายหนุ่มไปยังลานจอดรถของชั้นผู้บริหาร ซึ่งเหลือเพียงคันเดียวจอดอยู่

ระหว่างติดไฟแดงอชิรวิชญ์ก็หันมามองหญิงสาวข้างกายอย่างครุ่นคิด จนฝ่ายถูกมองเริ่มรู้สึกตัวหันมามองพลางเลิกคิ้วขึ้น

“อะไรคะ”

“ทำไมเธอถึงทำงานจนดึก ช่วงนี้ก็ไม่มีงานอะไรเร่งด่วนไม่ใช่เหรอ”

“เอ่อ...ฉันไม่ชอบให้งานคั่งค้างค่ะ”

“งั้นเหรอ...” เขาพึมพำราวไม่เชื่อ และไม่พูดอะไรอีกเลยจนถึงบ้าน ปุณณดากล่าวขอบคุณก่อนเดินลงจากรถไปเงียบๆ

“หิวข้าว” เสียงพึมพำดังไล่หลัง แต่คนที่เดินนำหน้าเหมือนจะไม่ได้ยิน “ฉันบอกว่าหิวข้าว” ครั้งนี้เสียงดังกว่าครั้งแรก ทำเอาเรียวเท้าเล็กชะงัก

“คุณว่าอะไรนะ”

“ฉันหิวข้าว”

“เอ่อ...ไม่รู้ว่าพี่แจ่มเหลือกับข้าวอะไรไว้บ้าง เดี๋ยวฉันไปดูให้” หญิงสาวเดินหายเข้าไปยังห้องครัว อชิรวิชญ์จึงสาวเท้าเดินตามเข้ามา

“ฉันไม่กินของเหลือ โดยเฉพาะจากแม่ของเธอ”

“เอ่อ...” ปุณณดาถึงกับพูดไม่ออก

“งั้นเธอในฐานะลูก ก็ต้องทำให้ฉันใหม่” จริงๆ เขาไม่ใช่คนเรื่องมาก เพียงแต่อยากแกล้งปุณณดาเท่านั้น

“แล้วคุณอยากกินอะไรล่ะ”

“มีอะไรก็ทำมาเถอะ ฉันหิวจะแย่”

“งั้นคุณไปรอฉันที่ห้องอาหารก่อน”

“ไม่ ฉันจะนั่งดูเธอตรงนี้แหละ เดี๋ยวเผลอใส่อะไรลงไป ทำให้ฉันท้องเสียจะทำยังไง”

“ถ้าคุณไม่ไว้ใจฉันละก็ ฉันจะไปตามพี่แจ่มมาทำให้ก็ได้ค่ะ”

“เจ้าของบ้านใช้ก็ทำไป คิดถึงข้าวแดงแกงร้อนในบ้านที่ให้เธอกินบ้าง”

“ค่า...” เพื่อตัดปัญหาปุณณดาจึงหันมาจัดการทำข้าวผัดที่แสนจะทำธรรมดาพร้อมกับน้ำปลาพริกให้ชายหนุ่มเสร็จสรรพ

“เธอไม่กินเหรอ” อชิรวิชญ์เอ่ยถามอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นจานข้าวถูกนำมาวางเพียงจานเดียว