บทที่ 17 เจ้าหญิงในกองขยะ

              "เราไม่อยากลุกจากเตียงเลย"

              ซัมเมอร์พึมพำในห้องนอนของโรงพยาบาล  เสียงเบานั้นทำให้ตามดาวไม่สบายใจ  แต่ก็ลุกขึ้นมาดูอดีตแฟนที่ครองสถานะเพื่อนในตอนนี้

              "อุ๊บ"

              คนไม่สบายที่เพิ่งทำคีโม  อาเจียนออกมา  รู้สึกเหมือนเมารถตลอดเวลา  จากที่เคยปากดี  แต่ตอนนี้สู้ไม่ไหวแล้ว

              ซัมเมอร์ยกมือขึ้นจับผมเพื่อตกแต่งทรง  แต่ผมร่วงออกมาเป็นกระจุกๆ  เหตุการณ์นี้ทำเธอเสียขวัญยิ่งกว่าอะไร  คนที่ดูแลผมอย่างดี  ฟูมฟักจนมันยาวอย่างสวยงาม  แทบร้องไห้ออกมา 

              เธอพักอยู่ครู่หนึ่ง  ก่อนอาการคลื่นไส้จะหายไป  แล้วมองเพดานด้วยความเงียบงัน

              "ต้องโกนหัวแล้วล่ะ"

              จูเลียทำหน้าเป็นกังวล  เล่นมุกไม่ออก  เมื่อเพื่อนซี้ทำหน้าไม่รู้สึกอะไร  นี่แย่กว่าการร้องไห้เสียงดังซะอีก

              "แล้วก็  พอโกนหัวเสร็จ  เราขออยู่คนเดียวนะ"

              "..."

              "มันเหมือนโดนทรมาน  ซ้ำแล้วซ้ำอีก  แต่ความฝันเรายังไม่เป็นจริง  เราจะไม่ยอมตาย  จูเลีย...เราทรมาน  ทรมานมากเลย"

              ซัมเมอร์บอกตัวเองว่า  ทุกครั้งที่รู้สึกแย่  มันคืออีกก้าวหนึ่งที่เข้าใกล้คำว่า'หาย'  น้ำตาไหลอาบแก้ม  เธอยกมือลูบแก้มด้วยแรงทั้งหมดที่มี

              "จำคำสัญญาได้ไหม"

              ตามดาวจ้องตาไม่กระพริบ  ก่อนประชิดตัวอดีตคนรัก

              "ว่าจะไม่ยอมแพ้"

              "สัญญาอันนั้น  เรื่องทำคอนเทนต์ไม่ใช่เหรอ?"

              "ไม่ใช่  กับทุกเรื่องต่างหาก"

              คนน่ารักกุมมือเธอแน่น  ราวกับพร้อมจะทำโทษ  ถ้าเธอปฏิเสธคำหมั้นสัญญาที่เคยให้เอาไว้

              "ก็ได้  ซัมเมอร์สัญญาว่าจะรักษาให้ถึงที่สุด  และทำงานให้มันสุดๆ ไปด้วย"

              "พูดเรื่องคอนเทนต์  ที่เราจะปลอมเป็นคนเก็บขยะ"

              "อย่าทำเลย  เดี๋ยวแกเป็นลมไปจะทำยังไง  ยิ่งร่างกายอ่อนแออยู่ด้วย"

              จูเลียเอ่ย  ส่งสายตาเป็นห่วงมาให้  ทำให้ซัมเมอร์ปฏิเสธไม่ลง

              "เพราะฉันเห็นค่าชีวิต  แล้วรู้ว่าคนที่ฉันจะไปสัมภาษณ์ครั้งนี้  ชีวิตเขาจะเปลี่ยนไปตลอดกาล"

              "แค่สัมภาษณ์  มันจะเปลี่ยนอะไรได้?"

              จูเลียตวัดสายตาขึ้นถาม

              "ถ้าคลิปเราปัง  เชื่อว่าจะมีมือเอื้อมมาช่วยแน่นอน"

              ซัมเมอร์มั่นใจในความคิดนั้น  และเธอนั่งคิดมาตลอดทั้งคืน  ยามที่นอนไม่หลับเพราะอาการที่รบกวน  และความกังวลที่พวยพุ่งออกมา

              "ตามดาวเตรียมของบางอย่างมาให้"

              "อะไรคะ"

              "วิก"

              จูเลียกลั้นหัวเราะ

              "ทำไม?"

              "มันไม่ได้ผิดหรอกตามดาว  แค่จังหวะนรก  นิดหน่อย"

.

.

              ซัมเมอร์สวมเสื้อแขนยาวตัวโคร่ง  กางเกงยีนส์ขาบานที่ขาดตรงหัวเข่า  ซึ่งเธอไปเหมามาจากกองเสื้อผ้ามือสอง  แอบติดไมค์ไว้ด้านในเสื้อ  แล้วเอาถ่านสีดำมาป้ายหน้าเล็กน้อย  ดูเหมือนเจ้าหญิงตกยากในสายตาคนมอง  และแน่นอนว่าตอนนี้เธอใส่วิกเอาไว้

              เธอหยิบขยะด้วยมือข้างหนึ่ง  อีกข้างถือกระสอบสีขาวทึมทึบ  เดินเก็บขวดพลาสติกในกองขยะเท่าภูเขา  ซัมเมอร์เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งถือกระสอบเหมือนเธอ  เดินก้มหน้าเก็บขยะท่ามกลางอากาศร้อน  กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของกองขยะลอยคลุ้งในอากาศ  แสบจมูกจนน้ำตาซึม  แถมขยะหลายชิ้นยังเปียกน้ำ  ทำให้มือเหนียวไปด้วย  แต่ด้วยความจำเป็น  เธอยังคงต้องเดินหน้าต่อไป 

              จู่ๆ หญิงเท่เงยหน้ามองท้องฟ้า  รู้สึกภาพหมุนคว้างก่อนสติจะดับวูบ  ร่างเธอล้มท่ามกลางกองขยะ เด็กหญิงวิ่งมาดูพี่สาวคนสวย  โฮปห้ามไม่ให้ใครวิ่งเข้าไปช่วยซัมเมอร์  เพราะอยากรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

              "จูเลีย  ถ้าซัมเมอร์เป็นอะไรไปล่ะ?"

              ตามดาวเสียงสั่น

              "ซัมเมอร์เสียสละทุกสิ่งเพื่อทำช่องนี้  เราจะปล่อยให้มันสูญเปล่าไม่ได้"

              "หมายความว่าไง?"

              โฮปถามจูเลีย  ในขณะที่ปาร์คกำลังตั้งใจเก็บภาพ

              "ซัมเมอร์ไม่สบายค่ะ  และเธอก็ฝีนตัวเองมาทำงานนี้"

              "ไม่สบายแค่ไหน"

              "เอาเป็นว่า'สาหัส'"

              จูเลียตอบ  ฟังเสียงที่เก็บได้จากไมค์ของซัมเมอร์ไปด้วย

              "พี่สาวๆ เป็นอะไรไปเนี่ย"

              "..."

              "ตัวก็ขาว  ไม่เหมือนคนลำบากแบบหนู  มิน่าล่ะ  อ่อนแอ"

              ซัมเมอร์เปิดเปลือกตามองเสียงเล็กๆ นั่น  แล้วคลี่ยิ้ม

              "พี่แค่หน้ามืดเอง  น้องเถอะ  บ้านอยู่แถวนี้เหรอ?"

              "ค่ะ"

              "วันนี้วันราชการ  ไม่ไปเรียนเหรอ?"

              "เรียนค่ะ  แต่ตอนนี้พักเที่ยง  หนูมาเก็บขยะขาย  เวลามีน้อยใช้สอยอย่างประหยัดค่ะ"

              คำขวัญนั้นทำซัมเมอร์ยิ้มออกมาอีก  ราวกับมองเรื่องราวคล้ายๆ กับตัวเอง

              "น้องอยู่กับใคร?"

              "อยู่กับยายค่ะ"

              "แล้วพ่อแม่ไปไหน?"

              "ไม่อยู่แล้วค่ะ"

              "ถ้าหาเงินไม่พอ  ทำยังไงคะ  คนเก่ง?"

              "หนูไปขอข้าววัดกิน  บางทีก็ได้  บางทีก็ไม่ได้  เด็กวัดมีเยอะ  ถ้าเขาไม่พอกิน  พวกเขาก็ไม่แบ่งให้"

              ซัมเมอร์เงียบไปครู่หนึ่ง  ด้วยความสงสาร  แต่ไม่อยากให้เธอรู้สึกว่านี่คือชีวิตที่น่าสงสาร  แต่เป็นชีวิตทีน่าสรรเสริญ  ที่ได้พยายามต่างหาก

              "น้อยใจไหม  ที่เราไม่เหมือนเพื่อน?"

              "น้อยใจ  แต่ต้องสู้ค่ะ  หนูไม่ได้ตัวคนเดียว"

              เธอสะอื้นออกมา  เพราะสงสารตัวเอง  ใช้หลังมือปาดน้ำตา  ทำให้หน้าดำเป็นปื้น  ซัมเมอร์หัวเราะขำ  แล้วเอาทิชชู่เช็ดให้อย่างดี

              "บ้านอยู่อยู่ไหน  พาพี่ไปดูได้ไหม?"

              "เดี๋ยวหนูพยุงนะคะ"

              ซัมเมอร์ค่อยๆ ลุกขึ้นตามแรงพยุงอันน้อยนิดของเด็กหญิง

              "พี่พักได้ตามสบายเลยนะคะ  วันนี้หนูไม่ไปเรียนดีกว่า  เดี๋ยวพี่เป็นอะไรไปจะไม่มีใครดูแล"

              "แล้วยายหนู?"

              "ยายตาบอด  และนอนติดเตียง"

              ซัมเมอร์ฟังแล้วถอนหายใจ 

              "คิดถึงพ่อแม่ไหม?"

              "คิดถึงค่ะ"

              "ถ้าบอกพ่อแม่ได้  จะบอกอะไรคะ?"

              "หนูคิดถึงแม่ค่ะ  อยากกินข้าวฝีมือแม่  อยากให้แม่กอดเวลาฟ้าร้อง  อยากให้แม่พายายไปหาหมอ  อย่าทิ้งพวกเราไว้แบบนี้  หนูสัญญาว่าจะเป็นภาระให้น้อยที่สุด"

              "..."

              เธอเงียบเพราะกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล  ซัมเมอร์สัมผสเบาๆ ที่ศีรษะ  เพื่อให้กำลังใจ 

              "ถ้าแม่ไม่มีเงิน  หนูจะช่วยแม่หาเงิน  หนูแยกขยะเป็นนะคะ  หนูสัญญาจะดูแลแม่อย่างดี"

              "..."

              "หนูเก็บภาพครอบครัวเราเอาไว้  พี่จะดูไหมคะ?"

              ซัมเมอร์พยักหน้า  เห็นรอยยิ้มบนเสื้อผ้าปอนๆ  พวกเขาดูเป็นครอบครัวที่อบอุ่น

              "หนูอยากกอดแม่  อยากให้แม่กลับมา  มาเป็นครอบครัวกันอีกครั้ง"

              ถ้อยคำจากใจหลั่งไหลออกมา  พร้อมแรงสะอื้นก้อนใหญ่  ซัมเมอร์น้ำตาไหลตาม  ไม่มีใครพูดอะไร  ทุกคนเงียบงัน  ใช้ความพยายามกั้นแรงสะอื้นไว้ข้างใน

              "ยายไม่สบาย  หนูก็ยังเรียนอยู่  ทำไมถึงทิ้งพวกเราเอาไว้แบบนี้  ถึงไม่รักหนูเพราะหนูไม่เคยทำอะไรให้  แต่แม่คะ  นี่แม่ของแม่  ท่านคลอดแม่มา  ได้โปรดตอบแทนบุญคุณท่านด้วยนะคะ"

              น้ำค้างกำเสื้อซัมเมอร์แน่น  หญิงสาวเข้าใจในทันที  คำว่าไม่อยู่  ไม่ได้แปลว่าตาย  แต่แปลว่าทิ้งไว้ข้างหลังต่างหาก  การถูกทิ้ง  การไม่ถูกรัก  เป็นอะไรที่เธอเข้าใจ  และคุ้นชินดี  หยาดน้ำตาไหลลงบนตักเธอ  ราวกับที่กั้นถูกทำลายลง

              คลิปนี้ตราตรึงในใจคนดู  ยอดวิวเกินกว่าที่ตั้งใจไว้  มีคนแคปรูปน้องและภาพครอบครัวไปลงโซเชียลมีเดีย  และแชร์ไปไกลจนถึง...

              แม่ของน้อง!

.

.

              หลายวันถัดมา  ที่กองขยะที่เดิม  ทีมฤดูร้อนซ่อนรักมาถ่ายทำเพื่อติดตามชีวิตน้ำค้าง  และแม่ของน้องเดินทางมายังที่อยู่ที่ให้ไว้  สภาพบ้านดีขึ้น  เพราะเงินบริจาคที่ได้มาจากทั่วสารทิศ  เป็นเงินกว่าล้านบาท  จนพวกเขาต้องปิดรับบริจาค  เกรงว่าจะมีคนหาว่าเป็นมิจฉาชีพ

              "น้องน้ำค้าง"

              มารดาของเธอใส่ชุดสีเขียวอ่อน  เป็นแบรนด์หรู  พร้อมต่างหูเพชรระยิบระยับ  และรองเท้าส้นสูง  เธอดูสง่าราวกับหงส์  ในขณะที่ลูกสาวหน้าตามอมแมม  เด็กหญิงมองดูหน้าแม่ที่เธอแทบจำไม่ได้

              "หนูเป็นลูกแม่แน่ๆ  หน้าเหมือนแม่ขนาดนี้"

              น้ำค้างโผเข้าไปกอดแม่  กลิ่นหอมทำให้เธอเขอะเขิน  ว่าตัวเธอจะเหม็นเกินไปสำหรับแม่  ส่วนคนเป็นแม่นึกถึงคลิปที่เธอได้ดู  เธอสงสารลูกสาวและมารดาที่ป่วยติดเตียง  อยากแก้ตัวที่เคยทอดทิ้งพวกเขาไว้

              "หนูกับยายไปอยู่กับแม่นะลูก  แม่แต่งงานกับพ่อฝรั่ง  เราจะไปอยู่ด้วยกัน"

              ภาพวิดีโอยังถูกถ่ายเอาไว้  แต่โฮปเสนอว่าให้เซ็นเซอร์หน้าเอาไว้  เพื่อความปลอดภัยไว้ก่อน  แต่คลิปก่อนหน้านั้น  ขออนุญาตไว้แล้ว

              "ทำไมถึงทิ้งหนูกับยายเอาไว้  แล้วไม่ติดต่อกลับมาล่ะคะ?"

              "แม่ฝากเราไว้กับพ่อ  คิดว่าพ่อคงดูแลได้  แล้วไปหางานทำ  แต่พอดีได้แต่งงาน  ก็เลยวุ่นๆ"

              "พ่อตายไปห้าปีแล้ว  ส่วนแม่ก็วุ่นๆ"

              น้ำตาน้ำค้างคลอเบ้า  อยากจับแม่เขย่า  อย่างน้อยๆ เธอก็รู้ว่ายายไม่แข็งแรง  และยายก็คือแม่ของแม่เอง

              แม่รู้สึกหงุดหงิดอยู่ลึกๆ ที่โดนกล่าวหาซ้ำแล้วซ้ำอีก เธอถอนหายใจ ระบายอารมณ์นั้นออกก่อนพูด

              "แม่ขอโทษ  แต่แม่ก็มาแล้วไง  จะเอาอะไรอีก?"

              "..."

              "ว่าแต่คุณเถอะ  เอาเด็กมาหากิน  เพื่อแลกยอดวิว"

              หันมาแขวะซัมเมอร์ซึ่งนั่งดูสถานการณ์มาพักใหญ่แล้ว

              "ถ้าไม่ตีแผ่แบบนี้  เสือก็ไม่ออกจากถ้ำสิคะ"

              คนเป็นแม่เบะปาก  อยากต่อว่า  แต่รู้สึกถึงกล้องที่ถ่ายมายังเธอ  เพื่อจะบันทึกภาพเอาไว้  จึงไม่พูดอะไรที่เป็นการเสียมารยาท

              "ที่รัก  เรารีบไปกันดีกว่า  ที่นี่อากาศร้อน  เหม็นด้วย"

              สามีเอ่ยเป็นภาษาอังกฤษ  ขณะที่หญิงเท่ฟังออกทุกคำ

              "ภาพถ่ายที่เขาถ่ายเอาไว้  ทำให้คนรู้ว่าเป็นคุณ  ผมว่าแทนที่จะให้คนอื่นถามว่า  ทำไมคุณถึงทิ้งแม่และลูกสาวไว้  ผมยอมพาพวกเขาไปอยู่ด้วยกันดีกว่า"

              "ถ้าคุณจะไม่หมดรักฉัน  เพราะภาระเหล่านี้  ฉันว่าเราเอาน้ำค้างและแม่ไปบ้านเรากันเถอะค่ะ"

              "ผมบอกเลยว่ายังไงผมก็ไม่ต้อนรับน้ำค้างและแม่คุณ  แต่ทำเพราะความจำเป็นเท่านั้น"

              ซัมเมอร์บีบมือน้ำค้างแน่น  แอบแปลให้เด็กหญิงฟังด้วยเสียงเบา  ในขณะที่ดึงน้ำค้างมาคุยตามลำพัง

              "อย่างนี้  น้ำค้างจะอยากไปอยู่กับพวกเขาอีกเหรอ?"

              "แค่อยู่กับคนที่ไม่รัก  สบายมากค่ะพี่ซัมเมอร์  หนูทนได้  มันไม่ยากเท่ากับเก็บขยะกลางแดดเปรี้ยงหรอกค่ะ"

              เธอเข้มแข็งเพราะสถานการณ์สอนเธอ  ให้เป็นนักสู้  แววตาเอาจริงทำให้สะกิดต่อมสงสารของซัมเมอร์  แต่เพื่อให้เกียรติน้ำค้าง  เธอควรจากลาด้วยรอยยิ้ม  และไม่ทำให้น้ำค้างรู้สึกอ่อนแอ

              การถูกรักจะทำให้หัวใจเราอ่อนโยน  แต่การรักใครสักคน  จะทำให้เรายิ่งกว่าอ่อนโยน  เพราะเป้าหมายคือความอยู่รอดของคนที่เรารัก  น้ำค้างรักยายและรักตัวเอง  เธอจึงมองข้ามการอยู่โดยไม่ถูกรักได้  และสักวันเธออาจเปลี่ยนใจคนรอบข้างสำเร็จ  สถานการณ์ในตอนนี้ก็ดีมากกว่าเดิมแล้ว 

              ซัมเมอร์และน้ำค้างกอดกันร้องไห้  ที่โชคชะตาไม่เข้าข้าง  ความเห็นใจทำให้สนิทกันตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้  และชีวิตทั้งคู่ก็เปลี่ยนไป  ตั้งแต่คลิปออนแอร์

              หลังจากนั้น ซัมเมอร์ก็นอนซมไปอีกหลายวัน  เพราะการโหมงานหนัก  ตามดาวและจูเลียผลัดกันไปดูแล  แต่สภาพร่างกายก็ไม่อาจหยุดเธอไว้ได้!