เหนื่อยใจ

เมื่อวาดลวดลายลีลารักจนฉ่ำแล้ว ทั้งคู่ก็นอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียง ความหวานที่ทั้งคู่มีให้กันตอนนี้ บอกเลยว่ามดยกรังมาเยือนได้เลย เดี๋ยวก็ลูบหัว จุ๊ฟผม จับมือมาจูบ เอาง่ายๆ คือคลั่งรักเธอแบบสุดๆ ยิ่งเมื่อเธอแสดงท่าทีว่าซื่อตรงต่อความรู้สึก ก็ยิ่งทำให้คำว่าแฟนนั้นสมบูรณ์ยิ่งขึ้นไปอีก

“ฉันรักเธอนะ...ฉันรู้ว่าเธอคงไม่กล้าต่อต้านพ่อเธอหรอก...แต่ไม่ว่าเธอจะใจกากแค่ไหน...แต่แค่เธอยอมจับมือฉัน...ฉันก็พร้อมจะเป็นเกราะกำบังให้เธอ...ส่วนเรื่องพ่อเธอ...เดี๋ยวฉันฝ่าฟันมันไปเอง”

“พะพาย...น้ำตาฉันจะไหลแล้วนะ...อย่ามาทำซึ้งแบบนี้”

“อนุญาตให้น้ำตรงนั้นไหลได้อย่างเดียว น้ำตาไม่ต้องไหล”

เพี๊ยะ!!

“ไอ้ทุเรศ...หวานอยู่ดีๆ ก็กวนตีนซะอย่างนั้น...ช่วยหวานให้ตลอดรอดฝั่งไม่ได้เลยหรือไง เมื่อกี้กำลังเคลิ้มๆ เลยเนี่ย...หึ่ย...เสียอารมณ์หมดเลย” เธอกล่าวด้วยความหัวเสียหลังจากฟาดฝ่ามือไปยังอกแกร่งขาวๆ ของเขาจนมันเป็นรอยมือ

ฟาดแบบจริงจัง ไม่ได้ฟาดเล่นๆ นะว่าไป แต่ถึงแม้ว่าเขาจะกวนประสาทเธอก็เถอะ ยอมรับเลย เพราะความเป็นเขาแบบนี้แหละ ทำให้เธอเผลอรัก เผลอรักไปได้ยังไงวะเนี่ย โอ๊ยพลาดมาก เฟอร์คิดในใจ

“ถ้าเสียอารมณ์ เดี๋ยวฉันทำให้มีอารมณ์เอาไหม”

“หยุดหื่นก่อน...เมื่อกี้ยังไม่พอใจหรือไง...เตียงยับเยินขนาดนี้ พรุ่งนี้ถ้าพยาบาลเข้ามาวัดความดัน ฉันก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว”

“ก็เอาไว้ตรงนี้แหละ ไว้ตรงไหนฉันก็มองแค่...เธออยู่ดี” พูดพร้อมกับปรายตาไปที่ตรงกลางกายสาวของเธอเชิงกวน แต่ก็ต้องถูกฝ่ามือเล็กฟาดไปที่อกเต็มแรงอีกครั้ง ไม่ไหวกับความกวนประสาทของเขาจริงๆ กวนประสาทได้ตลอดเวลาเลย

“ถ้าไม่เลิกพูดจาลามก ฉันจะหยิกนายให้เนื้อเขียวเลยนะ”

“ดุซะด้วยหมากระเป๋าตัวเล็กตัวนี้เนี่ย” ย่นจมูกแล้วยกมือขึ้นบีบจมูกของเธอส่ายไปมาด้วยความเอ็นดู ตามด้วยก้มลงหอมผม

วันต่อมา เมื่อตรวจร่างกายครบถ้วนแล้วหมอการันตีเรียบร้อยแล้ว พะพายก็ได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้ เวลารักของทั้งคู่ร่วงเลยมาหลายเดือน ความรักก็เป็นไปได้สวยแม้ว่าส่วนใหญ่จะชอบมีปากเสียงเพราะพะพายชอบหาเรื่องมาแหย่เธอจนเธอโมโหอยู่บ่นๆ ทว่าก็ไม่ได้ทำให้ความสุขของเธอและเขาลดลงเลย

ติ้ง!!

พะพาย : เฟอร์ วันนี้ฝากซื้อปลาสดไปไว้ในตู้เย็นหน่อยนะ ฉันจะทำปลาราดพริก

เฟอร์ : แล้วทำไมนายไม่ซื้อมาเอง

พะพาย : ไม่ว่างทำโปรเจคอยู่ กว่าจะกลับตลาดสดจะวายก่อน

เฟอร์ : แล้วต้องสดด้วยเหรอ

พะพาย : อื้ม ปลาสดๆ เนื้อมันจะหวาน ฝากด้วยนะที่รัก

เฟอร์ : อืมๆ แต่ฉันไม่มีเงินสดอะ...ถ้าไปตลาดคงรูดบัตรไม่ได้ปะ

พะพาย : เงินอยู่ในลิ้นชักข้างหัวเตียง หยิบไปได้เลย อยากซื้ออะไรเพิ่มก็หยิบเลย

ดูความป๋าของเขาสิ ไว้ใจเรื่องเงินถึงขั้นบอกมันกับเธอขนาดนี้แล้ว ถึงอย่างไรก็เถอะ ทุกวันนี้เธอมีความสุขได้เพราะเขาเลย แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอกับเขาจะเกลียดขี้หน้ากันก็เถอะ แม้ว่าเราจะเริ่มต้นจากตีกัน ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้จะกลับกลายมาเป็นแฟนกันได้

ตกเย็น...

เสียงก๊อกๆ แก๊กๆ ดังขึ้นอยู่ที่หน้าประตูห้อง ก่อนที่ในเวลาต่อมาพะพายจะเปิดประตูเข้ามาด้วยใบหน้าแอบเคร่งเครียดอยู่หน่อยๆ รู้สึกผิดเหมือนกันที่เธอเองก็ทำอะไรไม่ค่อยเป็น เรื่องงานครัวอย่าได้พูด เธอเกลียดการเข้าครัวเป็นที่สุด แต่ไม่ว่าเธอจะทำอะไรไม่เป็นแต่เขาก็บ่นเธออยู่ดี พูดทำไมเนี่ย แต่ถึงจะบ่นเขาก็ยอมทำให้เธอทุกอย่างทั้งที่บ่นไปด้วยนั่นแหละ

“เหนื่อยไหม...” รีบลุกจากโซฟาแล้ววิ่งไปกอดเขาตามด้วยจุ๊ฟไปที่ปากเติมพลังให้เขาหายเหนื่อย

“หายเหนื่อยแล้ว...ปลาที่ให้ซื้อมา...ซื้อมาแล้วใช่ไหม”

“ช่าย...สดมาก...” กล่าวด้วยความภาคภูมิใจแบบสุดๆ

“แล้วได้แช่ตู้เย็นไว้หรือเปล่า...”

“แช่สิ...ตามที่นายบอกทุกอย่างเลย...” พูดพร้อมกับวิ่งไปหยิบเอี๊ยมที่ครัวมาคล้องคอให้เขา ตามด้วยผูกเชือกที่เอวให้เขาในท่ากอด ขณะที่รอเธอผูกเชือกด้านหลังเสร็จก็ไม่วายก้มลงหอมหัวเธอฆ่าเวลา เรียกได้ว่าถ้าไม่ตีกันก็เป็นคู่ที่น่ารักแบบสุดๆ

“ขอบคุณครับ” หลังจากเธอผูกเชือกเสร็จก็เอ่ยขอบคุณ สวมรองเท้าสลีปเปอร์แล้วก็เดินไปที่ครัวเพื่อเตรียมตัวทำอาหาร ทว่าเมื่อเปิดตู้เย็นกลับไม่เจอปลาสดที่เธอบอก ทั้งที่มันควรจะอยู่ที่ใต้ช่องฟิต จึงตะโกนถามเธอที่นั่งเลื่อนมือถือเล่นอยู่ที่โซฟา

“เฟอร์...ไหนอะปลา”

“ชั้นล่างสุดไง”

“ห๊ะ? ชั้นล่าง?” ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงง ก่อนที่จะก้มลงเปิดตู้เย็นชั้นล่างสุดที่เป็นช่องผัก

วินาทีที่เห็นภาพเบื้องหน้า ทำเอาพะพายกุมขมับ ปลาสดของแท้ แถมแหวกว่ายอยู่ในช่องผักพร้อมกับน้ำครึ่งถัง

“เฮ้อ...เจริญเถอะเมียกู...มันใช่ไหมเนี่ย...ไม่คิดว่าจะซื่อขนาดนี้...แล้วคือยังไง...กูต้องมาฆ่าปลาเองอีก” มองปลาตัวโตที่แหวกว่ายอยู่ในน้ำอย่างเวทนาใจ ก่อนที่จะจัดการเอาปลาออกมาจากช่องผัก แล้วรังสรรค์เมนูอาหารอย่างปลงๆ

“หืม...อร่อยอะ...ปลาสดนี่เนื้อหวานจริงๆ ด้วยเนอะ” ร่างเล็กกล่าวด้วยรอยยิ้มสดใส ไม่รู้เลยว่าทำอะไรพลาดไป ในขณะที่พะพายมองหน้าเธอนิ่ง แล้วพิจารณากับตัวเองว่านี่นะหรือคนที่เขาเลือกแล้ว เขาเลือกถูกแล้วใช่ไหมวะ

“พะพาย...จ้องอะไร...ทำไมไม่กิน” เอ่ยถามด้วยความไร้เดียงสา ในขณะที่พะพายก็มีแต่คำถามในหัวเต็มไปหมด

“เหนื่อยใจว่ะ...”

“งั้นทีหลัง...เราไปกินข้าวนอกบ้านกันไหม...นายจะได้ไม่เหนื่อย...ฉันรู้สึกผิดเลยที่ทำอะไรไม่เป็น” ไม่เป็นไม่ว่า แต่ใครจะไปคิดว่าเธอจะซื่อบื้อได้ขนาดนี้ ว่าแล้วก็มองไปที่คราบเลือดของปลาที่ติดเสื้อเขาอยู่ด้วยความเหนื่อยใจ สิ้นหวังมากนาทีนี้ แล้วเหมือนเธอจะยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขากำลังเหนื่อยใจกับคนอย่างเธออยู่

“ทีหลัง...สั่งแม่ค้าว่าฆ่าปลามาด้วยนะ”

“ฆ่ามาแล้ว...จะเรียกว่าสดเหรอ”

“สด...เชื่อฉัน” ตอบด้วยความใจเย็น ข่มความหงุดหงิดเอาไว้ในใจ พยายามท่องเอาไว้ คนไม่รู้ย่อมไม่ผิด เขาผิดเองที่สื่อสารไม่ละเอียดพอ

“อ๋อ...โอเค...” ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม แล้วตั้งหน้าตั้งตาทานมื้อค่ำต่อ

“ฉันเองก็อยากทำอะไรเพื่อนายอยู่นะ แฮ่...รู้สึกผิดจัง”

“อยู่เฉยๆ เถอะ...ไม่ต้องพยายามทำอะไรเพื่อฉันหรอก”

“ฉันกลัวว่าถ้าฉันไร้ประโยชน์...นายจะเบื่อฉัน...งั้นเอางี้ไหม...เดี๋ยวฉันฝึกทำอาหารดู”

“แค่เธอตั้งใจทำเพื่อฉัน ฉันก็ปลื้มใจแล้ว...รีบกินเถอะ...จะได้อาบน้ำนอน...พรุ่งนี้ฉันมีคุยProjectกับพวกไอ้เรย์ต่ออีก”

“เอ่อ...อาทิตย์หน้าฉันไปค่ายอาสาน่ะ...ฉันลงชมรมอาสาไป”

“อ๋อ...ฉันก็ไป...”

“จริงดิ ไม่เห็นเคยบอกเลย ตะ...แต่ขึ้นดอย...นายจะนอนในเต็นท์ได้เหรอ”

“ห่วงตัวเองเถอะ ฉันน่ะ อยู่ได้สบาย” ตอบอย่างปลงๆ เชื่อเลยว่าถ้าเธอไปนอนบนดอย อยู่ไม่ได้แน่ แล้วถ้าไม่มีเขาเธอก็ต้องลำบากชัวร์ๆ โชคดีที่เขาไปด้วย