หิวอย่างอื่นที่ไม่ใช่ข้าว

แน่นอนว่าหลังจากที่พะพายตีมึนใส่แบบนั้น เธอก็ไม่ได้คิดที่จะอยู่ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเดิมของตัวเอง จากนั้นก็คว้ากุญแจรถแล้วออกจากห้องไปในทันที

“หึ่ย...บ้าเอ๊ย...พลาดท่าให้คนแบบมันอีกจนได้” คนตัวเล็กกล่าวกับตัวเองระหว่างที่ขับรถกลับคอนโด แม้สภาพของตัวเองจะไม่ค่อยอำนวยเท่าไหร่ แต่ก็พยายามแบกสังขารกลับไปให้ถึงห้องพักเป็นพอ 

“อะ...อ้าว...เฟอร์...ทำไมมีสภาพเป็นแบบนี้ล่ะ...พะพายไปไหนเอ่ย...ไม่มาเหรอ...หรือว่าเธอโดนเขี่ยทิ้งแล้ว” ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในโซนล็อบบี้ เพื่อจะผ่านไปทางลิฟต์ น้ำเสียงกระแนะกระแหนของกะทิก็ทักขึ้น

“คนแบบฉัน ไม่เคยโดนผู้ชายเขี่ยทิ้งย่ะ...แล้วก็ฝากบอกลิ่วล้อของเธอด้วยนะว่าเอาเงินของแฟนฉันคืนมาด้วย ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ...” หึ่ย น่าหงุดหงิดชะมัดเลย เป็นประสาทกันหรือไง ถึงได้ชอบแซะไม่เลิก ชีวิตนี้กลัวคนอื่นจะได้ดีขนาดนั้นเลยเหรอ ได้!! ในเมื่ออยากอยู่สูงกว่าเธอ ก็อยู่ไปคนเดียวเลยอีพวกเปรต ฉันไม่ไปแย่งข้าวสากของพวกแกกินหรอก ร่างเล็กคิด ก่อนที่จะเดินตึงตังเข้าลิฟต์ไป

“โชคดีนะเนี่ยที่ฉันแอบถ่ายรูปไอ้บ้านั้นไว้ด้วย” ยกยิ้มกับตัวเอง พลางทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ตามด้วยหยิบมือถือราคาแพงขึ้นมาตัดต่อรูปเธอกับเขาให้เหมือนคู่รัก ราวกับว่ารักกันมานาน จากนั้นก็อัพลงโซเชียลไป และเพียงไม่นานยอดไลค์ก็ถล่มทลาย

“ขนาดแค่รูปเขาแค่เสี้ยวหน้าเดียวนะเนี่ย ยอดไลค์ยังเป็นพัน” อัพเสร็จก็ทิ้งโทรศัพท์ลงข้างๆ ตัว ก่อนที่จะหลับไปด้วยความเพลียในที่สุด

ตกเย็น...

Papai ได้แสดงความรู้สึกต่อโพสต์ของคุณ (กดขำ)

Papai แสดงความคิดเห็นในโพสต์ของคุณ

“เฮ้ย...อะไรวะเนี่ย!!” เฟอร์ถึงกับตกใจเมื่อพะพายมากดขำในรูปของเธอ ไม่พอเพียงเท่านั้นมันยังมาแสดงความคิดเห็นต่อภาพของเธออีก

Papai : แหมที่รัก ถ้าจะแอบเอารูปเค้ามาลงขนาดนี้ ขึ้นสถานะกันเลยไหม?

“บ้าเอ๊ย...กวนประสาทชะมัด...แต่เดี๋ยวนะ...ถ้าฉันขึ้นสถานะอีพวกนั้นดิ้นตายกันแน่ๆ ...แม้จะไม่ค่อยชอบขี้หน้าไอ้เสาไฟฟ้านี่เท่าไหร่...แต่เพื่อความสะใจเอาหน่อยแล้วกัน” เอ่ยบอกกับตัวเองแล้วทักข้อความพะพายไป

แชทส่วนตัว...

Fir : นาย ช่วยอะไรฉันหน่อยได้ป่าว

Papai : ไม่!!

Fir : ช่วยฉันหน่อยน้า นะพะพายสุดหล่อ ของดีคณะการบิน น้าๆๆๆๆ (ส่งสติ๊กเกอร์ตาแป๋วไป)

Papai : ช่วยเธอแล้วฉันจะได้อะไร?

Fir : เลี้ยงข้าวไหม

Papai : ไม่ชอบกินข้าว ชอบกินอย่างอื่น

Fir : โอเคเลย จัดไป

คำตอบที่ได้มาทำเอาพะพายพออกพอใจเป็นอย่างมาก งานนี้ก็หวานเจี๊ยบเลยสิ แปลว่าเธอน่าจะอยู่เป็นแล้วล่ะ แบบนี้ค่อยง่ายหน่อย

Papai : แล้วช่วยลบรูปที่เอาลงออกด้วย รีทัชหน้าฉันเบี้ยว โคตรไม่เนียนเลย ไม่กลัวโบ๊ะหรือไง

Fir : ก็ฉันไม่มีรูปคู่กับนายนี่

Papai : ก็มาเอากับฉัน เดี๋ยวฉันถ่ายให้

คำว่ามาเอากับฉัน คำนี้เฟอร์ไม่ได้คิดหมกมุ่นเลยนะ มีแต่พะพายนั่นแหละที่มุ่งอย่างเดียว แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามสื่อแค่ไหน ยัยเฟอร์ก็ไม่เข้าใจความหมายของเขาอยู่ดี แถมยังเข้าข้างตัวเองคิดว่าพะพายจะยื่นมือเข้ามาช่วย เพียงแค่หวังให้เลี้ยงมื้อเย็นอีก

Fir : นายเลือกร้านมาได้เลย

Papai : ร้าน? ฉันจะกินที่คอนโดเธอ...ดึกๆ เดี๋ยวเข้าไปกิน...เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ

Fir : โอเคเลย แต่ฉันทำไม่เป็นนะ เอาแบบสำเร็จได้ใช่ไหม ง่ายๆ แล้วก็เร็วด้วย

“แบบสำเร็จอะไรวะ” ร่างสูงขมวดคิ้วมุ่น อ่านบทสนทนาของเฟอร์ซ้ำๆ แต่ก็ไม่ได้สนใจ โยนโทรศัพท์ลงข้างตัวแล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าไปทำธุระให้พ่อก่อน

ตกดึก...

พะพายขับรถไปหาเฟอร์ที่คอนโด เดินควงกุญแจผิวปากเข้าลิฟต์ไปอย่างอารมณ์ดี และไม่ลืมที่จะพกของสำคัญอย่างถุงยางมาด้วย วันนี้แหละ ฟ้าเข้าข้างเขา จากที่ล่อมานาน ฟ้าเมตตาเปิดทางให้ ลูกรัก รูปหล่อ กระดอยาว จะได้ปลดปล่อยธารน้ำใสไหลเย็นเสียที

“คอยดูนะ จะเอาให้เตียงหักไปเลยยัยหมาเป๋า”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

แกร๊ก แอ๊ด!

“นาย...ของยังมาส่งไม่ครบเลย...รอก่อนนะ...” ทันทีที่คนตัวเล็กเปิดประตูออกมาต้อนรับเขา เสียงใสก็เอ่ยขึ้นบอก พร้อมกับผายมือให้เขาเข้ามาด้านใน

“ของอะไร”

“ก็อาหารไง ฉันสั่งทุกอย่างที่ไม่ใช่ข้าวเลยนะ หวังว่านายจะชอบ ฉันจัดให้นายแบบพิเศษเลย รับรองจุกแน่ๆ”

“ห๊ะ...เธอเข้าใจแบบนั้นเหรอ...”

“อ้าว...แล้วนายจะให้ฉันหมายถึงแบบไหนล่ะ” ทำหน้างงๆ แล้วมองหน้าพะพาย

“ยัยบื้อเอ๊ย...” ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง เพื่อระบายความหงุดหงิดที่ปะทุเข้ามาในใจ จะบ้าตาย มันซื่อบื้อจริงหรือตั้งใจกวนประสาทเขาวะเนี่ย!!

“เอ้า...ก็นายบอกไม่อยากกินข้าว...อยากกินอย่างอื่น...”

“ฟังนะยัยหมาเป๋า...ฉัน...เตรียมถุงยางมา...คิดว่าฉันยังจะมากินอาหารที่เธอสั่งมาอยู่หรือเปล่า”

ปึ้ง!!

“เอาล่ะ...ฉันจะไม่ยืดเยื้อ และจะไม่อ้อมค้อม เพราะคุยกับคนโง่แบบเธอก็คงไม่เข้าใจ...ฉันมาวันนี้...เพราะฉันจะมาเอาเธอ” ว่าแล้วก็วางกล่องถุงยางโชว์คนตัวเล็กทันที

กล่องถุงป้องกัน3กล่องวางเรียงรายเด่นหราต่อหน้าเธอ ทำเอาร่างเล็กถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ นาทีนี้บอกเลยว่าเธอต้องไม่รอดอีกแน่ๆ ทำไงดีเฟอร์ คิดสิคิด

หมับ!!

“นี่ปล่อยฉันนะ...ฉันไม่ไป...กรี๊ดดดดดดด” ขณะที่คนตัวเล็กกำลังสตั้นกับสิ่งที่เกิดขึ้น มือหนาของพะพายก็คว้าข้อมือของเฟอร์ แล้วลากเฟอร์เข้าไปยังห้องนอน ตามด้วยผลักลงเตียงไป

“นอนนิ่งๆ เอากันมาตั้งกี่ครั้งแล้ว...จะอะไรนักหนา” ร่างสูงกล่าวแล้วขึ้นคร่อม แต่เมื่อเธอคิดจะดิ้นหนีจึงรีบดึงขาคนตัวเล็กเอาไว้ก่อน

“ก็ตอนนั้นฉันไม่มีสตินี่...ปล่อยนะไอ้บ้าพะพาย...ฉันไม่ขอความช่วยเหลือนายแล้วก็ได้...แต่ปล่อยฉันเถอะนะ...” พยายามร้องขอความเห็นใจจากเขา

“เธอเอารูปฉันไปลงแบบนั้น คนอื่นเข้าใจกันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว...ฉันเสียหายนะเว้ย จะให้คนอื่นคิดว่าเธอทิ้งฉันหรือไงเสียหน้าแย่” ร่างสูงโวยวาย ทั้งที่เอาจริงๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะสนใจอยู่แล้ว แค่พยายามเรียกร้องความสนใจจากเธอก็เท่านั้นเอง

“เดี๋ยวนะ...ฉันเป็นผู้เสียหายหรือเปล่า...ฉันโดนนายเอานะ...แล้วบอกกี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่ได้ขายตัว”

“เรื่องนั้นเคลียร์จบไปแล้ว...แต่ที่ฉันจะเอาเธอเนี่ย เพราะเธอทำข้อตกลงกับฉันก่อนเธอเบี้ยวฉันมากี่ครั้ง เพราะงั้นเธอก็ต้องยอมฉันหรือเปล่า...อย่าเอาแต่ได้คนเดียวดิ” ใช่ ตั้งแต่ช่วยเธอมาเนี่ย เขายังไม่ได้เลย มีแต่เสียกับเสีย แล้วก็ไม่เข้าใจตัวเองด้วย ว่าจะสนใจยัยนี่ทำไมนักหนา

“เบี้ยวอะไร ก็ได้ไปทุกรอบไม่ใช่หรือไง แม้ว่าฉันจะไม่มีสติก็เถอะ” เธอเถียง เออว่ะทุกครั้งยัยนี่มันคิดว่าเขาได้ทุกรอบเลยนี่หว่า ลืมคิดเรื่องนี้ไปได้ไง

“แต่รอบนี้ ถ้าเธอจะให้ฉันช่วย เธอก็ต้องให้ในสิ่งที่ฉันอยากได้ไง จะเอารูปไม่ใช่เหรอ...เธอได้รูป...ส่วนฉันได้เธอ...ก็แฟร์ๆ ไง”

“มะ...ไม่เอาแล้ว...ฉันตัดต่อเอาเองก็ได้”

“ก็บอกว่าเธอรีทัชฉันหน้าเบี้ยว...ฉันไม่ชอบ...แล้วฉันก็รับไม่ได้ด้วย...จะลงรูปทั้งทีก็เอาให้เนียนๆ หน่อย...”

“กรี๊ด...ไอ้บ้า...อย่าเพิ่ง...” ร่างเล็กกรีดร้องลั่นห้อง เมื่อเขาโน้มตัวลงหวังจะซุกไซร้ใบหน้าหล่อๆ ที่ซอกคอของเธอ เธอยังทำใจไม่ได้เลย ที่จะให้คนแบบนี้มีอะไรด้วยทั้งที่สติครบองค์

มือเล็กยกขึ้นผลักหน้าเขาออก ทั้งดิ้นเพื่อหลบเลี่ยงสัมผัสจากเขา แต่ก็ถูกพะพายรวบมันไว้ที่เหนือหัว จากนั้นก็จู่โจมเธอทันที

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

ทว่าจังหวะที่เขากำลังจะถอดเสื้อผ้าอาภรณ์ของเธอออกนั้น ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู ซึ่งมันทำให้พะพายหัวเสียอยู่ไม่น้อย สุดท้ายก็เลยรีบมัดมือมัดเท้าคนตัวเล็กไว้เพราะกลัวหนี แล้วรีบเดินดุ่มๆ ไปเปิดประตูห้องอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพื่อตัดความรำคาญ

แกร๊ก แอ๊ด!!

“มึงเป็นใคร!!” พะพายเอ่ยถามร่างสูงที่ไม่คุ้นหน้าด้วยความสงสัย