มัดจำไว้

อาทิตย์ต่อมา...

“เชี่ยพาย...อะไรของมึงเนี่ย” เรย์โวยวายเมื่อถูกพะพายลากคอเขามาที่ชมรมจิตอาสา ทั้งที่ก่อนหน้านี้คุยกันดิบดีว่าจะเข้าชมรมบาส

“เข้าชมรมนี้...กูอยากเข้า”

“แล้วมึงทำไมไม่ไปเข้ากับไอ้หมอก ลากกูมาทำไม”

“ไอ้หมอกมันไปปลูกป่าแล้ว...กูอยากเข้าที่นี่”

“แล้วมึงทำไมต้องเข้าที่นี่ ปกติไม่เห็นคิดอยากจะเข้า...ไหนคุยกันแล้วว่าจะเข้าบาสไง”

“เออน่า...เข้ากับกูหน่อย...อะๆ ...กรอกๆ ...กรอกชื่อมึงลงไปเลย” พูดจบพะพายก็ดึงกระดาษจากเคาน์เตอร์ชมรมมายัดใส่มือให้เรย์กรอก

“โอ๊ย...ก็ไม่ได้อยากเข้าชมรมนี้” เรย์เริ่มงอแงที่ถูกพะพายบังคับให้เข้าที่นี่

“เอาน่า...เดี๋ยวกูหาสาวแจ่มๆ ให้เลย...ตรงสเปคมึงชัวร์” พะพายหยิบยกเรื่องที่เรย์สนใจขึ้นมา ซึ่งนั่นก็ทำให้เรย์ยอมตกลงยอมสมัครในทันที

“นมใหญ่ๆ นะ...ไม่เอาตัวเล็กนะ ขอสูงร้อย60ขึ้น...”

“เออ...ตรงสเปคเป๊ะๆ” พะพายยกยิ้มร้าย จากนั้นก็รีบกรอกใบสมัครแล้วออกจากชมรมไป

“อ้าว...เสร็จแล้วไม่สนใจกูเลย...มึงจะไปไหนเนี่ย” เรย์ที่วิ่งตามพะพายออกมาจากชมรมโวยวายอีกครั้ง เมื่อเห็นพะพายตั้งหน้าตั้งตาไปที่รถด้วยความรีบร้อน ไม่รู้ว่ารีบร้อนอะไรนักหนา บทจะมาก็มา บทจะไปก็ไป ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าช่วงนี้มันเป็นอะไรของมัน ลุกลี้ลุกลนแปลกๆ

“ไปตามเมีย...เมียอยู่กับชู้” พูดเพียงเท่านั้นก็รีบเปิดประตูรถตามด้วยขับออกไปด้วยความรวดเร็ว ทิ้งให้เรย์ที่ถูกลากมาด้วยยืนอึ้งอยู่เพียงลำพัง

ด้านเฟอร์...

2ชั่วโมงก่อนหน้า

“ยูมิ...เดี๋ยวฉันกลับก่อนนะ...พอดีว่าป๊าเรียกตัวแล้ว”

“อื้ม...ไว้เจอกัน” หลังจากที่สมัครเข้าชมรมเสร็จ ทั้งคู่ก็แยกกัน

“น้องเฟอร์ใช่ไหมครับ...” เสียงหนึ่งเรียกเธอขึ้น เมื่อร่างเล็กเดินออกมาจากตึกชมรมจิตอาสา

“อะ...เอ่อ...ใช่ค่ะ...”

“พอดีป๊าให้เฮียมารับเฟอร์น่ะ...”

“อะ...เอ่อ...งั้นเหรอคะ...งั้นเฟอร์ขอโทรถามป๊าแป๊บนะคะ” ด้วยความไม่ไว้ใจชายแปลกหน้า จึงขอตัวไปโทรหาผู้เป็นพ่อเพื่อความชัวร์ จะได้ไม่โดนหลอก

“ได้ครับ...” ร่างสูงในชุดภูมิฐานตอบรับด้วยความสุภาพ พร้อมกับผายมือให้เธอไปโทรถามได้ตามสบายเลย ส่วนเขาก็จะยืนรออยู่ตรงนี้เงียบๆ ด้วยความใจเย็น และเพียงไม่นานคนตัวเล็กก็เดินกลับมา พร้อมกับระบายยิ้มให้เขาบางๆ

“สบายใจขึ้นหรือยังครับ...เราไปกันได้หรือยัง” เสียงทุ้มโทนสุภาพเอ่ยถาม เพราะรับรู้ได้ว่าสาวสวยตัวเล็กตรงหน้าเขา ดูไม่ไว้ใจเขาเลย ก็ไม่แปลกที่เธอจะระวังตัว ก็สวยออกขนาดนี้ อีกอย่างเธอก็เพิ่งจะเคยเจอหน้าเขา หากจะไปด้วยเลยก็คงดูผิดวิสัยคนปกติไปหน่อย

“ค่ะ...ป๊าให้เฮียมารับจริงๆ ด้วย” ตอบด้วยรอยยิ้มแห้งๆ แล้วเดินตามเขาขึ้นรถไป

“ครับน้องเฟอร์...จำเฮียได้ไหม...”

“เอ่อ...จำไม่ได้เลยค่ะ”

“เฮียเจียไง...จำเฮียไม่ได้เหรอที่ตอนเด็กๆ ตอนที่เฟอร์เจ็บขา...แล้วเฮียให้ขี่หลังไง”

“อ๋อ...ลูกชายอาแป๊ะจินนี่เอง”

“จำกันได้แล้วใช่ไหม?” ใบหน้าของเจียดูเป็นประกายขึ้นมา เมื่อหญิงสาวที่ตนแอบชอบตอนเด็กจำเขาได้ เขายังจำได้ดีว่าเธอชอบหมอ เขาถึงได้ไปเรียนหมอเพื่อเธอ วันนี้เขากลับมาแล้ว พร้อมที่จะมาดูแลเธอแล้ว หลังจากที่ไม่ได้เจอกันร่วมสิบปี ไม่คิดเลยว่าเธอจะน่ารัก น่าทะนุถนอมขนาดนี้

“ค่ะ...งั้น...เราไปกันเลยไหมคะ...ป๊ากับแปะน่าจะรอนานแล้ว”

“ครับ...” แล้วเจียระไนก็ขับรถพาเธอไปยังสถานที่ที่ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายนัดกันในเวลาต่อมา ซึ่งทันทีที่มาถึง ทุกคนก็ยิ้มแย้มแจ่มใส พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันเป็นเวลานาน

ก่อนหน้านี้เจียระไนและครอบครัวย้ายไปอยู่ที่ฮ่องกง เขาเลยได้ไปเรียนต่อหมอที่นั่น แต่ตอนนี้ได้ย้ายกลับมาอยู่ที่ไทยถาวร เพราะเพิ่งสำเร็จการศึกษาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ไว้ประดับบารมีครอบครัว บวกกับพ่อแม่ของเธอและเขาทั้งคู่เป็นหุ้นส่วนร้านเพชรกันด้วยก็เลยต้องโยกย้ายมาอยู่ที่ไทยเพื่อขยับขยายสาขาให้ยิ่งใหญ่ไปมากกว่าเดิม และจุดประสงค์หลักๆ เลยก็คือ เขาเองก็ต้องการกลับมาหาเฟอร์ด้วย เรื่องธุรกิจก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ส่วนเรื่องของหัวใจ เขาก็รอให้ผู้ใหญ่จัดการเช่นกัน และใช่วันนี้เฟอร์ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกพ่อจับคู่ให้เธอ

“สวัสดีค่ะอาแป๊ะ...” ทันทีที่ร่างเล็กเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงวีไอพี เธอก็ยกมือไหว้เพื่อนของพ่อด้วยท่าทีอ่อนน้อม

“สวัสดีหมวยเล็ก...ว๊าว...โตเป็นสาวแล้ว...สวยขนาดนี้เชียว” จินรับไหว้แล้วมองสำรวจเฟอร์ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ก่อนที่จะหันไปขยิบตาให้ลูกชายสุดที่รักอย่างรู้กัน ซึ่งเจียเองก็อมยิ้มเล็กๆ ด้วยความขวยเขิน ที่ถูกผู้เป็นพ่อแซวทางสายตา

“ขอบคุณค่ะอาแป๊ะ...อาแป๊ะก็ยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะคะ” ไม่วายเอ่ยชมจนคนถูกชมถึงกับยิ้มกว้างไม่ยอมหุบเลย

“พูดถูกใจ...มารับรางวัล” ว่าแล้วก็กวักมือเธอให้เข้ามานั่งใกล้ๆ ตามประสาคนที่คุ้นเคยกันแต่ก่อน ซึ่งเธอเองก็รีบเดินเข้าไปนั่งข้างด้วยรอยยิ้ม ตามด้วยเจียระไนที่ก็มานั่งลงข้างๆ เธอเช่นกัน ตามที่ว่างที่ถูกวางเอาไว้โดยผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายที่เตี๊ยมกันก่อนหน้านี้

“โห...อาแป๊ะ...ให้เฟอร์เหรอคะ” ร่างเล็กตาลุกวาวเมื่อเปิดกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินออกมา แล้วด้านในเป็นกำไลข้อมือเพชรแท้ มูลค่าเกือบแสน แถมเป็นเพชรงามน้ำดีที่ค่อนข้างหายากอีกด้วย

“ของสวยๆ งามๆ ก็ต้องเหมาะกับคนสวยๆ งามๆ แบบหนูเฟอร์สิ...ใช่ไหมอาเจีย...” ไม่วายหันไปหาแนวร่วมจากลูกชาย

“ใช่ครับ...”

“เนี่ยเฮียเขาไปเลือกให้เองกับมือเลยนะ ใส่ใจทุกเม็ด...เฟอร์ชอบไหม” จินชงให้ลูกชาย เพราะหวังว่าจะทำให้สาวสวยที่เขาหมายตามาเป็นลูกสะใภ้ประทับใจในตัวเจียระไนบ้าง

“ขอบคุณนะคะเฮีย...สวยมากๆ เลย...แต่เฟอร์รับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ...มันแพงเกินไป” เธอกล่าวอย่างถ่อมตัว หากเป็นเมื่อก่อน เธอคงจะรับเอาไว้แล้ว แต่ไม่รู้ทำไม ช่วงนี้ความโลภของเธอถึงได้หายไป

“อ้าว...ทำไมล่ะครับ...รับไว้เถอะ...เฮียตั้งใจสั่งทำให้น้องเฟอร์โดยเฉพาะเลยนะ”

“อะ...เอ่อ...” ร่างเล็กหันไปมองหน้าผู้เป็นพ่อที่มองท่าทีของทั้งคู่ด้วยใบหน้าอิ่มเอมใจ ก่อนที่จะพยักหน้าให้เธอรับไว้ จะได้ไม่เสียมารยาท สุดท้ายเธอเลยจำใจรับไว้ ซึ่งหลังจากที่เธอพยักหน้ารับ เจียก็ถือโอกาสสวมใส่ให้เธอทันที ราวกับพยายามมัดจำเธอเอาไว้เป็นนัยๆ