ยุติเรื่องวุ่นวาย

พะพายยังคงจ้องมองหน้าชายผู้มาเยือนอย่างเอาเรื่อง แต่ทว่าผู้ชายคนนั้นกลับโค้งตัวแล้วกล่าวขอโทษเพราะคิดว่าคงเคาะห้องผิด

“เอ่อ...ขอโทษครับ...สงสัย...เคาะผิดห้อง”

“ช่วยด้วย!! ใครก็ได้ช่วยด้วยค่ะ!!” และจังหวะที่เขากำลังจะหมุนตัวกลับไปผู้ชายคนนั้นกลับชะงัก แล้วหันมามองหน้าพะพายอีกครั้ง

“เฟอร์!!” อุทานกับตัวเอง และพยายามดันร่างพะพายออกให้พ้นทาง

พลั่ก!!

“เฮ้ย...มึงเป็นใครวะ...เข้ามาทำไมในห้องกู” พะพายดันอกผู้ชายร่างสูงหน้าตาหล่อเหลานั่นออกจากห้อง แต่กลับถูกผลักคืนแล้ววิ่งไปตามหาเสียงเรียก ที่มั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าเป็นน้องสาวของเขาแน่ๆ

“เฮีย!! ช่วยเฟอร์ด้วย...ไอ้บ้านี่มันจะข่มขืนเฟอร์!!” ร่างเล็กร้องลั่น เมื่อเห็นว่าพี่ชายของตัวเองวิ่งเข้ามา จึงรีบเอ่ยขอความช่วยเหลือ

“เฮีย??” พะพายขมวดคิ้วจนหัวคิ้วแทบติดกันกับคำพูดของยัยตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงนั่น

“เฮียพาย!! มาทำอะไรในห้องฟ้าเนี่ย!!” ละอองฟ้าที่เปิดประตูเข้ามาพอดีเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย ห้องนี้เธอให้เฟอร์อยู่ ทำไมในห้องกลับมีพี่ชายของเธออยู่ด้วย

“เฮียพาย??”ฟร้องค์ทวนคำพูดของละอองฟ้าที่เพิ่งเข้ามาในห้อง ส่วนพะพายก็ทวนคำพูดของเฟอร์ที่เรียกฟร้องค์ว่าเฮียเช่นกัน

“ยัยเด็กบ้า...เอาพี่ชายของเธอออกไปเลยนะ” เฟอร์ที่ถูกมัดมือมัดเท้าไว้ที่เตียง โวยวายใส่เจ้าของห้อง และทุกคนก็ต่างงุนงงกับเรื่องที่เกิดขึ้น ละอองฟ้างงว่าทำไมพี่ชายของเธอถึงเข้ามาในห้อง ฟร้องค์ก็งงที่ละอองฟ้าเรียกไอ้ผู้ชายคนนี้ว่าเฮีย ส่วนพะพายก็งงว่าทำไมเฟอร์เรียกฟร้องค์ว่าเฮียเหมือนกัน

“ไอ้นี่เป็นใคร...” พะพายชี้ไปที่ฟร้องค์ แล้วถามน้องสาวด้วยความสงสัย

“คือ...เอ่อ...เป็นพี่ชายของพี่สาวคนนั้นค่ะ” ตอบกลับแล้วยิ้มแห้งๆ เพราะกลัวว่าจะโดนดุ

“วะ...ว่าไงนะ...พี่ชายยัยนี่!!...ฉิบหายและ...มานี่กับเฮียเร็ว” พะพายรีบดึงแขนน้องสาวออกจากห้องนอนไป ส่วนฟร้องค์ก็รีบแก้มัดน้องสาวตัวเองที่ถูกมัดอยู่บนเตียงออก

“โอ๊ย...เฮียพายปล่อยฟ้า...จะลากฟ้าไปไหนคะเนี่ย”

“แล้วฟ้ามาทำไมไม่บอก...” ไหงกลับกลายเป็นละอองฟ้าที่ผิด ทั้งที่คนผิดคือเขาต่างหาก ที่มาอยู่ในห้องของเธอแบบนี้

“ถ้าฟ้าบอก ฟ้าก็ไม่เห็นน่ะสิ ว่าเฮียกำลังจะทำไม่ดีกับพี่สาวคนสวยนั่น”

“แล้วพี่ของยัยนั่นจะมองเฮียยังไงเนี่ย” ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ หวังระบายความหงุดหงิด

“แล้วทำไมเฮียต้องเป็นเดือดเป็นร้อนด้วย...หรือว่าเฮียกับ...อุ๊บส์”

“อย่าพูด!!” ฝ่ามือใหญ่ของพะพายรีบยื่นมาปิดปากของน้องสาวทันที

“อื้อ...เฮีย...เฮียทำแบบนี้ได้ไง...เฮียโดนแด๊ดดี๊ฟร้องค์ฆ่าแน่ๆ ...ที่คิดจะไปแตะต้องน้องสาวของเขาน่ะ”

“...นี่...ไม่ต้องมาว่าเฮียเลย...ตัวเองเถอะ...กับไอ้นั่นไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว” เมื่อกำลังจะเคลิ้มไปกับความผิดที่ละอองฟ้ากล่าวมา ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเรื่องราวระหว่างละอองฟ้ากับฟร้องค์ เขาเองก็ไม่ได้ยินยอมเช่นกัน... แบบนี้จะมาว่าเขาฝ่ายเดียวไม่ได้นะ พะพายคิด เพราะถ้าพ่อไม่ให้มาสืบ ก็คงไม่รู้ว่ายัยน้องสาวตัวดีไปวิ่งตามผู้ชายอยู่

“เอ่อ...ไม่เลยเถิดเหมือนเฮียก็แล้วกัน...ฟ้ายังบริสุทธิ์...”

“ก็ดีแล้ว...งั้นเฮีย...ขอตัวกลับก่อนนะ” ว่าแล้วก็ชิ่งก่อนดีกว่า ยังไงเรื่องนี้ก็บานปลายแล้ว เดี๋ยวถ้าไอ้พี่ชายของยัยหมากระเป๋ารู้เข้า มีหวังซวยพอดี

“มึงจะไปไหน...กลับเข้ามาเดี๋ยวนี้เลย” เป็นฟร้องค์ที่โผลงขึ้นมา ตามด้วยเฟอร์ที่ตามหลังออกมาเช่นกัน แต่ก็หลบหลังของฟร้องค์ไม่ยอมออกมาเผชิญหน้ากับพะพาย

“ใจเย็นๆ กันก่อนนะคะแด๊ดดี๊...ค่อยๆ คุยกันนะคะ” ละอองฟ้าอาสาเข้ามาไกล่เกลี่ย เพราะกลัวพี่ชาย กับคนที่ตนจีบจะมีปัญหากัน

“เธอไม่ต้องยุ่ง...มึงตอบมาว่าเมื่อกี้มึงทำอะไรน้องกู” ฟร้องค์จ้องหน้าพะพายเขม็ง ดวงตาคมกริบมองอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อพะพายที่สูงในระดับเดียวกับเขา

“ก็...ไม่ได้จะทำอะไรนี่...แค่ข่มขวัญเล่นๆ เอง...”

“ไม่จริงนะเฮีย...ไอ้บ้านี่มันขู่จะฆ่าเฟอร์ด้วยนะ...เพราะเด็กนี่คนเดียวที่ทำให้เฟอร์ต้องเจอกับมัน” เฟอร์แสร้งบีบน้ำตาแล้วฟ้อง แถมยังหยิบยกเอาคำพูดของพะพายที่เคยพูดกับเธอในวันที่เจอวันแรกขึ้นมาอีก

“นี่โทษฉันได้ไง...ตัวเองโลภมากยินยอมมาเองนะ” เมื่อละอองฟ้าถูกกล่าวหาว่าเป็นความผิดของเธอคนเดียว ก็ต้องรีบออกโรงปกป้องตัวเองเสียก่อน ก็ไม่ใช่เพราะยัยนี่โลภ อีโก้สูงหรือไง ถึงได้ยอมรับข้อเสนอของเธอน่ะ ใช่ความผิดเธอคนเดียวเสียเมื่อไหร่กัน ละอองฟ้าคิด

“กับเธอ เดี๋ยวฉันไปเคลียร์ แต่กับมึง มึงบอกมาว่ามึงคิดจะทำอะไรน้องกู” หันไปคาดโทษละอองฟ้าเสร็จก็หันไปจ้องหน้าพะพายอีกครั้ง

“เรื่องของผัวเมีย...เป็นแค่พี่ไม่ต้องเสือก”

หมับ!!

“มานี่!!” พูดใส่ฟร้องค์ด้วยคำหยาบคายอย่างไม่คิดที่จะเกรงกลัว ตามด้วยเอื้อมมือไปกระชากแขนเฟอร์ให้ตามเขาออกไป

“นี่ปล่อยนะ...ฉันไม่ไป!!” เฟอร์ขืนตัวเองไว้ แล้วหันมาขอความช่วยเหลือจากพี่ชาย “เฮีย...เฟอร์ไม่ไป” ส่ายหน้าแล้วมองหน้าฟร้องค์ หวังให้พี่ชายช่วยเธอ

หมับ!!

“เฟอร์...บอกเฮียมาว่านี่มันอะไร...ที่มันพูดหมายความว่าไง” เอื้อมไปคว้าแขนน้องสาวเอาไว้อีกข้างแล้วคาดคั้นต่อ

“เอ่อ...” ก้มหน้าเงียบไม่กล้าตอบ ในสายตาของพี่ชาย เธอเป็นเด็กน่ารักเรียบร้อย เรื่องเสื่อมเสียด้านผู้ชาย บอกเลยว่าไม่มีให้เห็นแน่นอน

“บอกไปสิ...บอกพี่ชายเธอไปว่าเราได้กันแล้ว...แล้วก็เป็นเธอด้วยนะที่เริ่ม” กล่าวอย่างผู้ชนะ ไม่สะทกสะท้านว่าจะถูกฟร้องค์มองว่าเขาเป็นคนอย่างไร

“อะ...ไอ้บ้า...หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!!” รีบหันไปปรามพะพาย เพราะกลัวว่าเขาจะเกิดพูดอะไรพิเรนทร์ออกมาให้พี่ชายได้เข้าใจผิด

“คือ??” ฟร้องค์มองหน้าน้องสาวด้วยแววตาผิดหวัง หากเป็นแบบที่พะพายพูดจริง เขาก็ผิดหวังในตัวน้องสาวของเขามากจริงๆ

“ใจเย็นกันก่อนนะคะแด๊ดดี๊...บางทีเฮียพายอาจจะแค่อำเล่นก็ได้...คงไม่มีอะไรหรอก” ครั้งนี้เป็นละอองฟ้าที่พยายามห้ามทัพ

“หุบปากไปเลย...เพราะเธอ...เธอเป็นต้นเหตุทั้งหมดที่ทำให้เป็นแบบนี้!!” คำพูดที่ใส่อารมณ์ของฟร้องค์มันเชือดเฉือนใจของละอองฟ้าจนพูดแทบไม่ออก

ใบหน้าสวยสลดลง ไม่คิดว่าเขาจะพูดจารุนแรงแบบนี้กับเธอเลย แล้วอยู่ๆ บ่อน้ำตาก็ตื้นขึ้นมาเฉย เรียกสติของฟร้องค์ที่เผลอพูดไม่ดีให้กลับมาในทันที แม้จะรู้สึกผิดอยู่หน่อยๆ แต่ก็ยังคงเก๊กขรึม เท้าความถามเรื่องของน้องสาวต่อ

“ออกไป!! ออกไปจากห้องฟ้าให้หมด!! ออกไปให้หมดเลย!!” คนตัวเล็กเอ่ยปากไล่ทั้งน้ำตา ปากเรียวบางเบะเล็กๆ แล้วเดินตรงเข้าไปในห้องนอน พร้อมกับล็อกกลอนประตูทันที

“ฟะ...ฟ้า...” พะพายรีบปล่อยมือจากเฟอร์แล้วพุ่งตัวไปทางน้องสาวหวังดึงน้องสาวเอาไว้ แต่ทว่าก็ไม่ทันแล้ว เพราะละอองฟ้าปิดประตูเสียก่อน เขาจึงทำได้แค่เคาะประตูแล้วคอยเรียกน้องสาวให้ออกมาคุยกับเขา ส่วนฟร้องค์ที่พลั้งปากเสียงดังใส่ จนละอองฟ้าเสียใจก็ได้แต่นั่งก้มหน้าอยู่ที่โซฟาด้วยแววตารู้สึกผิด

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

“ฟ้า...เปิดประตูให้เฮียก่อน...”

ปึ้ง ปึ้ง ปึ้ง!!

“ฟ้า...ออกมาคุยกับเฮียก่อน”

“เพราะมึงอะ...เพราะมึงทำให้น้องกูเป็นแบบนี้...” หันไปด่าฟร้องค์ด้วยความโมโห ตั้งแต่เติบโตมาด้วยกัน ละอองฟ้าไม่เคยเป็นแบบนี้เลย แววตาของเธอที่มองหน้าฟร้องค์เมื่อกี้ พะพายรับรู้ได้เลยว่าเสียใจขนาดไหน และก็อดไม่ได้ที่จะโมโห ที่ฟร้องค์เป็นต้นเหตุทำให้น้องสาวต้องเสียน้ำตา

30นาทีต่อมา...

แกร๊ก แอ๊ด!!

“ฟ้า...” พะพายดีดตัวขึ้นมาจากโซฟา เมื่อเห็นว่าน้องสาวยอมเปิดประตูออกมาแล้ว เขามองหน้าละอองฟ้าที่ดวงตาแดงก่ำ ก่อนที่จะตรงเข้าไปปลอบน้องสาวสุดที่รัก เขาเองก็หวงน้องสาวไม่ต่างจากฟร้องค์หรอก แต่ก็ไม่เคยพูดจาทำร้ายจิตใจกันแบบนี้

“ฟ้าขอโทษนะคะ...ที่เป็นต้นเหตุของเรื่องวุ่นวายนี้...งั้นเพื่อยุติเรื่องราวทั้งหมด ฟ้าจะไปย้ายออกค่ะ...” คำพูดของละอองฟ้าทำเอาคนฟังอย่างฟร้องค์มองด้วยสายตาวูบไหว จนคนที่มองอยู่อย่างพะพายแอบตงิดๆ ใจเล็กๆ

“ดี...ฉันจะได้กลับไปอยู่ที่คอนโดเดิมสักที...จะได้ไม่ต้องมาวุ่นวายกับไอ้บ้านี่...เอารถกับคีย์การ์ดเธอคืนไปเลย” เฟอร์วางขอทุกอย่างที่เป็นของละอองฟ้าลงบนโต๊ะชาด้านหน้า เอาล่ะ เธอจะลอยตัวอยู่เหนือปัญหา และระหว่างนี้เธอค่อยหาทางจัดการเองทีหลัง เธอคิด โดยที่ไม่ได้คิดถึงผลกระทบที่ตามมาเลย ทั้งที่เธอเป็นคนดึงพะพายเข้ามาในเกมของเธอเอง

“งั้น...เฮียไปช่วยฟ้าขนของหน่อยนะคะ” ละอองฟ้าเอ่ยขึ้น

“อื้ม...ไม่เป็นไรนะ...เฮียอยู่ตรงนี้...” พะพายเอื้อมมือไปกุมมือน้องสาวเอาไว้หวังปลอบประโลม

“อื้ม...ฟ้าโอเค” เอ่ยบอกไปพร้อมกับปรายตาไปมองฟร้องค์เล็กน้อย ซึ่งครั้งนี้ฟร้องค์เองก็จ้องมองมาที่เธอเช่นกัน

แววตาของฟร้องค์บ่งบอกว่ารู้สึกผิดต่อคำพูดที่ใช้อารมณ์ไปอย่างเห็นได้ชัด แต่อยู่ๆ ละอองฟ้ากลับระบายยิ้มกว้างออกไป พร้อมกับพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้ฟร้องค์ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่

“ฟ้าขอโทษนะคะแด๊ดดี๊...ต่อไปไม่ต้องห่วงนะ...ฟ้าจะไม่ไปให้แด๊ดดี๊เห็นหน้าอีกแล้ว” และประโยคสุดท้ายของเธอ มันก็ทำให้ใจเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“ไปเถอะ...เดี๋ยวเฮียไปช่วยย้ายของ” พะพายกล่าวพร้อมกับจูงมือกันออกจากห้องไป ทิ้งให้ฟร้องค์ที่สติเริ่มหลุดลอยไปไหนต่อไหน นั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่โซฟากลางห้องนั้น

“เฮียรอเฟอร์แป๊บหนึ่งนะ...ขอเก็บของก่อน” ครั้งนี้เป็นเฟอร์ที่รีบลุกขึ้นไปเก็บข้าวของเครื่องใช้ของตัวเอง เตรียมย้ายออกเช่นกัน

“ฟ้า...ไม่เป็นไรนะ...เฮียอยู่ตรงนี้” ระหว่างทางที่ขับรถน้องสาวมาก็คอยปลอบใจเป็นพักๆ แต่ละอองฟ้ากลับเอาแต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ไม่พูดไม่จากับพะพายเลย

“ฟ้า...”

“เฮีย...ฟ้าไม่เป็นไร...ฟ้าโอเค...แต่ฟ้าขอได้ไหม...อย่าบอกเรื่องนี้กับคุณพ่อ”

“อื้ม...เฮียไม่บอกหรอก” พะพายให้คำมั่นสัญญากับน้องสาวแล้วรีบมุ่งหน้าสู่คอนโดที่น้องสาวแลกกับเฟอร์อยู่ในเวลาต่อมา

พอมาถึงเขาก็ช่วยจัดการเก็บของใช้ของน้องสาวลงกระเป๋า เพียงไม่นานก็เสร็จ จึงลากกระเป๋าใบโตเดินตามน้องออกไป และจังหวะที่ละอองฟ้าเปิดประตูห้องออกมา ก็เจอฟร้องค์และเฟอร์พอดี แทนที่ละอองฟ้าจะรีบออกไปจากตรงนั้น ทว่ากลับระบายยิ้มสดใส ฝืนยิ้มให้ฟร้องค์ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ฟร้องค์ไม่อยากให้จางหายไป เพราะกลัวว่านี่จะเป็นรอยยิ้มที่เขาจะได้เห็นเป็นครั้งสุดท้าย

หมับ!!

และไวกว่าความคิด อยู่ๆ ฟร้องค์ก็วางกระเป๋าของน้องสาวลงที่พื้น ก่อนที่จะเดินสาวเท้าตรงเข้าไปหาละอองฟ้า และดึงเธอเข้าไปในห้องของเขาที่อยู่ตรงข้ามอย่างรวดเร็ว ตอนแรกก็ตกใจที่น้องสาวถูกดึงเข้าห้องไป แต่พอนึกถึงเมื่อครู่ที่น้องเศร้าก็เลยปล่อยให้ทั้งคู่ได้เคลียร์ใจกัน พร้อมกับหันหน้าไปจ้องยัยตัวแสบที่ทำให้เขากลายเป็นคนไม่ดีต่อหน้าคนอื่นตาเขม็ง!!

“เฮือก...” คนถูกจ้องสะดุ้งเฮือก แล้วรีบลากกระเป๋าของตัวเองเพื่อหนีเขาเข้าห้อง

พรึ่บ!!

“อ๊ะ”

“จะหนีไปไหน!!” เสียงเข้มเอ่ยขึ้น พร้อมมือที่ดันบานประตูห้องของเธอเอาไว้ พร้อมกับดันร่างเธอเข้าไปตามด้วยปิดประตูใส่กลอน

หมับ!!

“กรี๊ดดดดดดด ไอ้บ้าพะพายปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ” คนตัวเล็กที่ถูกอุ้มกรีดร้องออกมาเสียงดังลั่น แต่ไม่ว่าเธอจะร้องดังแค่ไหน ก็ไม่มีใครได้ยินหรอก เพราะห้องของเธอมันเก็บเสียง