บรรยากาศเเสนหวาน

หลังจากเสพสุข เสร็จสมอารมณ์รักไปหลายรอบติด แทนที่จะนอนเพราะเพลียหลังจากถูกดูดพลังไปจนหมด ทว่าพะพายกลับดึงเธอออกมานั่งดูพระอาทิตย์ขึ้นในยามเช้าตรู่ ถือว่าแก้ตัวที่เมื่อคืนทำเธองอน

เลยพามานั่งผิงไฟแล้วดื่มด่ำบรรยากาศของทะเลหมอกยามเช้า ต้อนรับพระอาทิตย์ในเช้าวันใหม่ที่กำลังจะโผล่พ้นขอบฟ้าในเวลาต่อมา

“ต้อนรับวันใหม่...หวังว่าเราจะมีคำว่าพรุ่งนี้ด้วยกันทุกวัน”

“อะไรเนี่ย...หวานเป็นกับเขาด้วย” ร่างเล็กเขินเล็กน้อย ก่อนที่จะยกชาร้อนๆ ขึ้นมาจิบแก้เขิน

“ก็ต้องหัดหวานไหม เดี๋ยวทำไม่ถูกใจเธอ...เดี๋ยวก็งอนอีก”

“น่ารักแบบนี้ไง ไม่ให้ฉันหลงได้เหรอ”

“เฟอร์...” ร่างสูงเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง ละสายตาจากท้องฟ้าเบื้องหน้าเป็นหันมามองหน้าของเธอแทน

“หืม...” ตอบรับแล้วหันมามองหน้าเขา

เป็นวินาทีที่ทั้งคู่ประสานสายตามองกันเนิ่นนานหลายนาที บรรยากาศแสนโรแมนติกโอบล้อมรอบกายเธอและเขา ทะเลหมอกในยามนี้แทบจะกลายเป็นสีชมพูเพราะถูกระบายด้วยความรักแสนหวานของเธอและเขา ราวกับโลกใบนี้มีเพียงแค่เขาและเธอแค่สองคน จากนั้นเขาก็ค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาใกล้เธอเรื่อยๆ ใกล้กันจนสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดกัน ก่อนที่จะป้อนจูบที่แสนหวานในเวลาต่อมา

ใบหน้าสวยเอียงรับจูบจากเขาเล็กน้อย ก่อนที่จะอ้าปากเชิญชวนให้เรียวลิ้นของเขาเข้ามาตวัดหยอกเย้าในโพรงปากนุ่มลื่น ดูดกลืนความหอมหวานในปาก เพียงแค่จูบก็ทำให้หัวใจของทั้งคู่พองโตจนแทบจะระเบิดออกมาด้านนอกแล้ว

มือหนาประคองใบหน้าของเธอเบาๆ ผละจูบแล้วมองหน้าเธอด้วยแววตาหวานเชื่อม จากนั้นก็ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ไปตามกรอบหน้าเธอเบาๆ อมยิ้มเล็กๆ ด้วยความปลื้มใจที่ตรงนี้มีเธออยู่

“พายอยากได้ยินเฟอร์บอกรัก...บอกรักพายหน่อยได้ไหม” เว้าวอนขอร้องให้เธอเอื้อนเอ่ยคำที่อยากฟังออกมา

“อื้ม...ฉันรักนาย...”

“พายก็รักเฟอร์นะ...ไว้ลงดอยไป...ไม่ว่าต่อจากนี้ความรักของเราจะเป็นยังไง...ช่วยจับมือพายแน่นๆ ได้ไหม”

“อื้ม” พยักหน้าตอบรับ ใบหน้าสวยแดงระเรื่อ พร้อมกับมือเล็กที่เอื้อมไปจับมือของเขามากุมเอาไว้

จะว่าไปนอกจากมุมกวนๆ ของเขาแล้ว จริงๆ มุมโรแมนติก มุมหวานของเขาก็มีเหมือนกันนะ เพียงแค่มุมกวนมันจะโดดเด่นเยอะหน่อย แต่ก็ไม่เป็นไร นับว่าเป็นสีสันของชีวิต

หลังจากที่ดื่มด่ำบรรยากาศแสนหวานเต็มรักแล้วก็ต้องไปทำจิตอาสาต่อ โดยค่ายจิตอาสานี้อยู่กันเกือบอาทิตย์ ในส่วนของผู้ชายก็จะช่วยเรื่องก่อสร้างต่อเติมอาคาร ส่วนของผู้หญิงก็จะทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ เช่นทาสีอาคาร ดูแลเรื่องความสะอาด และคอยเป็นเครื่องทุ่นแรงให้ผู้ชาย

กว่าจะทำเสร็จก็สูบพลังทุกคนไปเยอะเลย แต่ไม่ว่าจะสูบพลังในช่วงกลางวันเยอะแค่ไหน เวลากลางคืนพะพายก็ยังไม่ยอมแพ้ต่อการทำรักกับเธอ แรงดีไม่มีตก แถมยังอ้างอีกว่ากลางคืนมันหนาวอยากหาอะไรอุ่นๆ ทำก่อนนอนจะได้หลับสบาย

และในที่สุดก็เดินทางมาถึงวันสุดท้าย ซึ่งเป็นวันที่ทุกคนต้องกลับ และต้องมอบทุนการศึกษาให้เด็กๆ และถ่ายรวมกลุ่มกัน เพื่อเป็นหลักฐานให้ทางมหาวิทยาลัยได้เห็นว่าเงินบริจาคได้ถึงมือเด็กๆ จริงๆ จากนั้นก็แยกย้ายกันกลับ ซึ่งคนอื่นๆ กลับรถของทางมหาวิทยาลัย แต่จะมีบางคนที่เอารถส่วนตัวมา เพราะต้องขนเสบียงและของมาบำรุงซ่อมแซม

และด้วยเพราะพะพายเหนื่อยจากการทำงานช่วยเพื่อนๆ หนัก บวกกับหักโหมเรื่องอย่างว่าจนพักผ่อนน้อย ทำให้ผื่นขึ้น เพราะภูมิตก จึงจำต้องเช่าโรงแรมนอนระหว่างทาง และดูท่าไม่ดีเฟอร์เลยแนะนำให้นอนพักก่อนค่อยกลับบ้าน

“เนี่ยเห็นไหม ฉันบอกนายก็ไม่ฟัง รู้อยู่ว่าต้องไปช่วยงานเพื่อนๆ ก็ยังจะนอนน้อยอีก”

“โธ่ก็บรรยากาศมันได้นี่นา...อย่าบ่นได้ไหมปวดหัวจะแย่” เอ่ยตอบด้วยเสียงแหบแห้ง แล้วหลับตาหวังพักผ่อน

“อืมๆ ...ไม่บ่นก็ได้...งั้นนอนพักซะนะ...อยากได้อะไรก็เรียกแล้วกัน...ขอฉันไปอาบน้ำสระผมสักหน่อยก่อน อยู่บนดอยไม่ได้สระผมเลยคันหัวจะแย่”

พูดจบก็ปลีกตัวออกไปจัดการธุระส่วนตัวของตัวเอง ส่วนพะพายก็นอนขดอยู่บนเตียง ใต้ผ้าห่มนวม พอเธอออกมาก็ต้องตกใจเมื่อเขาดันตัวร้อนมาก

“ตายแล้วพะพาย...ทำไมตัวนายถึงได้ร้อนขนาดนี้เนี่ย...ไปหาหมอไหม”

“ไม่เอาลุกไม่ไหว...ปวดหัว” ปัดมือเย็นๆ ของเธอออกจากแก้มเพราะรู้สึกหนาว จากนั้นก็ขดตัวดึงผ้านวมขึ้นมาห่มถึงคอ

“พะพาย...แต่นายตัวร้อนมากเลยนะ...” และไม่ว่าเธอจะคะยั้นคะยอยังไงเขาก็ไม่สนใจ จะเอาแต่นอนลูกเดียวเลย สุดท้ายเธอเลยจำต้องเดินเข้าไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เขาหวังระบายความร้อนให้เขา

เช็ดไปก็เอียงหน้าหลบไป บ้างก็ปัดมือเธอออกทำทีท่ารำคาญ แต่เธอก็เช็ดจนเสร็จ แต่กว่าจะเสร็จก็เหนื่อยพอตัวเลย

“เฮ้อ...ตัวเย็นลงแล้ว...นิดนึงก็ยังดี” ปาดเหงื่อแล้วเดินเอาผ้าไปเก็บ และเมื่อดูเวลาก็สายแล้วด้วยอีกอย่างตอนนี้เธอก็เริ่มหิวแล้ว หากเขายังปกติดีเธอก็คงจะอ้อนให้เขาพาไปกินอะไรอร่อยๆ แต่ตอนนี้ทำไม่ได้ จะปลุกให้ตื่นก็กลัวจะรบกวนก็เลย โทรสั่งให้ทางโรงแรมเอาอาหารมาให้ ทว่าความโชคร้าย ไม่รู้ว่าวันนี้มันวันอะไร โรงแรมบอกว่าครัวปิดปรับปรุง เธอเลยจำต้องขับรถออกไปหาซื้ออะไรนอกโรงแรมแทน

หมับ!

“กรี๊ดดดด อื้อ...”

ทว่าหลังจากที่ซื้ออาหารเสร็จเรียบร้อย ระหว่างกำลังจะเดินเข้าโรงแรม เธอกลับถูกใครไม่รู้ฉุด มือหนาปิดปากเธอไว้จากทางด้านหลัง จะร้องโวยวายก็ไม่มีใครได้ยิน ของที่ซื้อมาก็ร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น แถมยังถูกเขาพยายามฉุดกระชากลากถูเธอไปในที่อโคจรอีก

และไม่ว่าเธอจะพยายามดิ้นเพื่อต่อสู้ ก็ไม่สามารถทำได้สำเร็จ เพราะตัวเธอและเรี่ยวแรงก็โคตรจะน้อยนิด เลยถูกผู้ร้ายดึงตัวไปได้สำเร็จ วินาทีนี้เธอรับรู้ได้ในทันทีว่า เธอคงจะไม่รอดแล้วจริงๆ ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำตา หัวใจตอนนี้เต้นแรงเพราะความหวาดกลัว เต้นแรงเสียจนราวกับว่านี่จะเป็นการเต้นครั้งสุดท้ายของหัวใจแล้ว และเมื่อคิดได้ดังนั้น ก็หลับตาและยอมจำนนต่อความโชคร้ายที่เธอไม่อาจเลี่ยงได้