ตอนที่9 หมูตงพอ

ตอนหนึ่งทุ่มครึ่งลูกค้ายังทยอยมากินอาหาร หนึ่งในนั้นก็มีผู้กำกับเฉินและผู้กำกับซ่งด้วย แต่พอเดินมาถึงหน้าร้านก็ต้องหยุดชะงัก เพราะป้าย "ขออภัยอาหารหมด" แขวนอยู่หน้าประตู

แต่ละคนยืนมองร้านอย่างมึนงง เหลือบมองเข้าไปข้างในเห็นคนแน่นขนัด กลิ่นอาหารหอมลอยออกมาจากครัว หัวใจก็เริ่มโอดครวญอยากจะร้องไห้  ยังไม่สองทุ่มเลยอาหารหมดแล้วเหรอ? หรือว่าจะลองเข้าไปถามดูดีไหมว่าเหลือน้ำซุป หรือน้ำราดอะไรให้ติดมือกลับไปกินได้บ้าง

ทั้งวันพวกเขาเอาแต่คิดถึงข้าวร้านตระกูลถัง กลางวันก็สั่งไม่ได้ มาตอนเย็นก็ยังอดอีก แบบนี้คืนนี้จะอยู่รอดไปได้ยังไงเนี่ย...

สุดท้ายบรรดาคนที่ไม่ได้กินทั้งวันก็พากันขึ้นไป “ระบายความทุกข์” ที่กลุ่มกระแสเหิงเตี้ยน

หัวข้อ #วันนี้อดกินข้าวร้านตระกูลถัง กำลังกลายเป็นกระทู้สุดฮอต มีคนเข้าไปเมนต์ถล่มกันเพียบ

อยากกินมาก: “สารภาพมาซะดีๆ พวกคุณใ เหิงเตี้ยน มีใครแอบกดสั่งข้าวร้านตระกูลถังบ้าง? ยังไม่บ่ายดีแอปก็ปิดแล้ว ตอนเย็นยังไม่ถึงสองทุ่มก็ปิดอีก ฉันคิดถึงซี่โครงวัวอบซอสไวน์แดงทั้งวันเลยนะ! ถึงจะกินข้าวเย็นไปแล้ว แต่เพราะไม่ได้กินซี่โครงที่ว่า ก็ยังรู้สึกเหมือนขาดอะไรอยู่ดี โหดร้ายเกินไปแล้ว…”

ของอร่อยคือที่สุด: “ฮ่าๆๆ โชคดีสุดๆ ถึงจะไม่ทันสั่งซี่โครงวัว แต่เราเป็นคนสุดท้ายที่สั่งอาหารทันนะ ตอนนั้นกดมั่วๆ เลย ได้แค่เต้าหู้สูตรพิเศษหนึ่งจาน แต่พอได้กินแล้วแบบ…ว้าว! หมูสับหวานนุ่ม กุ้งก็สด เนื้อแน่น หอมกลิ่นเห็ดธรรมชาติ ทั้งหมดถูกเคลือบด้วยซอสรสชาติเยี่ยม ฉันเป็นคนไม่ชอบเต้าหู้นิ่มๆ นะ แต่เต้าหู้ร้านนี้พอซึมซับน้ำซุปแล้วคือดีมาก เชื่อเถอะ ร้านตระกูลถังไม่มีเมนูไหนไม่อร่อยเลย!”

เที่ยวเล่นในเหิงเตี้ยน: "ฮ่าๆๆ  เวลา 11:35 ฉันนี่แหละคือคนสุดท้าย ที่กดสั่งซี่โครงวัวซอบอบไวน์แดงได้! แค่กัดเข้าไปหนึ่งคำ ความเศร้าก็หายวับไปเลย! เนื้อฉ่ำกัดแล้วกลิ่นหอมทะลุใจ แค่เอาน้ำซอสราดข้าวสวยก็อร่อยสุดๆ แล้ว เสียดายตอนเย็นกลับมาร้านปิด ไม่เคยเห็นร้านไหนปิดเร็วขนาดนี้เลยจริงๆ "

ไม่มีเนื้อไม่สุขใจ: "ไม่คิดเลยว่าเพื่อนจะแนะนำร้านเด็ดขนาดนี้ ตอนมาถึงครั้งแรกยังตกใจกับบรรยากาศร้านเลยแน่ะ ครั้งหน้ามาเหิงเตี้ยนอีกเมื่อไหร่ ต้องแวะมากินอีก!"

คนชอบเมาท์แห่งเหิงเตี้ยน: "ดูเหมือนร้านตระกูลถังเพิ่งเปิดใหม่ แต่กำลังกลายเป็นดาวรุ่งเลย พรุ่งนี้จะไปลองแน่นอน จะต้องซื้อให้ได้ซี่โครงวัวอบซอสไวน์แดง แค่เห็นรูปก็หิวแล้ว!"

ถังเหยาไม่รู้เลยว่าตอนนี้ก็ยังมีคนคิดถึงอาหารของเธออยู่ บางคนถึงกับนอนไม่หลับทั้งคืน คิดวนไปวนมาเรื่องจะได้กินไหม หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ เธอก็ออกไปตลาดซื้อของ ถึงแผงขายเนื้อคนขายบอกว่าวันนี้ซี่โครงวัวมีจำกัด จึงได้มาไม่มาก เลยฝากไว้ว่าคราวหน้ามีเท่าไหร่ก็เก็บไว้ให้เธอด้วย จากนั้นก็หิ้วตะกร้าเดินไปซื้อของร้านถัดไปต่อ

ระหว่างเดินเธอก็คิดไปด้วยว่าจะเพิ่มเมนูอะไรดี ลูกค้าหลายคนบ่นว่าเปิดแอปไม่ทันแค่ชั่วโมงเดียวก็หมดแล้ว บางคนมาถึงร้านก็ไม่มีของให้กิน รู้สึกเกรงใจมาก 

สรุปว่า...ต้องทำเมนูเพิ่มอีก!

พอไปถึงร้านขายเนื้อหมูเจ้าประจำ ก็พอดีกับที่เจ้าของร้านยังไม่ได้แล่ หมูทั้งตัวมีหมูสามชั้นอยู่สองแถบใหญ่ยังอยู่ครบ เมื่อเห็นหมูสามชั้นลายไขมันกับเนื้อสลับกันสวยงาม ถังเหยาก็คิดถึง "หมูตงพอ" ขึ้นมาทันที เธอเลยเหมาหมูสามชั้นทั้งหมดโดยไม่ต้องให้เจ้าของร้านหั่นให้ จะเอากลับไปจัดการเองที่ร้าน

เจ้าของร้านบอกว่าตอนบ่ายต้นๆ จะแล่หมูอีกตัว ถามว่าเธอจะเอาอีกไหม ถังเหยาไม่ลังเลรีบตอบรับแล้วจองหมูสามชั้นไว้อีกชุด เธอยังขอให้เจ้าของร้านช่วยเก็บหมูสามชั้นดีๆ แบบนี้ไว้ให้ทุกครั้งที่มีด้วย แต่ถ้าสัดส่วนไขมันกับเนื้อไม่สมดุลก็ไม่ต้องเก็บไว้ เพราะเธอไม่เอา

สำหรับหมูตงพอ ถ้าไขมันกับเนื้อไม่สมดุลกัน ก็ถือว่าแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้ม จริงๆ แล้วเธอเคยลองไปดูอีกร้าน แต่เนื้อไม่ดีเท่าจึงไม่ซื้อ ถังเหยามีหลักในการทำอาหารชัดเจน เธอขายเฉพาะของที่ตัวเองกินแล้วรู้สึกว่าอร่อยเท่านั้น พอของหมดก็ปิดร้าน ไม่ใช่ขายเพื่อเอาปริมาณ 

พอกลับมาถึงร้านก็เริ่มจัดการกับเนื้อหมูก่อน โดยแช่หมูในน้ำเกลือเจือจาง 15 นาที แล้วล้างให้สะอาดอีกครั้ง จากนั้นต้มน้ำหม้อใหญ่ ใส่เหล้าเส้าซิง หอมซอย ขิง และพริกหอมลงไป พอน้ำเดือดก็ใส่หมูลงต้ม 3 นาที แล้วตักขึ้นมาล้างน้ำอีกครั้ง ขั้นตอนนี้ช่วยให้เนื้อสะอาด ไม่มีกลิ่นคาว แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของหอม ขิง พริกหอม และเหล้า

หยางอิงมองถังเหยาหั่นเนื้อหมูอย่างตั้งใจ ทุกชิ้นเท่ากันเป๊ะๆ โดยไม่ต้องใช้แม่พิมพ์หรือเครื่องวัดเลย เธอเคยได้ชิมหมูตงพอ ที่ถังเหยาทำมาก่อน รสชาตินั้นต้องเรียกว่า "สุดยอดในสุดยอด" ทำเอาคิดถึงไม่เคยลืม

“เสี่ยวเหยาเก็บไว้ให้ฉันหนึ่งส่วนนะ มื้อเที่ยงวันนี้อยากกินหมูตงพอ”

ถังเหยาเห็นเพื่อนสาวที่กำลังเด็ดผัก แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่หมูในมือตัวเอง ก็หัวเราะรับคำแบบสบายๆ เธอไม่เคยเห็นใครที่จิตใจหมกมุ่นอยู่กับการกินได้เท่าหยางอิงมาก่อน ไม่ว่าเวลาไหนก็นึกถึงของกินได้เสมอ

โชคดีที่ยังมีหม้อดินใบใหญ่สองใบ แค่เอาออกมาล้างให้สะอาดก็ใช้งานได้เลย

หมูตงพอต้องใช้หม้อดินตั้งบนไฟอ่อนจากฟืน ถึงจะได้กลิ่นรสต้นตำรับแท้ๆ โชคดีอีกอย่างคือบ้านคุณตายังเก็บเตาฟืนไว้ใช้เวลาทำอาหารที่ต้องการความพิถีพิถันแบบนี้

แม้จะเพิ่งสิบโมงกว่า แต่กลิ่นหอมเข้มข้นเฉพาะตัวของหมูตงพอ ก็เริ่มฟุ้งไปทั่ว จนหยางอิงที่อยู่ข้างนอกถึงกับอดใจไม่ไหวบ่นอุบอิบไม่หยุด

ดูท่าว่าก่อนเปิดร้านต้องให้เธอได้กินก่อน ไม่อย่างนั้นคงไม่มีสมาธิทำงานแน่

“โอ๊ยย เสี่ยวเหยาหอมเกินไปแล้ว!”

“หอมจะตายอยู่แล้ววว”

“เฮ้อ…ยังไม่ได้กินอีกเหรอเนี่ย”

แม้แต่ลุงหวังก็ยังอดใจไม่ไหว ต้องตามหยางอิงเข้าไปในครัว พอเปิดฝาหม้อดิน กลิ่นหอมอบอวลก็ลอยพุ่งออกมา ผ่านม่านไอน้ำบางๆ มองเห็นเนื้อหมูทรงสี่เหลี่ยม ที่เรียงกันสวยงามกำลังค่อยๆ ปรากฏให้เห็น

ถังเหยาเห็นทั้งสองคนมายืนจ้องก็อดไม่ได้ที่จะถาม “อยากกินเป็นมื้อเที่ยงเลยไหมคะ” ยังไม่ทันขาดคำ ทั้งลุงทั้งหลานก็พยักหน้าพร้อมกันอย่างรวดเร็ว

สุดท้ายก่อนเปิดร้าน ทั้งสามคนก็นั่งกินกันสบายใต้ต้นไม้ ไม่มีใครรู้เลยว่าตอนนี้ข้างนอกเ ริ่มมีคนมายืนชะเง้อรอหน้าร้านกันแล้ว

เมนูนี้เคยกินเมื่อครั้งไปจีน มันเลี่ยนนะคะ แต่ในความเลี่ยนมีความอร่อย

คือมันอร่อยจนแบบต่อให้เลี่ยนก็กินไหวววว