อดทนไว้นะพะพาย

เลือดในกายพลุ่งพล่านแบบสุดขีด ตอนนี้เขาหักห้ามใจแทบไม่ไหวแล้ว แต่จะให้ลักหลับเธอ เห็นทีจะดูใจร้ายเกินไป แบบนี้จะไม่เหมือนเอากับศพใช่ไหม เมื่อไม่รู้ว่าจะทำยังไงสุดท้ายก็ทำได้แค่เข้าห้องน้ำไปช่วยตัวเอง จะบ้าตายรายวัน อย่าให้ฟื้นขึ้นมานะ คอยดูเถอะ พ่อจะจับกระแทกไม่ยั้งเลย

หลังจากจัดการปลดปล่อยความต้องการตัวเองด้วยมือของเขาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็กระโจนขึ้นเตียง แต่กลิ่นกายของคนตัวเล็กข้างกายมันกลับลอยเข้ามาเตะจมูกและยั่วยวน ปลุกอารมณ์ให้ในกายของเขาร้อนรุ่มขึ้นมาอีกครั้ง

“อดทนไว้พะพาย เราคนดี เราคนดี เราคนดีแต่หม...เอ๊ย...ไม่หม...” เขายังคงสะกดจิตตัวเองเอาไว้ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเลื่อนเล่น หวังให้ไฟในกายดับลง “เอาวะดูอะไรจรรโลงใจเผื่อจะช่วยได้”

“อ๊ะ...อ๊าส์...อิ๊...อิ๊...” ไม่รู้ว่าด้วยความที่เป็นคนจังรี้อยู่แล้วหรือเปล่า หน้าฟีดเลยมีแต่คลิปส่อไปทางนั้นเยอะ แล้วดูสิ มาครางอิ๊ๆ อ๊ะๆ กระเจิงกว่าเดิม สรุปต้องเข้าไปชักอีกรอบ กว่าจะข่มตาให้หลับได้ก็เกือบเช้า

หมับ ฟุ่บ!!

จังหวะที่กำลังจะเคลิ้มหลับ อยู่ๆ คนตัวเล็กก็พลิกตะแคงข้าง แล้วเข้ามาสวมกอดเขาเอาไว้ ไม่พอเพียงเท่านั้น ยังยกขาขึ้นมาพาดเอวสอบของเขาอีก โอ้วแม่เจ้า อยากจะบ้า แล้วคิดดูสภาพว่าเธอไม่ได้ใส่ชั้นใน แถมนมที่แม่ไม่รู้จะให้มาเยอะอะไรขนาดนั้นก็ยังเบียดแขนของเขาอีก

ผึ่ง!!

เจ้าพะพายน้อยที่หลับใหลในคราแรก ได้ผงาด และแข็งขึ้นมาทันที ที่แย่ไปกว่านั้นคือมันแทงโดนหน้าขาของเธอ ไม่รู้ว่ายัยนี่มันตั้งใจยั่ว หรือว่าละเมอกันแน่ ถึงได้ใช้มือลูบเล่นแบบนี้

“อื้ม...” เสียงครางในลำคอของพะพายดังขึ้นเบาๆ พยายามข่มตาให้หลับ แต่ยิ่งมือเล็กจับและขยำมันแบบนี้ มันก็ยิ่งพานทำให้เขาคิดมุ่งแต่เรื่องอย่างว่า “อ๊าส์...ถ้าเธอยังจับไม่เลิก...ฉันจะจับเธอกดเดี๋ยวนี้แหละ” เอ่ยบอกออกไปเพราะคิดว่าเธออาจจะได้ยิน แต่ไม่เลย เพราะเธอไม่ได้แกล้งหลับ เธอละเมอจริงๆ

หมับ!!

รีบดึงมือเธอออก แล้วดันร่างเล็กให้นอนราบลง จากนั้นก็ขึ้นไปคร่อมร่างของเธอเอาไว้ มือหนาลูบขาเรียวขึ้นมาเรื่อยๆ จนถึงโคนขา ค่อยๆ ก้มลงใช้ปากขบเม้มไปตามซอกคอขาวที่หอมกรุ่น ลากไล้ลงมาเรื่อยๆ จนถึงเนินอก ก่อนที่จะดูดเม้ม ฝากรอยรักเอาไว้เต็มหน้าอก

“อื้อ...เจ็บ!!”

พรึ่บ!! พลั่ก!!

“โอ๊ย!!”

ร่างเล็กเบ้หน้าแล้วยกมือทั้งสองข้างดันหน้าหล่อๆ ของพะพายออก ตามด้วยยกขาถีบไปที่หน้าท้องของพะพายจนหงายหลัง โชคดีที่เตียงกว้าง ไม่งั้นคงหงายหลังตกเตียงไปแล้ว

“ยัยตัวแสบ...หึ่ย!!” มองร่างเล็กควานหาผ้าห่มท่ามกลางไฟหัวเตียงที่สลัวๆ แต่เขากลับดึงมันลงไปโยนทิ้งที่ข้างเตียง จากนั้นก็เร่งแอร์ให้หนาวขึ้นกว่าเดิม หงุดหงิดที่เธอยั่วแต่ไม่ยอมให้เย ก็จัดให้เลยสิ นิสัยเขายิ่งไม่เหมือนชาวบ้าน

จากนั้นก็ลงไปปูผ้านอนข้างเตียง พร้อมมุดใต้ผ้าห่มอุ่นๆ อย่างสบายใจ ปล่อยให้ยัยตัวแสบที่จ้องจะยั่วเขานอนหนาวตายอยู่บนเตียง เสื้อก็บาง ผ้าห่มก็ไม่มีสักผืน แค้นนี้ต้องชำระพะพายบอก

“นะ...หนาว...อื้อ...” จวนจะเช้าพะพายก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงสั่นๆ ของคนตัวเล็ก ที่ไม่รู้ว่ามันลงมานอนข้างเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ แถมยังมาครางอยู่ข้างหูอีก โอ๊ย!! จะได้นอนดีๆ เต็มอิ่มกับเขาไหมเนี่ยพะพาย!!

“หึ่ย!...ตามลงมาทำไมเนี่ย...” ดันตัวเธอออก ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่สัมผัสได้ว่าเธอตัวร้อน จนต้องรีบชักมือออกทันที “เชี่ย...ไม่สบายอีก!”

ตายๆ พะพาย ซวยแล้ว...ไม่น่าไปเร่งแอร์เลย แถมเสื้อผ้าบางขนาดนั้น แอร์หนาวขนาดนี้ ไม่น่าไปแกล้งดึงผ้าห่มทิ้งเลย เป็นเรื่องจนได้ สุดท้ายเขาเองเนี่ยแหละ นอนก็ไม่ได้นอน เยก็ไม่ได้เย แถมยังต้องแหกขี้ตามาเช็ดตัวให้เธออีกทั้งที่โคตรจะง่วง

“หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ เลยไอ้พายเอ๊ย...ไม่น่าหิ้วยัยบ้านี่กลับมาด้วยเลย ไปส่งที่คอนโดยัยฟ้าแล้วก็สิ้นเรื่อง” บ่นไปเช็ดตัวให้เธอไป

“อื้อ...หนาว...” กอดแขนของเขา แล้วซุกหน้าหาความอบอุ่น ปากก็ซีด เปล่งออกมาด้วยเสียงสั่นๆ ราวคนละเมอ

“นี่นอนนิ่งๆ ดิเนี่ย...เช็ดไม่ถนัด” ดันตัวเธอให้นอนราบกับเตียง แล้วเช็ดไปที่ใบหน้าและลำคอของเธอ หวังระบายความร้อนให้ร่างกายเธอได้เย็นขึ้นเพียงนิด

ตั้งแต่เล็กจนโตมาก็ไม่เคยต้องมาเช็ดตัวให้ใครแบบนี้เลย นี่นับเป็นคนแรกถ้าไม่รวมน้องๆ ของเขานะ เห็นเป็นคนกวนๆ ก็รักน้องรักนุ่งอยู่นะว่าไม่ได้ เวลาพ่อแม่ไม่อยู่บ้าน ก็ดูแลน้องๆ อยู่

“หนาว...” รีบจัดการคนป่วยให้เรียบร้อย ก่อนที่จะนอนลงข้างๆ แล้วห่มผ้าห่มให้เธอทันที ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บได้เลย กลับเอาแต่พยายามซุกตัวเขา จนเขาต้องเพิ่มอุณหภูมิขึ้นให้ความหนาวลดลง จากนั้นก็สวมกอดเธอเอาไว้

ในขณะที่เธออุ่น หลับสบาย แต่กายของพะพายนั้นชื้นไปด้วยเหงื่อ แอร์อุณหภูมิ27องศามันร้อนไปสำหรับเขา ทั้งยังต้องมาห่มผ้า กอดร่างของเธอที่แผ่ความร้อนมายังเขาอีก เรียกได้ว่าหาเรื่องใส่ตัวของแท้

2ชม.ต่อมา คนตัวเล็กที่นอนหลับสนิททั้งคืนค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา เพราะเหมือนมีอะไรบางอย่างดิ้นอยู่ในมือของเธอ แถมมันดูแข็งและโตขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความสงสัยจึงบีบๆ จับๆ มันอยู่แบบนั้น

“อือ...จะบีบมันอีกนานไหม”

“เฮือก...กรี๊ดดดดดดดด...ไอ้ทุเรศ” เสียงแหบแห้งกรี๊ดออกมาลั่นห้อง ตามด้วยรีบดีดตัวเองขึ้นจากที่นอน

ด้วยเพราะถูกพิษไข้ ที่ยังคงเล่นงานเธออยู่ทำให้เธอมึนหัวเล็กน้อย พร้อมกับรีบสำรวจร่างกายของตัวเองว่ามีอะไรสึกหรอไปหรือเปล่า แต่ก็ต้องตาเบิกโพลงขึ้นมาเมื่อเห็นร่องรอยสีแดงที่เต็มเนินอกของเธอ

“กรี๊ดดดดดด...ไอ้พะพาย...แกข่มขืนฉันอีกแล้วใช่ไหม!” ว่าแล้วก็หยิบหมอนไปฟาดพะพายด้วยความโมโห

ส่วนพะพายตอนนี้คือเหนื่อยมากแล้ว นอนก็ไม่ได้นอน เยก็ไม่ได้เย แถมตื่นขึ้นมาโดนยัยบ้านี่กล่าวหาเขาอีก แต่ทว่าสถานการณ์แบบนี้ แถมเมื่อคืนก็ตั้งใจจะลักหลับยัยนี่ แต่โดนตีนซะก่อนเลยทำไม่สำเร็จ ก็เลยต้องจำใจยอมรับ เพราะขี้เกียจจะอธิบาย ถึงแม้ว่าเขาจะพูดไป ก็ฟังไม่ขึ้นอยู่ดี ร่องรอยมันชัดเจนขนาดนั้นแล้วปล่อยให้คิดไปเองเถอะเหนื่อยจะพูด

“แล้วแต่จะคิดเถอะ...ง่วงนอน...ถ้าจะกลับกุญแจรถยัยฟ้า...อยู่บนโต๊ะชานะ” พูดเพียงเท่านั้น แล้วคว่ำหน้านอนต่อ