ยอดเขามิตรภาพ

และแล้ววันไปค่ายอาสาก็มาถึง ทุกคนออกเดินทางด้วยรถบัสของทางมหาวิทยาลัย แต่พะพายกลับเอารถส่วนตัวไปแทน เพราะรู้ว่าหากเดินทางไกลๆ เฟอร์จะแวะปั๊มบ่อย แล้วก็ชอบซื้อขนมมากินตลอดเวลา ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่เอารถส่วนตัวไป เรย์เพื่อนของเขาเองก็เช่นกัน เฟอร์ก็เลยยัดเยียดให้เพื่อนอย่างยูมินั่งไปกับเรย์ด้วย น่าแปลกที่ตอนแรกเหมือนว่ายูมิจะตามจีบนายนั่น แต่ตอนนี้เหมือนว่าทุกอย่างจะกลับตาลปัตรเป็นเรย์เสียเองที่ตามยูมิต้อยๆ

“พะพาย...เรื่องเรย์น่ะ...รู้อะไรมาบ้างปะ”

“ทำไมชอบไปยุ่งเรื่องชาวบ้านเนี่ย”

“เอ้า...เรื่องชาวบ้านที่ไหน...คนกันเองทั้งนั้น”

“ก็เห็นมันบอกว่ายัยทอมนั่น...เคยช่วยชีวิตมันตอนอยู่มัธยม”

“โลกกลมมาก ทำไมยูไม่เห็นเล่าให้ฉันฟังนะ” ครุ่นคิดกับตัวเอง

“ดูทางช่วยหน่อยสิ...สนใจทางก่อน เดี๋ยวก็หลงกันพอดี” เอ่ยบอกขณะที่สองมือก็จับไปที่พวงมาลัยรถ และสองตาก็ยังจับจ้องไปยังถนนเบื้องหน้าอย่างตั้งใจ

“นี่...ฉันหวังดีกับนายอยู่นะ...”

“หวังดียังไงชวนคุยแต่เรื่องคนอื่น”

“ก็ชวนคุยเป็นเพื่อนนายไง...จะได้ไม่ง่วง...”

“อื้ม...”ตอบกลับอย่างปลงๆ ก็ไม่น่าไปคาดหวังกับคนอย่างเธอเลยจริงๆนั่นแหละ

“หิวน้ำอ่ะ...แวะปั๊มหน่อยได้ปะ...น้ำหมดพอดีเลย”พูดพร้อมกับเขย่าแก้วเยติเก็บความเย็นประจำตัวที่ติดมาด้วย ให้ได้ยินเสียงน้ำแข็ง เชิงบอกว่ามันหมดจริงๆนะไม่ได้โกหก

“ก็สมควรหิวแหละพูดเยอะขนาดนี้” ปากก็บ่น แต่ก็ตามใจเธอเลือกเปิดไฟเลี้ยวแล้วหักพวงมาลัยแวะปั๊มที่อยู่ด้านหน้าพอดี

กว่าจะถึงที่หมายหมดไปหลายแสน แล้วจากกรุงเทพไปเชียงใหม่ใช้เวลาขับรถประมาณ9ชั่วโมง คนอื่นอาจะจะถึงใน9ชั่วโมงแต่เขากินเวลาไปแล้ว12ชั่วโมง เพราะเธอแวะจุดพัดรถบ่อยมาก เดี๋ยวหิว เดี๋ยวปวดฉี่ เดี๋ยวแวะถ่ายวิว

พอมาถึงก็ต้องไปรวมกลุ่ม กับเพื่อนๆ ด้วยเพราะชมรมนี้ไม่ได้มีแค่คณะเดียวและชั้นปีการศึกษาเดียว แต่ทุกคณะทุกชั้นปีสามารถเข้าร่วมได้ ยกเว้นปีหนึ่ง เพราะเป็นปีน้องเล็กสุด และปีแรกทางมหาลัยมีมาตรการไม่ให้ออกนอกสถานที่ เพราะยังห่วงความปลอดภัยอยู่ อีกอย่างสถานที่จัดกิจกรรมก็ไกลมากๆ เลยยังไม่กล้าเสี่ยงให้เด็กออกมา

หลังจากที่รวมกลุ่มแล้วจัดแจงหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายกันแล้ว ทุกคนก็ต่างพากันแยกย้ายไปกางเต็นท์เตรียมที่พักอาศัยของตัวเอง เนื่องจากบนดอยนี้ค่อนข้างทุรกันดาร เลยไม่มีพื้นที่เพียงพอให้นอนในตึกได้ ที่ที่เขามาทำจิตอาสาจะเป็นโรงเรียนบนดอย โรงเรียนที่มีห้องเรียนแค่ไม่กี่ห้อง แถมอุปกรณ์ใช้สอยก็น้อยนิดมาก ทางมหาวิทยาลัยเลยระดมทุนมาช่วยเหลือ ร่วมสร้างห้องเรียนเพิ่ม และติดตั้งอุปกรณ์การศึกษาให้น้องๆ หนูๆ ได้มีใช้กัน

และด้วยเพราะมหาลัยของเขาเป็นเอกชน แน่นอนส่วนใหญ่ก็จะมีแต่คนรวยๆ เข้ามาเรียน จึงร่วมช่วยกันออกค่าใช้จ่ายกันเพื่อซื้ออุปกรณ์การศึกษามาแจกน้องๆ กันด้วย

“เด็กที่นี่น่าสงสารกันเนอะ...ดูโรงเรียนสิเก่าๆ โทรมๆ ...การศึกษาบางอย่างจะเข้าถึงไหมนะ”

“ฉันให้พ่อช่วยบริจาคเพิ่มดีไหม ติดตั้งโซลาร์เซลล์ สร้างตึกสองชั้นสักสิบห้อง สร้างห้องมัลติมีเดีย ปรับปรุงโรงอาหารใหม่ ห้องน้ำเพิ่มขึ้นอีกดีไหม” พะพายกล่าว นี่ไม่ได้กล่าวอวดรวยกับสาวแต่อย่างใด แต่ความเป็นอยู่ของที่นี่มันทำให้พะพายอดที่จะเสียดายโอกาสแทนเด็กๆ ไม่ได้ แถมบนดอยนี่ก็ห่างไกลความเจริญ หากอะไรที่พอจะช่วยได้เขาก็เต็มใจ

“โห...แปลว่านายต้องขอพ่อบริจาคเพื่อที่นี่หลายล้านเลยน่ะสิ”

“ก็ถ้าเพื่อเด็กๆ ...แค่นี้เอง...”

“ทำไมนายใจบุญจังอะ...ลองไปคุยกับเพื่อนๆ กันดูก่อนไหม...ช่วยกันบริจาคน่าจะดีกว่า...ฉันว่าทำเองคนเดียวมันยิ่งใหญ่เกินไป”

“ไม่เป็นไรหรอก ขนาดรถคันละเป็นสิบล้านฉันยังให้เธอได้เลย ช่วยเด็กๆ แค่นี้เอง เอาน่า...ขนหน้าแข้งพ่อฉันไม่ร่วงหรอก”

“จ้ะ...พ่อคนรวย”

“มาเดี๋ยวฉันช่วยตอก” พูดพร้อมกับเดินไปหาเฟอร์ที่หยิบๆ จับๆ เสาทาร์ป หรือค้ำโครงสร้างเต็นท์ ดูเหมือนจะมึนๆ งงๆ อยู่หน่อยๆ แต่ด้วยความกวนของเขากลับเดินไปกอดจากทางด้านหลัง แล้วไอ้คำพูดสุดล่อแหลมของเขามันทำให้เฟอร์คิดลึก

“ทุเรศ...นี่มันนอกสถานที่นะพะพาย...อายคนอื่นหน่อย” ร่างเล็กบ่น

“หมายถึงช่วยตอกเสาค้ำโครง คิดอะไรเนี่ย แล้วก็หลบไป ถ้าทำไม่เป็นก็อย่ามายืนเกะกะ” เขาแก้ตัวทั้งที่ก็แกล้งให้เธอคิดลึกจริงๆ นั่นแหละ

และเพียงไม่นานพะพายก็จัดการกางเต็นท์สำเร็จด้วยตัวคนเดียว ส่วนแฟนอย่างเฟอร์น่ะเหรอ นู้น กางเก้าอี้ปิกนิกนั่งจิบไวน์อยู่กับยูมิโดยมีเรย์พ่วงท้ายมาด้วยอีกคน

ที่เคยบอกเพื่อนว่าจะหาสาวให้ ไม่ต้องหาแล้วมั้ง เพราะดูมันน่าจะถูกอกถูกใจคนนี้เหลือเกิน ตามติดเป็นเงาเลย แล้วโชคดีมากๆ ที่เขาขนสิ่งอำนวยความสะดวกมาให้เฟอร์ทุกอย่าง เต็นท์ที่เขาเอามานี่เทียบเท่ากับบ้านน็อคดาวขนาดเล็กเลยนะ มีเต็นท์ไว้อาบน้ำส่วนตัวด้วย แถมเต้นที่ใช้นอนก็หรูหราหมาเห่าสุดๆ ที่นอนก็สูบลม ไม่พอมีพัดลมพกพามาด้วย มาในที่ลำบากแต่ความลำบากเท่ากับศูนย์

“เต็นท์มึงนี่เว่อร์วังอลังการเกินคนอื่นไปมาก ถ้าจะขนาดนี้ไม่ยกบ้านทั้งหลังมาเลยล่ะ” เรย์แซะเพื่อน

“ก็คิดอยู่นะแต่กลัวคนอื่นจะหมั่นไส้เอา เลยเอามาแค่นี้” ส่วนพะพายก็ตอบหน้าตาย ไม่มีความสะทกสะท้านต่อคำจิกกัดของเพื่อนเลยแม้สักนิด

“นี่กลัวคนอื่นหมั่นไส้แล้วใช่ไหม ถ้าไม่กลัวจะขนาดไหน”

“แล้วมึงจะกางเต็นท์ของมึงทำไม ในเมื่อดึกๆ เดี๋ยวก็เข้าไปนอนกันยัยทอมนั่นอยู่ดี”

“สัตว์...รู้มากนักนะมึง” เมื่อเพื่อนรู้ทันเรย์ก็รีบเดินหนีทันที

ทั้งที่เมื่อก่อนเรย์เกลียดทอมแท้ๆ ดูตอนนี้สิกลับตามสาวห้าวอย่างยูมิต้อยๆ เกลียดแบบไหนของมัน อันนี้ก็เริ่มไม่เข้าใจแล้ว

เมื่อจัดการเตรียมที่หลับที่นอนกันเรียบร้อย ก็ให้พักกันตามอัธยาศัย เนื่องจากวันนี้เพิ่งมาถึงวันแรกเลยต้องพักเหนื่อยเอาแรงกันเสียก่อน ก็เลยยังไม่ได้เข้าไปปรับปรุงแต่งเติมพื้นที่ใช้สอยในการเรียนของเด็กๆ ที่นี่

“พะพายเห็นเขาบอกว่าบนนู้นมีแท่นศักดิ์สิทธิ์ เขาว่ากันว่าถ้าขึ้นไปด้วยกันแล้วจะคบกันตลอดไป ฉันว่าจะชวนยูมิไป...ฉันจะได้เป็นเพื่อนกับยูมิตลอดไป” เฟอร์ชี้ไปทางภูเขาอีกลูกที่อยู่ไม่ห่างจากที่นี่นัก

“เออดี...มากับผัว...แต่ชวนทอมไป”

“นี่...อย่ามาน้อยใจสิ...งั้นก็ขึ้นไปด้วยกันหมดนี่เลย” ว่าแล้วก็เดินไปชวนยูมิขึ้นเขา แน่นอนว่าถ้ายูมิไป เรย์ก็ต้องตามไปด้วย

ผ่านไปสักพักทั้งสี่คนก็เดินขึ้นเขากัน ทางเดินขึ้นไม่ได้ลำบากมากมายอะไร แต่แค่จะไกลและชันก็เท่านั้นแหละ ซึ่งเดินขึ้นตีนเขา เฟอร์ก็เริ่มบ่นแล้ว ใบหน้าสวยบัดนี้มีแต่เหงื่อซึมตามขอบหน้า หันมาทางด้านยูมิ เรย์ และพะพายทางนั้นยังดูชิวกันอยู่เลย

“ไปเร็วหมากระเป๋า...จะมาเหนื่อยอะไร...ยังไม่ถึงครึ่งทางเลย...ไหนบอกอยากมาไง...” พะพายดึงคอเสื้อเฟอร์แล้วหิ้วขึ้นไปบนเขา พยายามลากเธอให้เดินต่อแต่เธอดูไร้เรี่ยวแรงเสียแล้ว

“ไม่ไปแล้วได้ไหมเหนื่อยอะ...” มองขึ้นไปบนยอดเขาก็ถึงกับถอดใจ เพราะมันยังไม่ใกล้คนว่าถึงเลยสักนิด

“อะไร...จะมาถอดใจแบบนี้ได้ไง...แล้วมิตรภาพของเราล่ะ...เธอจะทิ้งไว้ที่นี่เหรอ” ครั้งนี้เป็นยูมิที่เดินกลับมาลากแขนเฟอร์ไปอีกคน

“โธ่เพื่อน...อยู่ไหนก็เป็นเพื่อนกันได้...ไม่ต้องพิสูจน์อะไรหรอก...ฉันเชื่อ...ต่อให้ไปไม่ถึง...เธอกับฉันก็ต้องเป็นเพื่อนกันอยู่ดี” เอ่ยบอกด้วยเสียงหอบเหนื่อยๆ

“อะไรเนี่ย...แค่นี้ถอดใจแล้ว...ฉันไม่เอาเพื่อนใจกากแบบนี้นะ...แล้วแต่นะ...ถ้าไม่ไปก็เลิกคบกันไปเลย” ยูมิสะบัดหน้าหนีทำทีงอนก่อนจะเดินนำไป ส่วนเฟอร์เมื่อเห็นเช่นนั้นก็เริ่มฮึดสู้ขึ้นมา เธอจะมาทิ้งคำว่าเพื่อนไว้ตรงนี้ไม่ได้ ว่าแล้วก็ฮึบ...แล้วก็ยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้าออก จากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตาหอบสังขารที่เหนื่อยล้าตามเพื่อนไป โดยมีพะพายคอยดันตัวเธอเอาไว้ไม่ห่าง

“แค่ก แค่ก แค่ก!! ถึงสัก...ที...เฮ้อ” และความพยายามของเธอก็เป็นผล ให้เธอก้าวขึ้นมายืนอยู่บนยอดเขามิตรภาพได้สำเร็จ ยอดเขาที่มีแท่นศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งมีความเชื่อว่าหากใครขึ้นมาถึงแล้วเอาหินขึ้นมาวางบนแท่นนั้นได้ ความสัมพันธ์ใดๆ ก็ตามจะไม่มีวันขาดกัน “ฉันวางแล้ว...เธอวางได้เลย” ร่างเล็กวางก้อนหินบนแท่น ก่อนที่จะหันไปบอกยูมิให้วางข้างๆ กัน ส่วนพะพายก็วางทับของเธอ

“พะพาย...วางทับฉันทำไม...วางข้างๆ ก็พอ”

“เราจะได้ขึ้นคร่อมกันตลอดไปไง” ตอบด้วยความหน้ามึน เรย์เมื่อเห็นเพื่อนพูดเช่นนั้นก็หูผึ่งวางก้อนหินทับก้อนหินของยูมิทันที

“ฉันด้วย...”

“นี่...ใครอยากขึ้นคร่อมกับนายตลอดไปไม่ทราบ...”

“เอ้า...เห็นตอนแรกจีบฉัน...นึกว่าอยากให้ขึ้นคร่อมซะอีก...เอ๊ะ...หรือเธออยากขึ้นคร่อมฉันแทน...ได้นะ...เดี๋ยวเปลี่ยนตำแหน่งให้” ว่าแล้วก็สลับหินของยูมิไปไว้ด้านบนแทน ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเธอหลงเข้าไปจีบเขาได้ยังไง ตอนนั้นเธอคิดอะไรอยู่ ผู้ชายอะไรหน้ามึนสุดๆ ไปเลย

“ไหนบอกไม่ชอบทอม”

“เธอไม่ใช่ทอมสักหน่อย...แค่เป็นสาวห้าวนิดๆ ...” ทีแรกจะจีบเพราะเห็นว่าหล่อ แถมมีลักยิ้มดึงดูดเธอเหลือเกิน แต่ใครจะไปคิดว่าเขาจะมั่นหน้ามั่นตาขนาดนี้ พอเห็นเช่นนั้นถอนตัวแทบไม่ทันเลย แล้วดูตอนนี้สิ ติดหนึบ ไม่ปล่อยเธอเลย

“เหอะ...ถ้าจะคบกับฉัน...ฉันต้องได้เป็นผัวเท่านั้น...”

“ได้ไง...ฉันเป็นผู้ชาย...ฉันต้องเป็นผัวสิ”

“ไม่รู้ล่ะ ถ้าฉันไม่ได้ตำแหน่งผัวฉันก็ไม่ยอมคบกับนาย” และแล้วศึกชิงตำแหน่งผัวก็เริ่มขึ้น ในส่วนของเฟอร์และพะพายก็ยืนกินลมชมวิว มองบรรยากาศกันท่ามกลางสายหมอกที่เริ่มเข้ามาปกคลุม โชคดีที่มาช่วงหนาว พอเริ่มตกเย็นจึงมีหมอก

“สวยเนอะ...อากาศก็ดี๊ดี”

“บรรยากาศหน้ากระแทกกันในถ้ำหินย้อยมาก”

“พักกระแทกก่อนเนอะ!!” เฟอร์ที่ยิ้มๆ อยู่ถึงกับหุบยิ้มในทันที คนบ้าทำลายบรรยากาศซะเสียหมดเลย เมื่อหมดอารมณ์ที่จะชมวิว เธอก็หันหลังกลับหวังจะเดินลงไปที่พัก

แต่เพราะที่นี่มันสูงแล้วก็ไกล จึงเดินไม่ไหว สุดท้ายแล้วก็ต้องเป็นภาระของพะพาย ที่ต้องให้เธอขี่หลังลงเขาไปด้วย ส่วนอีกด้านไม่อยากจะพูดเลยว่าเรย์ให้ยูมิแบก

“ทีนี้รู้หรือยัง ว่าใครควรเป็นผัว” ยูมิกล่าวหลังจากแบกเรย์ลงมาถึงที่พักด้วยสายตาเย้ยหยัน

“เมื่อกี้ฉันหน้ามืดหรอก ปกติฉันแข็งแรงนะเว้ย”

“เหอะ...ปากเก่งแบบนี้ปล่อยให้เป็นลมตายบนเขาซะก็ดี”