5

“ฉันไม่หิวค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัว”

“เอาจานมาแบ่ง”

“ฉันบอกว่าฉันไม่หิวค่ะ” หญิงสาวเน้นย้ำเสียงหนัก

“อย่าให้ต้องบังคับ”

“ปกติฉันไม่กินมื้อเย็นค่ะ”

“ถึงว่าสิผอมจนจะปลิวลมอยู่แล้ว ต่อไปเธอต้องกินมื้อเย็นเข้าใจไหม” เขาเอ่ยแกมออกคำสั่ง

“แม่ฉันยังไม่เคยว่าอะไรเลย” มารดาแทบไม่สนใจถามด้วยซ้ำว่าเธอทำอะไร กินข้าวหรือยัง ตั้งแต่เสียบิดาไป มื้อเย็นก็ไม่มีความหมายสำหรับเธออีกเลย เกือบปีแล้วมั้งตั้งแต่บิดาเสียไป เธอก็ไม่เคยแตะข้าวมื้อเย็นอีกเลย

“อย่าดื้อปุณณดา”

“ฉันไม่...” เธอพูดไม่ทันจบ อชิรวิชญ์ก็ลุกเดินไปหยิบจานกับช้อนขึ้นมาพร้อมแบ่งข้าวในจานให้กับหญิงสาว

“นั่งลงแล้วกินข้าวซะ”

“ก็ฉันบอกว่าไม่หิวนี่คะ”

“หรือว่าให้ฉันป้อน” เพียงเท่านั้นแหละหญิงสาวต้องยอมจำนนทรุดตัวนั่งลงตรงข้ามกับชายหนุ่มทันที

ปุณณดาไม่เข้าใจนัก ว่าทำไมเขาต้องมาเซ้าซี้ให้เธอกินด้วย ปกติเธอจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่เคยสนใจด้วยซ้ำ

“มองอะไร” เสียงขรึมดังขึ้นแทรกในความคิด

“เปล่าค่ะไม่มีอะไร”

“เปล่าก็รีบกิน จะได้ขึ้นไปนอนไปพักผ่อน”

“ค่ะ” หญิงสาวพึมพำเบาๆ ก่อนจะตักอาหารเข้าปากกินเงียบๆ แต่เพียงไม่กี่คำก็รวบช้อน

“กินอย่างกับแมวดม”

“ก็บอกแล้วไงคะว่าไม่ค่อยหิว”

“งั้นก็ขึ้นไปพักเถอะ” เขาเลิกเซ้าซี้หญิงสาว เพราะเห็นท่าทางเนือยๆ ของเธอ

“ฉันรอเก็บจานคุณไปล้างก่อนค่ะ”

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

“ค่ะ งั้นฉันขอตัว” ปุณณดาหมุนตัวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

 “แม่!” เธอถึงกับร้องตกใจ ลมแทบจับ

“ทำดีมากยายดา” หทัยทิพย์ชมเปาะเมื่อเห็นความสนิทสนมของบุตรสาวกับอชิรวิชญ์ดีขึ้นในระดับหนึ่ง

“ดี...ดีอะไรแม่”

“ก็เรื่องที่แกไปสนิทสนมกับคุณอชิน่ะสิ รีบๆ หน่อยแล้วกัน ได้ข่าวว่าเดือนหน้ายายอลิสานั่นก็จะกลับมาแล้ว”

“แต่แม่คะ ดาไม่อยากทำ”

“ก็ได้ แต่แกต้องลาออกจากงาน แล้วเตรียมตัวไปแต่งงานกับลูกชายเสี่ยธวัชชัยแทน”

“แม่!...” ปุณณดาถึงกับตกใจในสิ่งที่มารดาบอก และไม่เข้าใจว่าทำไมมารดาต้องบังคับกันแบบนี้ด้วย เป็นจังหวะเดียวกับที่อชิรวิชญ์กำลังเดินผ่านห้องนอนหญิงสาวพอดีถึงกับชะงัก สงสัยว่าหญิงสาวกำลังคุยกับใคร จึงแนบหูฟังกับประตู

 “ว่าไงล่ะ แล้วแต่แกจะตัดสินใจ”

“ก็ได้ ดาจะทำให้คุณอชิแต่งงานกับดาให้ได้” เมื่อกำลังเจอทางตัน ปุณณดาจำใจต้องเลือกอชิรวิชญ์ไปก่อน แล้วค่อยหาทางแก้ไขทีหลัง แต่สิ่งที่เธอหลุดปากยอมรับออกไป กลับทำให้อชิรวิชญ์เข้าใจผิดและยังเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิต

“สุดท้ายเธอก็ไม่ต่างจากแม่ของเธอ” อชิรวิชญ์ถึงกับขบกรามด้วยความโกรธและผิดหวัง อุตส่าห์เป็นห่วงยามเห็นสายตาเศร้าๆ ในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา สุดท้ายเป็นเพียงแค่มารยาหญิงทำให้เขาหลงกล จากนั้นก็เดินกลับห้องนอนไปเงียบๆ โดยที่สองแม่ลูกไม่รู้ตัว เพราะมัวแต่คุยกันหน้าตาเคร่งเครียด

“ต้องแบบนี้สิดาลูกรัก” หทัยทิพย์ดึงบุตรสาวมาสวมกอดด้วยความดีใจกับแผนการที่วางไว้ “ทรัพย์สมบัติทั้งหมดต้องตกเป็นของเรา”

“สมบัติอะไรแม่”

“ถ้าแกได้แต่งงานกับคุณอชิ ทรัพย์สมบัติทั้งหมดก็จะตกเป็นของแกในฐานะภรรยาไง”

“ไหนแม่จะเอาแค่สินสอดไปใช้หนี้ให้พ่อไง”

“เอ่อ...ก็ใช่ไง ถ้าแกแต่งงานกับคุณอชิแล้วทรัพย์สมบัติทั้งหมดก็ต้องตกเป็นของแกอยู่ดี”

“แต่งแล้วดาจะหย่ากับคุณอชิ”

                “หย่า!”

“ใช่ค่ะ แม่รับปากดาสิ หากดาสามารถนำเงินไปใช้หนี้ให้พ่อได้แล้ว แม่ต้องให้อิสรภาพดา ให้ดากลับไปอยู่บ้านของเรา”

“เอ่อ...”  หทัยทิพย์อึกอัก  แต่ก็ต้องเออออไปก่อน ไว้คิดหาวิธีหว่านล้อมทีหลัง  เชื่อว่าคนหัวอ่อนอย่างปุณณดาต้องเชื่อคำพูดของตน เหมือนกับอดีตสามีที่ล่วงลับไปแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น

                หทัยทิพย์เริ่มแผนการสร้างความสัมพันธ์ให้บุตรสาวได้ใกล้ชิดกับอชิรวิชญ์มากขึ้น โดยให้ปุณณดาติดรถของอีกฝ่ายไปทำงานด้วย

                “วันนี้น้ามีธุระต้องใช้รถทั้งวัน นายชิดคงไปรับไปส่งยายดาที่ทำงานไม่ได้ น้าขอรบกวนให้ยายดาติดรถคุณอชิไปทำงานด้วยสักวันนะคะ”

“ไม่ต้องไปรบกวนคุณอชิหรอกแม่ ดานั่งรถไฟฟ้าไปเองได้” ปุณณดารีบแย้ง เพราะกลัวอชิรวิชญ์จะไม่พอใจขึ้นมา

“จะนั่งรถไฟฟ้าให้ต้องลำบากทำไมล่ะลูก ไปกับตาอชิน่ะดีแล้ว ยังไงก็ทำงานที่เดียวกันอยู่แล้ว” ดนุพลพร้อมหันไปมองหน้าบุตรชายแกมบังคับ

“แต่ดาว่า...” หญิงสาวไม่ทันเอ่ยปฏิเสธ

“นั่งรถไปด้วยกันนี่แหละ” อชิรวิชญ์พูดแทรกขึ้นมาเสียงเรียบ แววตาคมกริบไม่ได้แสดงถึงความไม่พอใจออกมาแต่อย่างใด แต่ปุณณดาอ่านไม่ออกว่าคืออะไร  ขณะหทัยทิพย์กลับพึงพอใจในผลงานที่วางไว้

เมื่อใกล้ถึงสถานีรถไฟฟ้าที่ตนต้องนั่งไปที่บริษัท ปุณณดาจึงหันมาบอกกับชายหนุ่มให้ช่วยจอดรถริมฟุตปาธ เพราะเธอรู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่อยากให้เธอนั่งร่วมทางไปสักเท่าไหร่

“จอดทำไม”

“ฉันจะขึ้นรถไฟฟ้าไปเองค่ะ แค่นี้ก็รบกวนคุณมากแล้ว”

“รบกวนงั้นเหรอ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ ที่แสดงออกมาทั้งสีหน้าและแววตา