บทที่ 12 เติบโตไปคนละแบบ

              "หนูไม่อยากไปเลย"

              "ไม่ได้  โตแล้วนะเรา"

              ศรีเพ็ญเอ็ดลูกสาวหรือตามดาว  เธอไม่อยากออกจากบ้านไปใช้ชีวิต  รู้ทั้งรู้ว่าลูกสาวไม่ชอบเข้าสังคม  แต่ศรีเพ็ญจะตามใจลูกสาวไม่ได้  เธอเคยได้ยินข่าวว่าเด็กบางคนขังตัวอยู่แต่ในบ้านเป็นปีๆ ถ้าปล่อยให้อยู่ติดบ้าน  ไม่รู้ว่ารายนี้จะเอาแต่ขลุกอยู่ในบ้านจนเสียผู้เสียคนด้วยหรือเปล่า

              "แม่ขา  ขอชาร์ตแบตหน่อย"

              ตามดาวกอดแม่ที่กำลังทำอาหารจากข้างหลัง  แม่เธอทำอาหารเก่ง  แต่แม่ไม่ได้ทำงานนอกบ้าน  เธอเลยอาสาทำงานพิเศษหาเงินเข้าบ้านอีกแรงร่วมกับพ่อ

              "วันนี้แม่ทำของโปรดหนูนะ  ตั้งใจทำงานด้วย"

              "ค่ะ"

              "มีเพื่อนที่ทำงานหรือยัง?"

              "ซัมเมอร์ก็อยู่ด้วยค่ะ"

              ศรีเพ็ญถอนหายใจ  ชื่อนี้เป็นคนทำให้ตามดาวมีความสุขล้นเอ่อ  แต่ขณะเดียวกัน  ก็ทำให้ลูกสาวเธอร้องไห้จนตาบวม

              "ซัมเมอร์ไม่ปล่อยให้หนูลำบากหรอกค่ะ"

              เท่าที่ลูกสาวเคยเล่า  ซัมเมอร์คนนี้บางมุมก็อบอุ่น  บางมุมก็เย็นชา  แต่ถ้าลูกสาวเธอว่าดี  เธอก็ไม่อยากเซ้าซี้ให้ลูกสาวลำบากใจ

              เสียงน้ำมันปะทุ  ทำให้ตามดาวถอยหลังหนึ่งก้าว  เพราะกลัวพิษสงของมัน  กลิ่นอาหารลอยคลุ้งปลุกความอยากอาหาร  แสงแดดยามเข้าส่องสว่างและให้ความอบอุ่น 

              ตามดาวฟังเสียงนกร้องอย่างสุขใจ  วันนี้เป็นอีกวันที่เธอจะใช้ชีวิตเรียบง่าย  เธอมีความลับบางอย่างที่บอกแม่ไม่ได้  เช่นว่า  ซัมเมอร์กลับมาขอคืนดี  ซัมเมอร์กำลังจะตาย  หรือเธอสตรีมเกมจนล่ำซำ  ตามดาวมีเหตุผลที่บอกแม่ไม่ได้  แต่ต้องใช้ชีวิตแบบเดิมต่อไป  จนกว่าทางออกจะต้อนรับเธอ

              "ขอหนูทำไข่เจียวหน่อย  ได้ไหมคะ?"

              "จะฝึกทำไปฝากใคร  หรือเปล่า?"

              ศรีเพ็ญมองด้วยสายตาล้อเลียน  ตามดาวหน้าแดงขึ้น  ใบหน้าน่ารักนั้น  กัดปาก  เกี่ยวหูอย่างเขินอาย

              "หนูทำอะไร  เขาก็ชอบทั้งนั้น"

              "สารภาพแล้ว  ทำให้ซัมเมอร์จริงด้วย"

              ศรีเพ็ญแซว  แต่ไม่นานก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง

              "มันจะดีเหรอลูก  เลิกกันแล้ว  จะกลับมาคบกันอีก  ลูกจะไม่เจอปัญหาแบบเดิมเหรอจ๊ะ?"

              "หนู..."

              ลูกสาวคนเดียวก็ยังคิดไม่ออก  เธอไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร  ส่วนลึกในใจบอกให้หนีไปให้ไกลที่สุด  แต่อีกใจก็บอกว่าโอกาสนี้เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว  จูเลียบอกว่าซัมเมอร์มีโอกาสหาย  แต่เธอก็อาจล้มฟุบไปอีกนาน  หากซัมเมอร์เป็นอะไรไป

              "หนูจะทำตามสัญชาตญาณ  แล้วสัญชาตญาณก็บอกว่าเราอาจเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้"

              "เพื่อนที่ไหนทำข้าวกล่องให้เพื่อน  โทรหาทุกวัน  แถมอยู่ในใจตลอดเวลา"

              "แม่อะ"

              ตามดาวเขิน  หากถูกจับแก้มนุ่มในยามนี้  มือที่สัมผัสคงพองไปด้วยความร้อนผ่าว  ตาเธอบอกความในใจแม่จนหมด

              ร่างบางเดินไปเทอาหารให้แมวกิน  มันคลอเคลียเธอไม่ห่าง  แต่พอได้อาหารเท่านั้น  จากที่แทบจะสิงเจ้านาย  ก็ตะกรุมตะกรามกินจนหมดทุกเม็ด

              "เอ๊ะ!  นี่ใส่หูฟังอยู่เหรอ?"

              "ค่ะ  แต่ไม่ได้ฟังเพลง  เพราะอยากเลือกคุยแค่กับบางคน"

              เธอตอบอย่างเหม่อลอย  หันไปทางนอกหน้าต่าง  เห็นเด็กวัยรุ่นปาบอล  พวกเขาหัวเราะเสียงดัง  ทำโทษฝ่ายที่แพ้  ตามดาวบิดตัวไปมา  ขณะที่ศรีเพ็ญสังเกตเห็น  ผู้เป็นแม่รอให้ทานอาหารเช้าเสร็จ  จึงเอ่ยกับลูกสาว

              "ไปเล่นปาบอลด้วยกันไหม?  ถึงจะเล่นกับแม่  แต่หนูไม่ต้องเขินหรอกนะ"

              ตามดาวเขินอีกครั้ง  แก้มเธอสีสดเทียบเท่ากุหลาบสีแดงที่ได้รับการบำรุง  เมื่อแม่เอ่ยสิ่งที่เธอคิดออกมา

              "ไม่ต้องอาย  ลูกยังเด็กอยู่"

              สองแม่ลูกจึงเดินไปเล่นปาบอลในสนามเมื่อสนามว่าง  แก๊งค์เด็กเล่นปาบอลเดินกลับมา  เพราะได้ยินเสียงหัวเราะของสองแม่ลูก  พวกเขาขยิบตาให้กัน  แล้วเดินกร่างเข้ามา

              "พี่ตามดาวนี่นา"

              "เฮ้ย  มีคนเล่นปาบอลกับแม่  ทั้งๆ ที่โตเท่าควายแล้ว"

              "โตเท่าควายๆๆ"

              พวกเขาหัวเราะแล้วชี้มาทางตามดาว  ในตอนนี้หญิงสาวหน้าร้อน  เพราะเขินอาย  เธอเดินไปหลบหลังแม่  นึกถึงเรื่องราวที่เคยโดนแกล้ง  ตอนอยู่ประถม

              "ไม่เอานะ  ไม่ล้อพี่เขา"

              ศรีเพ็ญออกโรงห้ามเด็กๆ  เธอพูดอย่างใจเย็น

              "แก่จะตายอยู่แล้ว  ยังเล่นเป็นเด็กๆ ไปได้  อ่อ  ลืมไปว่าถ้าไม่เล่นด้วย  ก็คงไม่มีใครคบ  คนแบบยัยนี้หรอก"

              ตามดาวโกรธที่แม่ถูกว่าและถูกจุดประเด็นสมัยเก่าขึ้นมาอีก  จึงเอ่ยด้วยเสียงอันดัง

              "มีกฎข้อไหนห้ามแม่เราไม่ให้เล่นปาบอล  สนามนี้ไม่ใช่ของพวกนายสักหน่อย  ใครจะเล่นอะไรก็ได้ทั้งนั้น  อ่อ  แล้วถ้าไม่รู้อะไร  ก็อย่าพูดมากนะ  เพราะมันแสดงให้เห็นนิสัยของคนพูด"

              พูดเสร็จแล้วปาบอลใส่เด็กผู้ชาย  พวกเขากลัวเมื่อเจอคนเอาจริง  จึงหนีไปคนละทาง

              ศรีเพ็ญภูมิใจในตัวลูกสาว  ก่อนจูงมือเธอกลับบ้านหลังเรื่องจบ  แต่ไม่อาจปล่อยผ่านได้  เพราะไม่อยากให้เธอคิดว่าการใช้ความรุนแรงเป็นเรื่องที่ดี  จึงหยิกที่ท้องนิ่ม  ตามดาวร้องโอดโอย

              "ทำไม  ทำแบบนี้?"

              "หนูแค่คิดว่าถ้าเป็นซัมเมอร์  เขาจะทำอย่างไร  หนูก็แค่สู้แบบซัมเมอร์"

              "โธ่  ตามดาวเอ้ย  แม่หัวจะปวด"

              "ตามดาวเก่งไหมคะ?"

              "ถ้าเก่งไม่เลิกแบบนี้  คราวหลังแม่จะรักคนอื่นมากกว่าลูกแล้วนะ"

              และเธอไม่รู้เลยว่า  คำพูดนั้นจะกลายเป็นจริง

              แค่โยนลูกบอลไปมา  ช่างเป็นความสุขที่เรียบง่าย  แต่หญิงสาวก็พอใจ  และสนุกไปกับชีวิตประจำวันของเธอ  ลูกสาวเดินกึ่งวิ่งไปอาบน้ำ  ก่อนหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่  ขอบคุณที่อยู่ข้างเธอ  และใจดีกับเธอเสมอ

              "หนูไปทำงานก่อนนะคะ  เดี๋ยวสาย"

              "จ้ะ  เดินทางปลอดภัย"

              "รักแม่นะคะ"

              เธอเอ่ยก่อนนั่งรถเมล์มาทำงานที่โฮมรัน  วันนี้เธอเข้ากะกับเพื่อนร่วมงานที่ไม่คุ้นเคย  ไม่มีซัมเมอร์และจูเลีย  เธอหยิบมือถือขึ้นมา  อยากคุยกับซันนี่  แต่ไม่อยากสานสัมพันธ์ให้ต้องเจ็บปวด  ขณะเดียวกันก็คิดถึงข้อความของเธอ  จนน้ำตาคลอเบ้า

              เสียงดนตรีดังเป็นสัญญาณว่ามีลูกค้าเข้าร้าน  ออมหรือผู้จัดการร้านมองตามดาวที่เหม่อลอย  พอจะเดาได้ว่าน้องมีเรื่องไม่สบายใจ  และเธอก็ไม่ค่อยพูด  จึงหมดปัญญาที่จะช่วยเธอ

              "รู้จักวงเลิฟแคนดี้ไหม?  ที่วันก่อนเพิ่งจะครบรอบวันเดบิวต์ไป"

              ตามดาวแปลกใจที่คนรุ่นออมจะฟังเพลงเกิร์ลกรุ๊ปด้วย  แต่ก็เงี่ยหูฟังด้วยความสนใจอย่างเปี่ยมล้น

              "มีแฟนด้อมทำคลิปเต้นให้  คนตรงหน้าเต้นโคตรดี  ไลน์สวย  แถมเซ็กซี่ต่างหาก  จนคลิปนั้นมีคนเข้าไปดูล้านกว่าๆ ภายในสามวัน"

              ตามดาวรู้ในทันทีว่าพี่ผู้จัดการร้านกำลังพูดถึงตัวเอง  ก้มหน้าหงุดเพราะเขิน  ขณะที่ออมรู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่พูดอะไร  เลยพูดต่อไปเรื่อยๆ  มีน้องสาวคนนี้ตั้งใจฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

              "ถ้าพี่เจอคนที่เต้นโคฟเฟอร์  พี่ว่าพี่จะบอกให้น้องเขาไปสมัครเกิร์ลกรุ๊ปสักวง  คนอะไรก็ไม่รู้  แค่ดูแบบไม่เห็นหน้าก็รู้เลยว่าน่ารัก"

              "..."

              "เนี่ย  พี่มีหลานชายคนหนึ่ง  อายุสิบห้าแล้วนะ  เห็นตามดาวแล้วนึกขึ้นมาเลย"

              "..."

              "เขามีปัญหาที่โรงเรียนไหมก็ไม่รู้  แต่ชอบคลุกอยู่ในห้อง  อาทิตย์หนึ่งออกมาแค่สองสามวัน  เฉพาะวันที่มีวิชาคณิตศาสตร์  นอกนั้นไม่ไปเรียน  ไม่ตั้งใจเลคเชอร์อะไรทั้งนั้น  นี่พี่ก็คุยกับพ่อแม่น้องแล้ว  ว่าจะให้เรียนศกร.  จะได้มีวุฒิไว้หางานทำ"

              "ศกร.คืออะไรคะ?"

              "ก็กศน.นั่นแหละจ้ะ  เปลี่ยนชื่อแล้ว

              แล้วสิ่งที่เขาขาดไม่ได้  คือมือถือนี่แหละ  บางที่พี่เดินผ่านห้องนอน  ก็ได้ยินเขาเปิดคลิปที่มีคนพาเล่นเกม  ไม่รู้เขาเรียกว่าอะไรนะ"

              "สตรีมหรือแคสเกมค่ะ"

              "เฮ้อ  ตามดาวก็ยังโชคดีนะ  ที่ยังเข้าสังคมได้บ้าง  ถึงจะไม่ค่อยพูดก็เถอะ"   

              ตามหาวหยิบมือถือออกมา  โชว์แอพเล่นเกมที่เต็มเครื่องให้ออมดู  แทบจะมีเกมที่ดังๆ ทุกเกม

              "เรื่องธรรมดาค่ะพี่ออม  หนูก็ชอบเล่นเกม  หนูไม่ค่อยมีเพื่อนด้วย  แต่หนูก็จะเป็นผู้ฟังที่ดีนะคะ 

              พี่ออมคะ  คนเราไม่เหมือนกัน  บางเนื้อชอบลางยา  ให้น้องเขาค่อยๆ เติบโตนะคะ  เหมือนต้นไม้ที่เราปลูก  ใช้เวลาโตไม่เท่ากัน  เราไม่รู้ด้วยว่าหลานพี่เป็นต้นไม้ประเภทไหน  แต่พอถึงเวลา  เขาจะเติบโตในแบบของเขาเองค่ะ"

              "เปรียบเทียบเก่งจัง  ถือว่าพูดได้ดีจ้ะ  พี่จะถือว่าตัวเองทำงานกับหลานชายก็แล้วกัน  ขอบคุณนะน้อง"

              "ยินดีค่ะ"