บทที่ 11 เปิดเผยตัว

              ตอนนี้ซัมเมอร์มีเพื่อนซี้สองคน  คนหนึ่งเจอในชีวิตจริง  อีกคนเป็นเพื่อนออนไลน์  จูเลียก็ให้ความเห็นได้ดี  และนางก็กร้านโลก  ส่วนไนท์ก็ละมุนละไม  มีคำคมติดตัวเสมอ

              ตัดสินใจอยู่นาน  จึงตั้งใจว่าจะเปรียบเทียบความเห็นของทั้งสองคน  ไม่ฟังใครแค่คนใดคนหนึ่ง

              "ฉันว่าแกควรบอกเขา"

              จูเลียทำหน้าเหนื่อยหน่าย  กับความรักที่รุงรัง  ยืดเยื้อ  และท็อกซิกเหลือเกิน

              "ที่สำคัญคือ  แกก็รู้ว่าเขาจะไม่ย้อนกลับมา  แต่ถ้าให้เดา  แกคงจะใช้ความน่าสงสาร  เพื่อให้ได้อยู่ใกล้ตามดาวอีกครั้ง  ใช่มะ?  คนเจ้าแผนการ"

              ราวกับถูกเปิดโปงความคิดจนล่อนจ้อน  ซัมเมอร์ยิ้มแห้งๆ กลับไป  โดยไม่ต้องเอ่ยคำไหน  จูเลียก็เข้าใจเธอ

              "แกไม่เข้าใจ  แกมีคนควงก็จริง  แต่แกไม่เคยมีความรัก  และอย่านับฉันเป็นรักครั้งแรกของแกด้วยนะ"

              สยายผม  แล้วทำหน้าเซ็กซี่เลียนแบบจูเลีย  เมื่อวันก่อน

              "เพราะเราเป็นได้แค่เพื่อน"

              จูเลียคิดว่าไม่ยุติธรรม  เขาจึงเอ่ยต่อปากต่อคำ

              "เพราะแกสวย  ผมยาวที่สุดในชั้นเรียน  มือสวยๆ ของฉันที่เอื้อมไปจับ  เพราะอยากมีเหมือนแก  อิจฉาแก  เท่านั้นเอง  อย่าไปนับว่าเป็นรักครั้งแรกนะยะ  ขนลุกไปทั้งตัว  อี๊"

              "ที่จริงฉันมีเรื่องจะปรึกษามากกว่านี้  เป็นเรื่องเพื่อนในคณะ"

              "ว่ามา"

              "เขารู้ว่าความรักจะจบไม่สวย  แต่อย่างนั้นก็อยากจะเดินหน้า  แกว่าไง?"

              "คนบนโลกนี้ทั้งโลกก็ไม่เชื่อแก  มองมาจากนอกโลกก็ไม่เชื่อแก  นี่มันเรื่องของแกชัดๆ ทำไมต้องโกหกด้วย  หะ?"

              ซัมเมอร์ถูมือไปมา  บิดซ้ายขวา  ก้มหน้าหงุด  เหมือนนักเรียนประถมถูกจับได้ว่าโกงข้อสอบ

              "อะ"

              ยื่นมือให้เกย์หนุ่มตี  แต่จูเลียไม่อยากให้คิดว่า  เขาอยากแตะตัวเพื่อนสาว  จึงเบะปาก  แล้วทำสีหน้ารังเกียจมือ  เหมือนเธอยื่นวัตถุสกปรกมาให้จับ

              "ไม่ตี  แล้วก็ไม่ต้องโกหกด้วย  ฉันเป็นใคร  ฉันเป็นเหมือนแม่ที่คลอดแกออกมา  นี่แกยังคิดจะโกหกฉันอีกเหรอ?"

              "เออ  ไม่ใช่อย่างนั้น  ไม่ได้แค่ถามเรื่องตามดาว"

              นิ่งไปครู่หนึ่ง  เพราะประหลาดใจเหมือนกัน  ที่ไนท์ก็อยู่ในห้องๆ หนึ่งของหัวใจ

              "โอ้ย  จะตายอยู่แล้ว  ยังเจ้าชู้  มีเมียมากกว่าหนึ่งคนอีก"

              "คนหนึ่งก็ลืมไม่ได้  อีกคนก็จู่ๆ ก็มาปรากฎตัวในหัวใจ"

              "แหวะ  ฉันให้เลือกแค่คนเดียว  ไม่อย่างนั้นจะไม่ให้คำปรึกษา"

              "เอ่อ..."

              ตัดสินใจไม่ถูก  ถามตัวเองว่ารักใครกันแน่  ไม่ว่าคนใหม่หรือคนเก่า  ต่างก็ดีกับใจทั้งนั้น  จากนั้นหยิบเหรียญมาโยนหัวก้อย  และผลปรากฎว่า

              "ตามดาว  ฉันเลือกตามดาว"

              "โอ้ย  จะบ้าตาย  ไม่ใช่เลือกด้วยความรัก  แต่เลือกด้วยความน่าจะเป็น"

              ลึกๆ เธอรู้สึกโล่งอกที่เป็นตามดาว  เพราะความผูกพันมากกว่าอีกคน

              "ก็ชอบทั้งสองคน"

              "แน่ใจเหรอ  สำหรับคนใหม่  เขาเป็นใคร?"

              "เขาเป็นเพื่อนออนไลน์  เก่ง  ฉลาด  และอบอุ่น  พูดเยอะกว่าตามดาว  แบบชนิดที่ฉันจะไม่ต้องเบื่อเลย"

              "ก็เลือกคนนี้สิ  ดูดีกว่าคนไม่เข้าสังคมแบบตามดาวอีกนะ"

              "ฉันก็รักของฉัน  และคนในโลกออนไลน์  เขาค่อนข้างเก็บตัว  ไม่ยอมให้ไปหา  ไม่ยอมให้เห็นหน้า"

              "ช่างแกเถอะ  ฉันไปดีกว่า  ของมาลงแล้ว  ไปจัดสินค้าขึ้นเชลฟ์ปะ"

              ซัมเมอร์เดินตามมาจัดของ  สายตาเหลือบไปเห็นนาฬิกาแขวน  ก่อนรู้ว่านี่เป็นสิ่งที่เธอรอคอย

              เธอรู้ว่าตอนนี้ใกล้เวลาแล้ว  ภายในสิบวิ  ร่างบางก็เปิดประตูเข้ามา  ใบหน้าเปื้อนยิ้ม  เหมือนมีเรื่องดีๆ กำลังเกิดกับเธอ  หรือเธอจะมีความรักเหมือนที่ซัมเมอร์มี

              ส่ายหน้า  สลัดความคิดร้ายๆ ออก  เราต่างคนต่างมีกันและกันอยู่ในใจนี่แหละ  เป็นอะไรที่ดีต่อใจมากที่สุด  หรือซัมเมอร์ควรเห็นแก่ตัว  ขอร้องให้เธออยู่กับตัวเองจนกว่าจะตาย  ไม่สิ  จนกว่าจะหายมากกว่า

              สาวเท่จัดของจนเสร็จ  ว่างจากงาน  และขี้เกียจต่อปากต่อคำกับจูเลียแล้ว  เธอหยิบมือถือมาเปิดแอปไลม์  แล้วส่งข้อความหาไนท์  หวังจะถามเรื่องตามดาว  เสียงแอพเตือนดังขึ้น มาจากมือถือตามดาว  ซัมเมอร์แปลกใจในความบังเอิญ

              "สวัสดี  ไนท์  ว่างหรือเปล่า?"

              ซัมเมอร์ส่งสติ๊กเกอร์ไปอีกหลายครั้ง  และทุกครั้งเสียงมือถือก็ดังมาจากเครื่องของตามดาว!  เพื่อพิสูจน์  เธอจึงโทรทางไลม์  เสียงมือถือตามดาวดังขึ้น  ตามดาวหยิบขึ้นมากรอกเสียงลงไป  พร้อมๆ กับที่ซัมเมอร์ได้ยินเสียงขึ้นจมูกตอบกลับมา

              "เธอคงไม่ใช่ไนท์  ใช่ไหม?"

              "ซันนี่เหรอ?"

              ทั้งสองคนตะลึง  มองหน้ากันราวกับเห็นภูติผีปีศาจ  จะเป็นไปได้ยังไง  โลกจะกลมขนาดนี้เชียวหรือ

              ดีที่ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืน  ลูกค้าแทบจะไม่มี  พวกเธอจึงมีเวลาคุยกัน  น้ำเสียงจริงจังดันจูเลียให้คุมเคาน์เตอร์ตามลำพัง  และเงี่ยหูฟังตามประสาเพื่อน  แค่เพื่อนนะ  ไม่ใช่นิสัยชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน

              "ซัมเมอร์หลอกตามดาวเหรอ?"

              คนถูกถามไม่ตอบในทันที  เธอรู้สึกสับสน  จนเสียงนาฬิกาดังตัดความเงียบงัน

              "ตามดาวต่างหากที่หลอกซัมเมอร์  เธอไม่เคยพูดมากกับเราอย่างนี้มาก่อนเลย  แล้วทำไมจู่ๆ ถึงพูดเก่งขนาดนี้?  เพราะคิดจะหลอก  หรือเพราะรู้ว่าไม่ใช่เราถึงได้พยายามจีบ  แบบไหนก็ไม่โอเคทั้งนั้น"

              ซัมเมอร์คว้าข้อมือตามดาว  หมายจะให้เธอตอบคำถามด้วยความจริง  แต่ตามดาวไม่ตอบ  เม้มปากแน่น  แววตาสับสน  และได้แต่นึกทบทวนบทสนทนาของพวกเธอ

              จูเลียหูพึ่งด้วยความอยากรู้  แต่ถ้าแสดงตัวตอนนี้  เรื่องก็คงจะจบแบบต่างคนต่างแยกย้าย  ไม่พีคเหมือนที่ควรจะเป็น

              "หมายความว่าไง  ที่ซันนี่กำลังจะตาย  หรือเป็นแค่คอนเทนต์ของซัมเมอร์อีกแล้ว?"

              หญิงเท่ทำคอตกเหมือนถูกถ่วงด้วยก้อนหินแห่งความรู้สึกแย่  แทนที่จะตอบคำถามแบบกวนๆ อย่างเคย

              "ใช่  เรากำลังจะตาย"

              "..."

              ตามดาวไม่รู้ว่าน้ำตาไหลเพราะเหตุผลไหน  เป็นเพราะที่เธอกลับมามีใจให้ซัมเมอร์  หรือเพราะเธอผูกพันกับความห่วงใยแบบมีฟอร์ม  หรือเพราะเธอไม่เคยลืมความอบอุ่นแบบนี้ได้เลย

              "ตามดาวหรือไนท์  เรายังไม่อยากตาย  แต่เราห้ามไม่ได้  เราหยุดเวลาให้มีแต่เราสองคนตลอดไปไม่ได้  ให้โอกาสเราได้รักเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม"

              ตามดาวคว้าชายเสื้อของซัมเมอร์แน่น  มือสั่นไหว  น้ำตาคลอ  โฮมรันเงียบไปถนัดใจ  ลูกค้าไม่อยากเดินไปจ่ายตังค์   เพราะอยากรู้เรื่องดราม่าตรงหน้ามากกว่า  ทั้งโฮมรันเงียบจนมีแต่เสียงแอร์เป่า

              "เห็นแก่ตัว  ถ้าเธอจากไป  ทั้งๆ ที่เรายังรู้สึกล่ะ"

              ตามดาวถามด้วยความรู้สึกปะปนหลายอย่าง  ทั้งเศร้า  ทั้งโกรธ  และน้อยใจ

              "เข้าใจแล้ว  แต่เราไม่ยอมแพ้หรอกนะ  เพราะสูญเสียไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว"

              ซัมเมอร์ปล่อยตัวเองจากการเกาะกุมของตามดาว  เธอใช้แขนยาวโอบรอบตัวอดีตคนรัก   ด้วยความอบอุ่นอย่างที่มีให้ตามดาวเสมอ  รู้สึกใจเต้นแรง  เหมือนหมู่ผีเสื้อบินว่อนในท้อง  ภาพความทรงจำในอดีตฉายชัดในใจ

              ตามดาวสงบลง  เธอสะอื้นครั้งแล้วครั้งเล่า  ความเจ็บปวดในใจถูกส่งจากอกถึงอก  จนซัมเมอร์รับรู้ได้เหมือนที่โฮปเคยบอกว่า  เธอคนนี้รักเธอยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น

              ซัมเมอร์ดีใจที่เธอไม่ต้องเลือก  ระหว่างตามดาวและไนท์  เพราะเธอชอบทั้งสองคน  และแปลกใจที่คนหลังคีย์บอดร์จะพูดมากได้ขนาดนั้น  หญิงสาวมีเรื่องสงสัยมากมาย  แม้จะระบุความสัมพันธ์ไม่ได้ในตอนนี้  แต่เธอก็อยากฟังจากปากตามดาว

              "เพิ่งรู้ว่าตามดาวสตรีมเกม  เราน่าจะเอะใจตั้งแต่ได้ยินเสียงแล้ว  เสียงขึ้นจมูกแบบนั้น  ไม่มีใครอีกแล้ว"

              ใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้น  ทำให้ตามดาวโกรธไม่ลง  และอยากพูดคุยดีๆ อย่างน้อยในฐานะคนที่เคยหวังดีต่อกัน

              "ก็เล่นเกมคนเดียวมันเหงา  เราเลยหาเพื่อนเล่นด้วย"

              "แล้วทำไมถึงคุยเก่งขึ้นล่ะ?  นักเลงคีย์บอร์ดสิเราเนี่ย"

              ทั้งคู่หัวเราะออกมา  ทั้งที่น้ำตายังไม่ทันแห้ง

              "ซัมเมอร์เคยได้ยินพวก Textrovert ไหม?  คืออัธยาศัยดีในโลกออนไลน์  แต่ไม่กล้าคุยในชีวิตจริง"

              ซัมเมอร์ตะโกนก้องในใจว่าตามดาวนั้น  ไม่ว่าจะทำอะไรก็น่ารักเป็นบ้า  น่าฟัด  และเซ็กซี่น่าค้นหาในเวลาเดียวกัน  ซัมเมอร์คิดว่าจะผิดไหม  ถ้าเธอคว้าตามดาวมาจูบ  เธอชั่งใจนิดหนึ่ง  ความรู้สึกรักค่อยๆ เอ่อล้น  จนไม่อาจห้ามใจได้อีกต่อไป  และในช่วงจังหวะที่กำลังโน้มตัวเองลงจูบนั้น  เสียงกระแอมก็ดังขึ้น  โลกตรงหน้ากลับมาอีกครั้ง  ทำให้พวกเธอแยกออกจากกัน

              'แหม  จูเลีย!'