Se connecterพิชชามองหน้าเจ้านายหนุ่มด้วยความมึนงง เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือความฝันหรือความจริง ร่างบางถูกอุ้มมาที่ห้องนอนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ริมฝีปากของเขากดจูบลงมาอย่างเร่งเร้า ราวกับกลัวว่าหากผละออกเพียงชั่ววินาที เธออาจถอยห่างไป มือใหญ่ประคองต้นคอของเธอไว้แน่น ดึงให้แนบชิดจนได้ยินจังหวะหัวใจเต้นแรงของกันและกัน ลมหายใจร้อนผ่าวผสมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ จากน้ำหอมที่ยังติดผิว เธอเผลอหลับตารับสัมผัสนั้น ร่างกายสั่นไหวตามแรงสัมผัสที่ค่อยๆ แทรกซึมลึกขึ้นทุกที
ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้นขึ้น จูบที่เคยอ่อนโยนกลับเร่งเร้าและลึกซึ้งกว่าเดิม มือใหญ่โอบกระชับร่างบางแนบชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้ลมหายใจเล็ดลอด ปลายนิ้วไล้ไปตามเนินเนื้ออวบอูมจนเธอเผลอแอ่นกายตอบสนองโดยไม่รู้ตัว
"อื้ออ..."
เสียงครางแผ่วหลุดจากริมฝีปากของพิชชา ผสมกับเสียงหอบพร่าของเขา กลายเป็นจังหวะเร้าร้อนที่ก้องอยู่ในห้อง
เขาเลื่อนสัมผัสอย่างแผ่วช้า ไล่จากผิวอุ่นตรงหน้าท้องลงต่ำทีละน้อย คล้ายตั้งใจหยอกเย้าจนหัวใจเธอเต้นถี่ มือหนาจับสองขาเรียวแยกออกจากกัน ก่อนจะจรดปลายลิ้นร้อนลงตรงกลางร่องเสียว
"อ๊ะ...อื้ออ...คุณปริญญ์"
พิชชาครางเรียกชื่อเขาเสียงหวาน ริมฝีปากของเขาขยับซุกไซ้ ลิ้นร้อนตวัดหยอกตรงจุดอ่อนไหวอย่างชำนาญ เสียงครางหวานของพิชชาดังสั่นเครือ ยิ่งเร้าให้ปริญญ์กดจับสะโพกเล็กแน่นขึ้น ราวกับไม่ยอมให้เธอถอยหนีไปไหนได้
"อ๊ะ…ตะ…ตรงนั้น…คุณปริญญ์คะ…อื้ออ..."
พิชชาสั่นสะท้านไปทั้งตัว ปลายนิ้วจิกผ้าปูที่นอนแน่นเมื่อสัมผัสล้ำลึกค่อยๆ ไล่จังหวะเร็วแรงขึ้นทีละน้อย ความร้อนรุ่มก่อตัวเหมือนคลื่นโหมซัดจากท้องน้อยกระจายไปทั่วกาย ขณะที่ชายหนุ่มยังคงไม่หยุดหยอกเย้า แววตาคมมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านอย่างพอใจ
เขายกศีรษะขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตากับเธอ เสียงทุ้มกระซิบแผ่วแต่แฝงแรงปรารถนา
"เรียกชื่อผมอีกสิพีช…ผมอยากฟัง"
เสียงหอบหายใจสั่นสะท้านของเธอยิ่งทำให้บรรยากาศภายในห้องคล้ายลุกเป็นไฟ ทุกจังหวะของเขาเหมือนบังคับให้เธอละลายลงในอ้อมแขนอย่างสิ้นท่า
ริมฝีปากร้อนผ่าวยังคงเวียนวนซ้ำอยู่ตรงกลางร่องนุ่ม ปลายลิ้นไล้วนเป็นวงเล็กๆ อย่างจงใจ ก่อนจะกดลากยาวจนพิชชาสะท้านเฮือก เสียงครางหวานเล็ดลอดจากริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว
"อ๊าา…อื้ออ…คุณปริญญ์…"
เธอสั่นไปทั้งเอว สองมือจิกกับผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ขาเรียวที่ถูกกดแยกออกสั่นระริก ความร้อนรุ่มก่อเป็นคลื่นโหมซัดไม่หยุด ปริญญ์จงใจเร่งจังหวะเรียวลิ้นให้เร็วขึ้น สลับจากการดูดแรงๆ ไปเป็นการเลียแผ่วช้าเหมือนจะหยอกเย้าจนเธอแทบขาดใจ
ปลายนิ้วหยาบค่อยๆ ลูบไปตามขอบเรียวขา ไล้สูงขึ้นเรื่อยๆ จนขนลุกชัน ความรู้สึกเสียวซ่านตีรวนจนพิชชาหลับตาแน่น ครางกระเส่าไม่เป็นถ้อยคำ
เสียงทุ้มต่ำหัวเราะในลำคอแผ่วๆ ขณะที่ชายหนุ่มยังคงกดหน้าซุกอยู่ตรงกลางหว่างขา
"หวานขนาดนี้…จะให้ผมหยุดได้ยังไงหืม…"
ทุกคำพูดเหมือนยิ่งทำให้เธอร้อนวูบวาบ ความอายและความสุขผสมกันจนหัวใจเต้นถี่แทบหลุดออกจากอก ยิ่งเขาแกล้งเว้นจังหวะ ลากลิ้นช้ากว่าที่เธอคาด เสียงครางของพิชชาก็ยิ่งดังสะท้อนก้องในห้องเงียบ
มือใหญ่ของเขาไม่เคยอยู่นิ่ง ขณะที่ปลายลิ้นยังคงซุกไซ้ไม่หยุดนั้น นิ้วสากก็ค่อยๆ ไล้จากเอวเล็กขึ้นมาที่หน้าท้องแบนราบ วนเป็นวงช้าๆ คล้ายจะกักเก็บทุกลมหายใจสั่นสะท้านของพิชชาไว้ในอุ้งมือ
"อ๊ะ…อื้ออ…"
เธอสะดุ้งเฮือกเมื่อปลายนิ้วลากผ่านยอดอกที่ตึงแข็งอยู่ใต้เนื้อผ้า เสียงครางแผ่วสั่นดังไม่ขาดหู ปริญญ์โน้มตัวขึ้นเล็กน้อย มือหนึ่งบีบคลึงอย่างอ่อนโยนแต่อีกมือกลับกดขาเรียวให้แยกออกกว้างกว่าเดิม ราวกับไม่ยอมให้เธอมีทางหนี
ทุกสัมผัสประสานกันอย่างเจตนา ปลายลิ้นตวัดวนอยู่เบื้องล่าง ขณะที่ฝ่ามือขยับบีบเคล้นเหนืออกกลม เสียงครางของพิชชาดังชัดจนเธอรู้สึกอาย แต่เธอกลับห้ามเสียงครางเอาไว้ไม่อยู่
"อื้ออ…คะ…คุณปริญญ์…อย่าแกล้ง…อ๊ะ…"
เขาเลิกเสื้อของพิชชาขึ้นเพียงนิดเพื่อให้ริมฝีปากแนบลงแทนมือ ความร้อนรุ่มจากการดูดดื่มสลับกับนิ้วร้ายที่ยังคงหยอกเย้าด้านล่างทำให้เธอเหมือนถูกซัดด้วยคลื่นสองทาง จนสติพร่าเลือน
"ทั้งตัวของคุณ…เป็นของผมหมดแล้วพีช"
เสียงทุ้มกระซิบพร่าแผ่ว มือหนาของปริญญ์ยังคงวนเวียนอยู่เหนืออกนุ่ม บีบคลึงทีละข้างอย่างเอาแต่ใจ ริมฝีปากครอบครองยอดอกหนึ่งข้าง ดูดเม้มแรงบ้างเบาบ้างจงใจให้เธอสั่นสะท้านไม่หยุด
"อื้ออ...คะ...คุณปริญญ์...อ๊ะ...อ๊าา..."
พิชชาหลุดเสียงครางหวานออกมาด้วยความเสียว ในขณะเดียวกันเจ้านายหนุ่มก็ผละริมฝีปากจากเต้าอวบ เขาเลื่อนใบหน้าคมลงมาตรงกลางกายสาว ปลายลิ้นร้อนตวัดเลียกลีบสวยซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนคนเสพติดความหวานจากร่างเธอ เสียงครางหวานพร่าของพิชชาดังสะท้อนเต็มห้อง สะโพกเล็กสั่นกระตุกตามจังหวะที่เขาเร่งเร้า
แจ๊ะ! แจ๊ะ! แผล็บ! แผล็บ!
"อ๊าา…อื้ออ…คุณปริญญ์…ไม่ไหวแล้ว…"
เธอหอบหายใจหนักจนหน้าอกกระเพื่อม มือจิกผ้าปูที่นอนแน่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ปริญญ์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาคมมองคนใต้ร่างที่บิดเร่าไปทั้งตัวอย่างพึงใจ ก่อนจะโน้มลงสลับจูบเร่าร้อนบนยอดอก แล้วกลับไปลากลิ้นลึกลงตรงกลางร่องเสียวอีกครั้ง
พิชชาโยกตัวขึ้นลงแรงขึ้นเรื่อยๆ จังหวะไม่สม่ำเสมอเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่กลับเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ทำให้ปริญญ์แทบขาดใจ ร่างเล็กหอบหายใจถี่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงกระแทก เสียงครางหวานพร่าดังสะท้อนในห้อง"อ๊ะ…อ๊ะ…คุณปริญญ์…อ๊าา…"เขาจ้องเธอเขม็ง ดวงตาคมสั่นวูบด้วยแรงปรารถนา ไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ปกติเขินอายจะกล้าเร่าร้อนขนาดนี้ ปริญญ์กัดฟันยกมือขึ้นบีบเอวเล็กแน่น เร่งให้เธอขยับแรงกว่าเดิม จังหวะที่กระแทกลงมาทำให้เสียงครางของพิชชาแตกพร่าหลุดลั่นเธอหลับตาปล่อยเสียงครางหวิวอย่างหมดสติ ทั้งเมา ทั้งเสียว จนร่างกายสั่นระริก มือเล็กจิกลงบนแผ่นอกเขาแน่นเหมือนยึดเหนี่ยวกับความจริงเพียงหนึ่งเดียว"พีช…ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณหลุดมือแน่นอน…อ่าา"ปริญญ์พึมพำเสียงพร่าขบกรามแน่น เขาเด้งสะโพกรับแรงโยกของเธอเต็มแรง เสียงกระแทกดังสอดประสานกับเสียงหอบกระเส่า ร่างเล็กสะท้านเฮือก สะโพกกระตุกถี่ เสียงครางดังไม่หยุดราวกับหลุดเข้าสู่ภวังค์แห่งความเสียวซ่านปริญญ์กัดฟันแน่น ข่มกลั้นแรงปรารถนาที่พุ่งขึ้นจนแทบระเบิด ร่างเล็กบนตัวเขายังคงโยกแรงเร่าร้อน แต่ยิ่งเขามองก็ยิ่งแทบทนไม่ไหว เสียงครางพร่าของพิชชาที่ดัง
เมื่อปริญญ์อุ้มพิชชาที่เมามายกลับมาถึงคอนโด ห้องหรูสว่างเพียงแสงไฟอุ่นที่เปิดไว้บางดวง เขาค่อยๆ วางร่างเล็กลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง ตั้งใจจะปล่อยให้เธอได้พักผ่อนเต็มที่แต่ทันทีที่เขาจะผละออก เสียงครางแผ่วเบาก็เล็ดลอดจากริมฝีปากเธอ เปลือกตาคู่สวยค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างเลื่อนลอย พิชชากะพริบตาหลายครั้งเพื่อปรับโฟกัส ก่อนจะเห็นใบหน้าคมชัดของชายหนุ่มที่โน้มก้มลงใกล้เธอ"คุณปริญญ์"เธอพึมพำเสียงพร่า ริมฝีปากยกยิ้มบางๆ ราวกับกำลังละเมอ"ฝันเหรอ…ถ้าเป็นฝัน ฉันขอ…"เธอยกมือสั่นเล็กน้อยขึ้นโอบรั้งต้นคอเขา ก่อนจะดึงลงมาแนบชิด ริมฝีปากนุ่มประกบเข้าหาเขาอย่างร้อนแรงโดยไม่ทันให้เขาได้ตั้งตัว จูบที่ไม่ใช่เพียงสัมผัสแต่เป็นการปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดที่เธอแบกไว้ปริญญ์ตัวแข็งไปครู่หนึ่ง แต่เพียงไม่นาน สัญชาตญาณและแรงปรารถนาก็ถาโถม เขาตอบกลับเธอด้วยจูบที่ลึกและรุนแรงกว่า มือหนากดท้ายทอยเธอแน่นขึ้น จังหวะหายใจสับสนร้อนรุ่ม เสียงครางสั่นพร่าเล็ดลอดออกมาจากลำคอของพิชชา"อื้ออ..."เขาพลิกกายทับร่างเล็กไว้เต็มตัว ริมฝีปากลากเลียซอกคออย่างหิวกระหาย ทิ้งร่องรอยแดงชัดลงบนผิวขาวเนียน จนพิชชาแอ่นกายหนีแต่กลับยิ่
@ 9.00 น.ปริญญ์ตื่นขึ้นมาในช่วงสาย เขาเดินไปแต่งตัวเงียบๆ อย่างไม่รบกวนพิชชา เธอยังคงหลับสนิท ใบหน้าเปื้อนร่องรอยความเหนื่อยล้าผสมความสุข เขามองร่างเล็กบนเตียงด้วยสายตาอ่อนโยนราวกับอยากเก็บภาพนี้ไว้ในใจตลอดไปปริญญ์โน้มตัวลงนั่งข้างเตียงอีกครั้ง จัดผ้าห่มให้คลุมกายเธอแน่นหนา แล้วก้มลงจูบแผ่วเบาที่หน้าผากราวกับคำอำลา"พักผ่อนเถอะนะครับคนเก่ง วันนี้คุณไม่ต้องไปทำงาน"ปริญญ์กระซิบเบาๆ จากนั้นเขาก็หยิบกระดาษเล็กๆ ขึ้นมา เขียนโน้ตด้วยลายมือเรียบหรูวางไว้บนโต๊ะหัวเตียง"ไม่ต้องกังวลเรื่องงาน วันนี้ผมลางานให้คุณเรียบร้อยแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่นะครับ" -ปริญญ์-เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นต่อสายไปยังแผนกบุคคล ลางานแทนพิชชาด้วยน้ำเสียงมั่นคง เสร็จแล้วก็เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ก่อนเดินออกจากห้องไปทำงาน ปล่อยให้เธอนอนหลับสบายโดยไม่มีสิ่งใดมากวนใจพิชชาค่อยๆ ลืมตาขึ้นท่ามกลางแสงแดดที่ลอดเข้ามาในห้อง ความเมื่อยล้ายังเกาะกุมอยู่ในกายจนแทบไม่อยากขยับตัว แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตเล็กๆ บนโต๊ะหัวเตียง หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้เธ
ปริญญ์ไม่ปล่อยให้ร่างเล็กในอ้อมกอดได้พักแม้ชั่วครู่ เสียงหอบของพิชชายังไม่ทันจาง เขาก็พลิกตัวรวดเร็ว จับเธอลงนอนราบกับเตียงอีกครั้ง แล้วกดทาบทับเต็มแรงจนเธอสั่นสะท้าน"อ๊ะ…อื้ออ…คุณปริญญ์…ฉัน…ไม่ไหวแล้ว"น้ำเสียงสั่นพร่าหวานปนสะอื้น หลับตาปี๋เพราะทั้งอายทั้งหมดแรงแต่แทนที่จะออมแรง เขากลับกดข้อมือเล็กตรึงไว้เหนือศีรษะ แววตาคมเข้มมองลึกลงมา ทั้งร้อนแรงทั้งดื้อดึง"ผมยังไม่อิ่มเลยพีช""อ๊ะ...อื้ออ...ฉันไม่ไหวแล้ว""ผมกลัวว่าคุณจะลืมว่าเราเป็นอะไรกัน วันนี้ผมจะทำให้คุณจำจนขึ้นใจว่าผมเป็นผัวคุณ"ปริญญ์เอ่ยเสียงพร่า เขาก้มลงบดจูบเร่าร้อนอีกครั้ง ริมฝีปากหนักหน่วงเหมือนจะย้ำเตือนว่าทุกอย่างเมื่อคืนและตอนนี้คือความจริงที่เธอหนีไม่พ้น มือหนาอีกข้างเลื่อนลงประคองสะโพกเล็กยกขึ้นรับแรงกระแทกครั้งใหม่ที่หนักหน่วงรุนแรงยิ่งกว่าเดิม"อ๊ะ…อ๊าาา…คุณปริญญ์!"เสียงหวานครางหลุดพร่าทุกครั้งที่สะโพกหนาโหมเข้ามาลึกและแรงขึ้นเรื่อยๆ เตียงทั้งเตียงสั่นสะเทือนถี่จนฟูกแทบยุบ ร่างเล็กกระตุกเร่าไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน ถูกเขากักไว้ใต้ร่างโดยสิ้นเชิงปริญญ์ก้มกัดซอกคอเนียน ทิ้งร่องรอยสีแดงเข้มทีละจุด มือใหญ่ลูบคลึงอกอ
"อ๊ะ…อ๊าาา…คุณปริญญ์…พะ…พอแล้ว…อื้ออ!"เธอครางร้องสะอื้นปนเสียงหวาน แต่ยิ่งวิงวอนเขากลับยิ่งเร่งจังหวะ หนักแน่นกว่าเดิม จนร่างบางสะท้านสั่นสะเทือนแทบล้มเลิกแรงต้านมือหนาของเขาสอดประคองใต้ท้องแบนราบ พลิกกายเธอเล็กน้อยให้โค้งรับกับแรงกระแทกได้ลึกกว่าเดิม จังหวะใหม่ที่รุนแรงยิ่งทำให้พิชชากรีดร้องเสียงหลง ความอาย ความเพลีย และความสุขผสมปนจนพร่าเลือน"พีช…คุณคิดเหรอว่าผมจะยอมให้คุณลงจากเตียงง่ายๆ"ปริญญ์กระซิบเสียงพร่าหนักแน่นข้างหู กัดเม้มติ่งหูนุ่มเหมือนตอกย้ำคำพูด"คุณจะได้เรียนรู้ว่า ทุกครั้งที่ปฏิเสธผม...คุณก็จะยิ่งถูกผูกไว้แน่นขึ้น"เขาเปลี่ยนจังหวะอีกครั้ง จากแรงกระแทกถี่รัวกลับเป็นกดลึกช้าๆ แต่หนักหน่วง ทำให้พิชชาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ทุกครั้งที่เขาดันแก่นกายแข็งขึงเข้าไปในรูเสียวราวกับจะตรึงเธอไว้กับเตียงตลอดกาล"อ๊ะ…อื้ออ…ไม่ไหวแล้ว"เสียงครางหวานดังสะท้อน ไม่ว่าเธอจะพยายามกลั้นเสียงครางเพียงใดมันก็ยิ่งดังออกมาไม่หยุดปริญญ์กอดรัดร่างเล็กแนบอกแน่น ทาบทับจนแทบไม่เหลือช่องว่าง หยาดเหงื่อไหลตามแผ่นหลังและแผงอกที่แนบกับผิวเนียน ลมหายใจร้อนเป่ารดต้นคอไม่ห่าง"จนกว่าผมจะพอใจ…คุณไม่มีสิ
แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านผ้าม่านบางเข้ามาในห้อง เงาอุ่นนวลค่อยๆ คลี่คลุมร่างทั้งสองบนเตียงกว้าง พิชชาขยับตัวเล็กน้อย พลันก็รับรู้ถึงแรงกอดแน่นหนาที่โอบเธอไว้ทั้งตัว แขนแข็งแรงของปริญญ์ยังพันรอบเอวเล็ก ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปจากอก"อืม…"เสียงครางเบาๆ หลุดจากริมฝีปาก เธอรู้สึกหนักศีรษะเล็กน้อยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังตกค้าง และทันทีที่ลืมตาขึ้นก็ต้องเบิกตากว้าง ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ เมื่อภาพแรกที่เห็นคือแผงอกเปลือยเปล่าของเจ้านายที่ซุกใบหน้าลงใกล้ผมเธอความทรงจำเมื่อคืนหวนกลับมาเป็นฉากๆ สายตาคมที่มองมาไม่ละไปไหน สัมผัสเร่าร้อนที่ทำให้เธอแทบขาดใจ และเสียงพร่าที่กระซิบชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความอายแล่นพล่านไปทั่วร่างจนเธอเผลอกัดริมฝีปากแน่น"ตื่นแล้วเหรอ"เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วๆ อย่างคนเพิ่งตื่น แต่แฝงด้วยความอบอุ่นและเจือความพอใจ เขาไม่ขยับแขนที่กอดไว้ กลับยิ่งรัดแน่นกว่าเดิมพิชชาใจเต้นรัว รีบเบือนหน้าไปทางอื่น พยายามจะดันแขนเขาออกเบาๆ"บะ...บอสคะ...ปล่อยก่อนค่ะ…เดี๋ยวใครมาเห็น""ไม่มีใครเห็นหรอก ในห้องนี้มีแค่เราสองคนเท่านั้น"ปริญญ์หัวเราะต่ำๆ แผ่วๆ ใกล้หู คำพูดของเขาทำให้ใจเธอเต้นถี







