คนที่ป๊าชอบ

ผ่านไปสักพักทั้งสองครอบครัว ก็สั่งอาหารมาทานกันเต็มโต๊ะ โดยตลอดการทานก็จะมีผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ ส่วนเจียระไนก็คอยดูแล และตักอาหารให้เธอแทบตลอดเวลา บ้างก็ถามไถ่กันตามประสาคนคุ้นเคยสมัยเด็ก

“เฮียจำได้ ตอนเด็กๆ เฟอร์ชอบกินแห่กึ้ง...และฮ้อยจ๊อปูมากตอนนี้ยังชอบอยู่ไหม”

“ชอบค่ะ...เฮียจำได้ด้วยเหรอคะ” เอ่ยถามกลับด้วยท่าทีอ่อนน้อมดูกระมิดกระเมี้ยนเล็กๆ ก็นะโดยปกติต่อหน้าพ่อแม่ พี่ชาย และคนอื่นๆ เธอก็มักจะเป็นสาวน้อยบ้องแบ้ว น่ารัก น่าทะนุถนอมแบบนี้อยู่แล้ว จะมีก็แต่พะพายนี่แหละที่เธอปฏิบัติต่างจากคนอื่นตั้งแต่แรกพบ

“ครับ...จำได้ทุกอย่างเลย...” คำพูดของเขามันสื่อความหมายให้เธอรับรู้ ว่านอกจากที่เขาจะจำทุกอย่างของเธอได้แล้ว เขาก็ยังรู้สึกมากกว่าพี่ชายอีกด้วย

“ขอโทษด้วยนะคะ...เฟอร์จำอะไรที่เฮียชอบไม่ได้เลย...”

“ไม่เป็นไรเลยครับ...ไว้เรา...หาโอกาสไปทานด้วยกันบ่อยๆ ...เดี๋ยวก็รู้จักกันมากขึ้น...เว้นแต่ว่า...น้องเฟอร์จะอยากจำไหม” อุ๊ย เจอคำพูดนี้ไปเฟอร์ถึงกับชะงักเลย

แต่แล้วจังหวะที่เธอกำลังจะตอบ เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นมารัวๆ ทำให้เธอรีบสนใจเสียงที่ดังรบกวนนั้นทันที

“อะ...เอ่อ...ขอโทษค่ะ...งั้นเฟอร์ขอตัวออกไปรับโทรศัพท์ก่อนนะคะ” พูดจบคนตัวเล็กก็วางช้อนแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องจัดเลี้ยงไป

ครืดดดด

หมับ!

“อ๊ะ!! พะ...พะพาย...มาได้ไงเนี่ย!!” เฟอร์ร้องเสียงหลง หลังจากที่คนตัวเล็กเลื่อนประตูปิดลง และเตรียมจะเดินออกไปหาที่รับโทรศัพท์ แต่ทว่ากลับถูกพะพายที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหน คว้าแขนเธอเอาไว้เสียก่อน ไม่พอเพียงเท่านั้น เขายังดึงเธอออกไปด้วยอย่างเอาแต่ใจอีก

“ไอ้ตี๋หิดนั่นเป็นใคร เธอชอบแบบนี้เหรอ ตรงสเปคเธอเลยสิ” เจอหน้าปุ๊บก็รัวคำถามใส่เธอไม่ยั้งเลยแล้วไอ้ท่าทีกระแนะกระแหนนั่นอีก

“ฉันไม่ได้ชอบ ป๊าฉันชอบ” เธอประชดกลับบ้าง

“งั้นเธอก็เข้าไปบอกป๊าเธอเดี๋ยวนี้...ว่าเธอชอบแบบฉัน...จะได้เลิกหาผู้ชายมาให้เธอสักที”

“ห๊ะ? ฉันบอกตอนไหนว่าฉันชอบแบบนาย” เมื่ออยู่ๆ เขาก็โมเมขึ้นมาก็ทำให้คนตัวเล็กกว่าถึงกับขมวดคิ้วมุ่น

“ไม่รู้ล่ะ ไปบอกเดี๋ยวนี้...ไม่งั้นฉันจะเข้าไปป่วนเอง”

“อ๊ะๆๆ ...พะ...พายหยุดนะ...อย่าคิดจะทำอะไรบ้าๆ เชียว” สองมือเล็กยกขึ้นดันอกแกร่งของเขาเอาไว้ เพื่อห้ามไม่ให้เขาเปิดประตูเข้าไปในห้องนั้น

ขืนเข้าไปได้ซวยแน่ๆ ก็เลยจำเป็นต้องรีบลากตัวเขาออกไปให้ไกลจากห้องนั้นก่อน เพื่อความปลอดภัย เอาจริงเธอก็พอจะรู้อยู่แล้วแหละว่าที่นัดมาวันนี้คงไม่ใช่แค่นัดมากินข้าวตามประสาเพื่อนที่ไม่เจอกันนานแน่ๆ เพราะนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่พ่อเธอจะทำแบบนี้ เธอรู้ว่าพ่อของเธอพยายามหาคู่ที่เหมาะสมให้กับเธอ แต่ที่ไม่เข้าใจคือ ไอ้บ้านี่มันรู้ได้ไงว่าเธออยู่ที่นี่

“นายตามฉันมาได้ยังไง...นายติดเครื่องติดตามเหรอ...เป็นโรคจิตหรือไง...”

“ไม่ได้ติด...เฮียเธอบอก...” ถึงกับบางอ้อ เมื่อเขาบอกว่าพี่ชายของเธอเป็นคนรายงานเอง ก็คงจะไปตกลงกันแหละ ถึงได้รายงานให้กันจนตามมาเจอแบบนี้ ก็นะ พี่ชายเธอไปติดพันกับน้องสาวของเขานี่เนอะ ก็คงจะทำข้อตกลงกันไว้สิท่า

“หึ่ย...เฮียฟร้องค์นี่ก็เหลือเกินจริงๆ”

“กลับบ้านกับฉัน...” เขาไม่แม้แต่จะสนใจเธอเลย จะลากกลับบ้านลูกเดียว

“นี่พะพาย...เดี๋ยวป๊าโกรธ...”

“โกรธก็เรื่องของป๊าเธอดิ...เธอเป็นของฉันนะเฟอร์...ปล่อยให้ป๊าเธอเร่ขายเธอแบบนี้ได้ไง...”

“เป็นของนายแล้วไง เราไม่ได้เป็นอะไรกันนะพะพาย...”

“พูดงี้เลยเหรอ...ได้...งั้นฉันจะเข้าไปป่วนเดี๋ยวนี้แหละ...”

หมับ!

“พะพายไม่เอา...” จังหวะที่พะพายเริ่มหัวร้อนจะบุ่มบ่ามเข้าไปอาละวาดในห้องจัดเลี้ยง เฟอร์ก็กอดเขาเอาไว้จากทางด้านหลังเสียก่อน พร้อมกับพูดเสียงอ้อนๆ อีกตามเคย เพื่อหวังให้เขาใจเย็นและฟังเธอก่อน

“ปล่อย! ฉันจะไป”

“ไม่เอา...โอเคๆ ...ฉันยอมไปกับนายก็ได้...แต่อย่าเข้าไปข้างในนั้นได้ไหม...ฉันกลัวป๊าโกรธ...” เสียงออดอ้อนพร้อมกับคนตัวเล็กที่เดินอ้อนมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ตามด้วยช้อนสายตาราวลูกแมวตาแป๋วๆ ใส่เขา ทำให้อารมณ์ที่มันร้อนระอุเมื่อครู่ดับมอดลงไปและหายเป็นปลิดทิ้ง อีกแล้ว ที่เขาแพ้ลูกอ้อนให้เธอทุกที ทำไมถึงใจแข็งกับคนแบบเธอไม่ได้เลยสักครั้ง

“ได้...ไม่เข้าไปป่วนก็ได้...แต่เธอทำฉันหงุดหงิด...เพราะงั้น...รู้ใช่ไหมว่าต้องทำอะไรเพื่อดับความหงุดหงิดนี้” ร่างสูงถามด้วยความเป็นต่อ และรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องยอมเขาแน่ๆ

“อื้ม...แต่ขอ...ไปบอกป๊าก่อน...ปล่อยให้ผู้ใหญ่รอมันเสียมารยาท”

“น่ารักมาก...งั้น...ฉันไปรอที่รถนะ...คนดีของพะพายพูดง่ายๆ แบบนี้สิ...ค่อยคุยกันได้หน่อย” กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วโน้มลงหยิกแก้มเธอเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว จากนั้นก็ยืนเต็มความสูงแล้วเดินเอามือล้วงกระเป๋าและผิวปากออกไปรอเธอที่รถอย่างอารมณ์ดี

“หึ่ย!! ไอ้หมาบ้าเอ๊ย...เกือบทำฉันซวยแล้วไหม...” ยกมือขึ้นยีหัวตัวเอง ด้วยความหงุดหงิด แล้วเดินกลับเข้าห้องจัดเลี้ยงไป

“อ้าวหนูเฟอร์มาพอดีเลย...อาทิตย์หน้าครอบครัวเราสองคนมีจัดทริปที่เสม็ด...เฟอร์ว่างไหมลูก” จินเอ่ยถาม และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าทิปนี้จะช่วยกระชับความสัมพันธ์ให้เด็กทั้งสองคนได้ใกล้ชิดกันมากยิ่งขึ้น ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าจะตอบยังไง ทำได้แค่หันไปมองผู้เป็นพ่อ และใช่ เธอไม่กล้าขัดพ่อจึงยอมตกลงไปทิปนี้ด้วยกัน

“ได้ค่ะแป๊ะ...เอ่อ...แต่วันนี้เฟอร์ต้องขอตัวก่อนนะคะ...พอดีเฟอร์มีทำรายงานกับเพื่อน...แล้วเพื่อนเฟอร์ก็มารอรับแล้วด้วย...เฟอร์ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ต้องเสียมารยาทกลับก่อน...แต่มันเร่งรัดจริงๆ ค่ะ...” เฟอร์รีบยกมือขึ้นขอโทษขอโพยผู้ใหญ่ด้วยความรู้สึกผิด โชคดีที่พ่อเธอและทางนั้นก็ไม่ได้ติดใจอะไร มีก็แต่เจียนี่แหละที่แอบเสียดายที่เธอต้องกลับก่อน

“งั้น...ให้เฮียเดินไปส่งที่รถเพื่อนไหมครับ...”

“อะ...เอ่อ...” ซวยแล้วยัยเฟอร์เอาไงดี...ให้สองคนนี้เจอกันไม่ได้เด็ดขาด

เพราะเธอไม่สามารถรู้ได้เลย ว่าถ้าเกิดพะพายเห็นเข้า จะโมโหแค่ไหน เอาไงดี คิดสิเฟอร์คิด คิดเดี๋ยวนี้ ในหัวของเธอกำลังตีกันรวนไปหมด

“อื้ม...ให้อาเจียไปส่งนะหนูเฟอร์...จะได้ส่งถึงมือเพื่อนอย่างปลอดภัย” เพื่อนจริงๆ เธอก็จะไม่ขัดหรอก แต่มันไม่ใช่ไง แล้วก็ไม่รู้ด้วยความถ้าเฮียเจียเจอพะพายเขาจะเอาเรื่องนี้มาฟ้องพ่อเธอหรือเปล่า โอ๊ย นี่มันวันซวยอะไรของเฟอร์วะเนี่ย!!