อย่าทิ้งฉันไปได้ไหม

พลั่ก อั่ก ตุ๊บ!!

ในจังหวะที่เธอรู้สึกเหมือนจะไม่มีความหวัง ทว่าก็มีแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์โผล่เข้ามา ร่างเล็กที่ถูกโจรลากเข้าไปในซอยมืดๆ เตรียมพร้อมจะปู้ยี่ปู้ยำเธอด้วยความป่าเถื่อน ก็พลันถูกเงาของร่างสูงโปร่งพุ่งเข้าใส่แล้วกระโดดถีบจนโจรนั่นเสียหลักล้มลงไปที่ด้านข้าง ก่อนที่เธอจะรีบกะพริบตาถี่ๆ เพื่อให้น้ำตาที่บังม่านตาเธอเมื่อครู่หายไป จะได้มองชัดๆ ว่าใครกันที่มาช่วยเธอ

“พะ...พาย...”

“มึงทำอะไรเมียกู...” เสียงแหบแห้งตะคอกโจรนั่น ไม่วายเดินเซๆ เข้าไปหวังจะซ้ำหมัดใส่อีกครั้ง แต่ก็ถูกผู้ร้ายต่อยสวนกลับมา

ผั๊วะ!! ฉึ่ก

“เอื้อ!!”

“กรี๊ดดด...พะพาย!!” ร่างเล็กเบิกตาโต กรีดร้องเสียงหลงเมื่อไอ้โจรนั่นมันควักมีดเล่มเล็กออกมาแทงไปที่ท้องของพะพายอย่างจัง

ผั๊วะ

“ไอ้พาย!!” มีดเล่มเล็กถูกดึงออก ก่อนที่จะแทงไปอีกครั้งแต่ครั้งนี้กลับถูกยูมิที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนกระโดดถีบโจรจนกระเด็นออกไป ตามด้วยรีบวิ่งไปหยิบมีดที่หล่นออกจากมือของโจรด้วยความรวดเร็ว

ส่วนเรย์ก็รีบมาพยุงร่างเพื่อน ที่ดูเหมือนจะอาการหนักไว้ เฟอร์เห็นเช่นนั้นก็มือไม้สั่น ทำอะไรไม่ถูกรีบเข้ามาดูพะพาย เพราะกลัวว่าเขาจะเป็นอะไร อีกด้านยูมิก็จัดการกับโจรจนโจรนั่นสลบไป แล้วรีโทรแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจมารวบตัวคนร้ายไปในเวลาต่อมา

“ฮึก...พะพาย...อย่าเป็นอะไรนะ” เฟอร์วิ่งตามบุรุษพยาบาลที่เข็นร่างที่ไร้สติของแฟนหนุ่มไปด้วยหัวใจที่สั่นระรัว ความกลัวแล่นเข้ามากัดกินในหัวใจ พร้อมกับสองขาที่วิ่งตามไปจนถึงห้องฉุกเฉิน

“ญาติคนไข้รอด้านนอกนะคะ...เข้าไปไม่ได้” พยาบาลกล่าว ก่อนที่จะปิดประตูห้องฉุกเฉินทันที

“ยูมิ...ฮือ...พะพายจะเป็นอะไรไหม...ฮือ...ฉันกลัว” เฟอร์กอดเพื่อนร้องไห้ด้วยสติที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ตอนนี้เธอกลัวเหลือเกินว่าเขาจะตาย

“ไม่เป็นไรนะเฟอร์...ถึงมือหมอแล้ว...ยังไงพะพายต้องปลอดภัย” ยูมิโอบกอดเพื่อนด้วยความเป็นห่วง

นี่โชคดีที่ไอ้บ้าเรย์มันหื่นกาม ถึงได้ชวนเธอเข้าโรงแรม แล้วเป็นจังหวะที่เธอเห็นเฟอร์โดนฉุดตอนที่เธอและเรย์กำลังจะเข้าเช็คอินพอดี แต่ก็ช้าจนพะพายที่วิ่งตัดหน้าเธอและเรย์จนถูกแทงไปเสียแล้ว

“ฉันกลัวว่าพะพายจะเป็นอะไรไป...ฮือ...ยู...ฉันไม่เคยกลัวแบบนี้มาก่อนเลย...ตอนที่ฉันเห็นเลือดแล้วพะพายสลบไป...ฉัน...ฉันกลัวไปหมดเลย” ร่างเล็กกล่าวด้วยเสียงสั่นๆ

“ไม่เป็นไร...ยังไงก็ปลอดภัยนะ...อย่าเพิ่งคิดไปเอง...” แม้คำปลอบใจของยูมิจะพยายามทำให้เธอดีขึ้น ทว่าหากไม่เห็นด้วยตาว่าเขาปลอดภัยหรือได้ยินจากปากของหมอว่าเขาพ้นขีดอันตรายแล้ว เธอจะไม่มีทางปักใจเชื่อว่าเขาปลอดภัยเด็ดขาด

ผ่านไปพักใหญ่ คุณหมอก็เดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน ใบหน้าเคร่งเครียดอยู่ไม่น้อย แค่เห็นท่าทีของหมอ เธอก็ใจไม่ดีแล้ว

“คนไข้ร่างกายอ่อนเพลียจากพิษไข้ และคนไข้ก็เสียเลือดมากด้วย...ใครเป็นญาติผู้ป่วยครับ...” คุณหมอเอ่ยถามแล้วมองหน้าทุกคน

“หนูเป็นแฟนค่ะ...มีอะไรบอกหนูได้เลย”

“คนไข้ต้องการเลือดกรุ๊ปบี...มีใครมีเลือดกรุ๊ปบีไหมครับ”

“หนูเลือดกรุ๊ปบีค่ะ...” ความโชคดีคือเธอดันเลือดกรุ๊ปเดียวกับเขา ทำให้เธอสามารถถ่ายเลือดให้กับเขาได้ วินาทีนี้เธอต้องช่วยเขา จะปล่อยให้เขาเป็นอะไรไม่ได้ เขาเสียสละเอาตัวเองมาช่วยเธอจนบาดเจ็บหนักแบบนี้ แค่เลือดเธอให้เขาได้อยู่แล้ว

และหลังจากนั้นเธอก็ไปนอนที่เตียงข้างๆ เขาในห้องฉุกเฉินเพื่อทำการให้เลือด เธอนอนหันไปมองหน้าพะพายที่หลับอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาที่ภาวนาหวังให้เขาปลอดภัย ใบหน้าหล่อที่ซีดเซียว วินาทีนี้เธออยากให้เขาฟื้นขึ้นมาให้เร็วที่สุด อยากให้เขาตื่นขึ้นมา กวนประสาทเธออีก เธอทำใจไม่ได้จริงๆ หากว่าเขาเป็นอะไรไป

หลายชั่วโมงผ่านไป ด้วยเพราะเธอได้ให้เลือดเขา ทำให้ร่างกายของเธอเองก็อ่อนเพลีย จึงจำเป็นต้องนอนพักฟื้น แต่พอตื่นขึ้นมาเธอกลับไม่เจอเตียงของเขาที่อยู่ข้างๆ มีเพียงแค่เตียงว่างเปล่า วินาทีนี้ทำให้สมองของเธอมันคิดเตลิดไปไกล รีบตั้งสติแล้วลุกพรวดขึ้น พร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัว

“คุณหมอคะ...ผู้ชายที่ถูกแทงเมื่อกี้...หายไปไหนแล้วคะ” ร่างเล็กวิ่งออกไปถามหมอที่เดินผ่านมาทางห้องฉุกเฉินพอดีด้วยใบหน้าตื่นๆ

ซึ่งหมอก็พยายามประมวลผล ก่อนที่จะตอบเธอออกไป ด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ กับเธอว่า

“คนไข้...เสียชีวิตระหว่างผ่าตัดค่ะ...เสียใจด้วยนะคะ...” ประโยคนั้น ทำเธอหูอื้อ ตาลายขึ้นมาทันที ก่อนที่ร่างเล็กจะทรุดตัวลงไปนั่งที่พื้นด้วยความอ่อนแรง

“ฮึก...มะ...ไม่จริง...ฉันให้เลือดนายไปแล้วนายจะตายไม่ได้นะพะพาย...ฮือ...ไอ้บ้า...นายจะทิ้งฉันไปแบบนี้ได้ยังไง...ฮือ...” น้ำตาที่คลอรอบดวงตาเอ่อขึ้นมาพร้อมกับไหลลงอาบแก้ม จากนั้นเธอก็ระบายความในใจออกมาเสียงดังลั่น ฟูมฟายจนคนอื่นๆ ที่เดินผ่านไปผ่านมามองกันเป็นตาเดียว “ฮือ...นายมีสิทธิ์อะไรทิ้งฉันไปแบบนี้...ฮือ...นายตายแล้วฉันจะอยู่ยังไง...”

“เฟอร์...”

“ฮือ...พะพาย...อย่าทิ้งฉันไปได้ไหม...ฉันยังไม่พร้อมที่จะให้นายไปแบบนี้...ไหนบอกว่าจะอยู่กับฉันไง...ฮึก...ฮือๆๆๆ”

“เฟอร์...”

“ญาติคนไข้...ช่วยมาเซ็นเอกสารเพื่อรับศพกลับบ้านด้วยค่ะ” คุณหมอเมื่อครู่เดินมาหาเธอที่เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายไม่สนใจใคร พร้อมกับเอกสารตรงหน้า

“เอ๋...ประสิทธิ์...อายุ43...คุณหมอนี่ไม่ใช่แฟนหนู” เธออ่านรายชื่อบนกระดาษก่อนที่จะเอ่ยบอกคุณหมอ พยายามเรียกสติตัวเองว่าคนที่ตายเมื่อกี้ไม่ใช่เขา

“อะ...เอ้า...ไม่ใช่เหรอคะ...ก็เห็นเมื่อกี้ถามหาคนที่ถูกแทงไม่ใช่เหรอ...”

“คุณหมอหลิน...ญาติคนไข้อยู่ทางนี้ค่ะ...” แล้วผู้ช่วยพยาบาลก็วิ่งมาดึงตัวคุณหมอออกไป ทิ้งให้เฟอร์นั่งเหม่ออยู่เพียงลำพัง

“ถ้าพะพายไม่ตาย...แล้ว...พะพายอยู่ไหนล่ะ”

“เฟอร์!!”

“ห๊ะ...จะร้องเสียงดังทำไมเนี่ยฉันตกใจนะไอ้บ้า...” ร่างเล็กสะดุ้งตกใจเมื่อพะพายตะโกนเรียกเธอเสียงดังลั่นโรงพยาบาล “เอ๋...เดี๋ยวนะ...พะพาย...กรี๊ดดดด...นายยังไม่ตาย...ฮือ...” เมื่อหันสมองของเธอประมวลผลอีกครั้งก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่นี้เป็นพะพายที่เรียกเธอจึงหันไปมอง แล้วกระโดดกอดเขาด้วยความดีใจอย่างสุดขีด 

“อ๊ะ...โอ๊ย...โอ๊ย...เจ็บแผล...”เอามือกุมท้องตัวเอง แล้วใช้อีกแขนโอบเอวเธอไว้

“ฮือ...อุ๊ย...โทษที...ฉันดีใจเกินไปหน่อย...พะพาย...ฉันนึกว่านายจะตายซะแล้ว”

“จะตายได้ไง...ยังไม่ผ่านด่านเคราะห์ของพ่อตาเธอเลย...แล้วเมื่อกี้เรียกตั้งนาน...มัวแต่ฟูมฟายอะไรอยู่”

“ก็ฉันตื่นมาไม่เจอนายนี่นา...แล้วพอไปถามหมอ...หมอก็บอกว่านายตายแล้ว...ฉันใจเสียมากเลยนะรู้ไหม...” ว่าแล้วเธอก็น้ำตาคลอขึ้นมาอีกครั้ง ทำใจไม่ได้จริงๆ ยิ่งคิดว่าเขาจะไม่อยู่เธอก็ยิ่งรับไม่ได้

“เห็นแล้วว่าเสียใจ...แปลว่าถ้าผัวตายก็คงจะร้องไห้ให้ฉันอยู่ใช่ไหม” พูดทีเล่นทีจริง เพราะไม่อยากให้เธอเครียด

“พูดบ้าอะไรของนาย...อย่าเอาความเป็นความตายมาล้อเล่นกับฉันแบบนี้นะ...ฉันไม่ตลก” เธอกล่าวด้วยความจริงจัง

“อ๊ะ...โอ๊ย...เหมือนจะวูบเลย...ช่วยประคองฉันไปห้องพักฟื้นที” เขาแสร้งทำเป็นเจ็บมากๆ เพื่อออดอ้อนร่างเล็กให้รีบเข้ามาพยุงร่างเขา

“อ๊ะ...ห้องพักอยู่ไหน...”

“ข้างหลังๆ ...” ชี้บอกทางแล้วทำเป็นสำออย หวังออดอ้อนให้เธอเห็นใจ ซึ่งมันก็ได้ผลแหละ เพราะเมื่อเขาอยากได้อะไร เฟอร์ก็ทำให้ทันทีไม่มีบ่น แถมยังได้หลอกใช้เธอเนียนๆ อีก

“เฟอร์...บอกรักพายหน่อยดิ...”

“อื้ม...ฉันรักนาย...นอนได้แล้ว”

“ห้ามหายไปไหนนะ...ต้องอย่าทิ้งฉันนะ”

“อื้ม...ไม่ทิ้งหรอก...นอนได้แล้ว”

“จุ๊ฟหน้าผากหน่อยดิ...นอนไม่หลับเลย” ทำตาปริบๆ แล้วอ้อนให้เธอจุ๊ฟก่อนนอน ซึ่งเธอก็ไม่ปฏิเสธ ทำตามที่เขาขอทุกอย่าง โดยไม่รู้เลยว่ามันคือแผน เรียกได้ว่าเจ็บปางตายครั้งนี้ คุ้ม!!