สุดท้ายก็ไปไม่รอดNC++

ติ้ง!!

พะพาย : แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน?

เฟอร์ : ส่งโลเคชั่น

“เฮ้อ...ไอ้บ้าพะพาย...อะไรของมึงเนี่ย...ยัยนั่นใจร้ายกับมึงก่อนนะ...ยังจะไปหาอีก” เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง พร้อมยกมือขึ้นยีหัวตัวเองหวังเรียกสติของตัวเองให้กลับมา

แต่ไม่ว่าจะมีสติหรือไม่มี เขาก็ยังอยากไปหาเธออยู่ดี และรู้ตัวอีกทีเขาก็ขับรถมายังสถานบันเทิงที่ยูมิส่งมาให้เป็นที่เรียบร้อย ก็นะ หัวใจมันเรียกร้อง ขอทำตามใจก่อน ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากัน

สองขาก้าวฉับๆ ไปยังเคาน์เตอร์บาร์ ที่มีเฟอร์ฟุบหน้าอยู่ที่เคาน์เตอร์ โดยมียูมิคอยอยู่ข้างๆ ไม่ห่าง ตรงหน้ามีแก้วแอลกอฮอล์เรียงรายเป็นสิบแก้ว

“เช็กบิลเลยครับ...ทั้งหมดเท่าไหร่” พะพายเอ่ยบอกกับบาร์เทนเนอร์ พร้อมกับสแกนจ่ายค่าเครื่องดื่มทั้งหมดให้เฟอร์ จากนั้นก็ช้อนตัวอุ้มเธอเดินออกจากร้านไป

“หึ รักกันขนาดนี้ ยังจะปากแข็งกันอีก” ยูมิส่ายหน้าเอือมระอากับเพื่อนและแฟนเพื่อน จากนั้นก็เดินตามทั้งคู่ออกไป

“แยกกันตรงนี้เลยก็ได้ ฉันจะพาเฟอร์กลับไปนอนคอนโดของเฟอร์” ด้วยเพราะระยะทางระหว่างที่นี่กับคอนโดเขามันไกลเกินไป เขาไม่อยากที่จะให้คนเมานั่งรถนานเพราะกลัวเวียนหัว ทางเลือกที่เซฟที่สุดก็คือไปที่คอนโดเธอนั่นแหละดีแล้ว ส่วนยูมิก็พยักหน้ารับรู้ ก่อนจะยื่นสัมภาระต่างๆ ของเฟอร์ยื่นให้พะพายไป จากนั้นก็เดินแยกไปยังรถของตัวเอง

หมับ!!

“กลิ่นคุ้นๆ ...หอมจังเลย...ฟืด...” คนเมาข้างๆ เริ่มอยู่ไม่สุข กอดไปที่แขนของเขา ตามด้วยเอียงตัวเข้าไปและสูดดมกลิ่นตัวของเขา

“อย่ามาแตะ...เราเลิกกันแล้ว” พะพายดันศีรษะของเฟอร์ออก แล้วเอื้อมไปดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เธอ ของเขาเองก็เช่นกัน

พอหลังจากจัดการเช็กความเรียบร้อยเตรียมจะสตาร์ทรถเฟอร์ก็เอียงตัวเข้ามาหาตามด้วยพรหมจูบไปที่แขนของเขา

“ขอโทษงับที่รัก...หอมเฟอร์หน่อย...อย่าทำหน้าดุเฟอร์แบบนี้สิ” คนตัวเล็กกล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ปกติใช้แววตาเว้าวอนเขา เขาก็ใจอ่อนแล้ว นี่อะไรมามุมหวานแบบนี้ คิดเหรอว่าจะใจแข็งได้ แน่นอนว่าทำไม่ได้อยู่แล้ว

“นั่งดีๆ ...ไม่งั้นจะจับโยนลงข้างทาง” ตอบกลับเสียงนิ่ง แต่เฟอร์ก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เขา สองมือประคองใบหน้าพะพายเข้ามาใกล้ๆ ด้วยเพราะพยายามหักห้ามใจตัวเองเอาไว้จึงขืนตัวไม่ให้ใบหน้าเขาใกล้ชิดกับเธอ แต่มันไม่ได้ผล เพราะใจมันเรียกร้อง แถมยัยนี่ยิ่งอ้อนก็ยิ่งน่ารัก แล้วใครกันจะอดใจไหว สุดท้ายก็เลยก้มลงไปจุมพิตที่หน้าผากของเธอแบบจำใจ ทรงจำใจแต่จริงๆแล้วก็อยากทำเองนั่นแหละ

“น่ารักจริงๆ เลย...ดีกันน้า...เฟอร์ขอโทษ” เธอกล่าวพร้อมกับยิ้มหยาดเยิ้ม แล้วยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวกับเขา

“หึ...ตื่นมาจะจำได้หรือเปล่าก็ไม่รู้” บ่นไปงั้นแหละแต่นิ้วก้อยยื่นไปเกี่ยวเธอไว้แล้ว แล้วก็เกี่ยวก้อยกันอยู่อย่างนั้นจนเขาขับไปถึงคอนโดเธอ

พอถึงที่หมายก็อุ้มเธอขึ้นคอนโด ตลอดการเดินขึ้นห้อง เฟอร์ก็ใช้สองแขนโอบรอบคอเขา มองหน้าแล้วยิ้มหวานตลอดเวลา แต่เขานี่สิแสร้งตีหน้านิ่ง ทำเป็นไม่สนใจทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด

“เอ้า...พะพาย...เฟอร์...”

“คิคิ...เฮีย...หวัดดีค่า...นี่แฟนเฟอร์...หล่อไหม” ดูความทะเล้นของเธอสิ ยังกล้าไปแนะนำพะพายให้ฟร้องค์รู้อีก แอบขำเหมือนกันว่าทำไมตอนเมาถึงได้เก่งแบบนี้ จับเหล้ากรอกปากแล้วพาไปหาพ่อเธอดีไหมเนี่ยจะได้จบๆ พะพายคิดในใจ

“ไปทำอีท่าไหนน้องฉันถึงเมาขนาดนี้” ฟร้องค์เอ่ยถาม แล้วปรายตามองสภาพของเฟอร์ที่ดูไม่มีสติเพียงนิด

“ไม่รู้เหมือนกัน...” คำตอบของพะพายส่งผลให้ฟร้องค์แปลกใจอยู่ไม่น้อยก่อนที่จะมองหน้านิ่งๆ ของพะพาย

“ทะเลาะกันเหรอ”

“ไม่ได้ทะเลาะ แต่น้องมึงบอกเลิกกูต่างหาก” พะพายตอบกลับเสียงแข็ง

“เฮ้อ...ไปเคลียร์กันดีๆ ...เดี๋ยวกูก็จะไปหาฟ้าแล้ว”

“ดึกขนาดนี้” เลิกคิ้วมอง

“อืมฟ้าหิว...แล้วพ่อมึงก็กักบริเวณเอาไว้ไม่ให้มานอนคอนโด...เลยว่าจะไปซื้อของกินไปให้” ฟร้องค์กล่าว ด้วยเพราะเรื่องของเขาและละอองฟ้าน้องสาวเขา ถูกพ่อจับได้แล้ว พ่อก็เลยต้องกำหนดขอบเขตในการเจอกัน เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ท้องก่อนเรียนจบ

“อื้ม...งั้นก็โชคดีแล้วกัน...”

“อืม...อ้อ...ฝากดูเฟอร์หน่อยนะ...”

“อืมๆ รู้แล้ว” ตอบกลับไปแบบส่งๆ แล้วล้วงเอาคีย์การ์ดแตะไปที่ประตูเพื่อเข้าไปในห้อง

พอเข้ามาหวังจะวางเธอลงบนเตียง ทว่ากลับถูกเฟอร์ดึงเขาจนเสียหลักล้มทับร่างเล็กบนเตียง และไม่ว่าจะพยายามขืนตัวและลุกขึ้นแค่ไหนก็ไม่เป็นผล ไม่ใช่ไม่มีแรงต่อต้านเธอนะ แต่ไอ้หัวใจไม่รักดีเนี่ยแหละไม่คิดที่จะลุกออกเองต่างหาก หนำซ้ำยังปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเธอที่พยายามรบเร้าเขาให้มีอารมณ์อีก

“พะพาย...ฉันรักนาย...ขอโทษที่บอกเลิก...ฉันไม่ได้อยากเลิก...ฉันแค่ไม่กล้าขัดใจพ่อ” คำบอกรัก แววตา ท่าทีของเธอทำร่างสูงอ่อนยวบ เขาเข้าใจ

เข้าใจเธอทุกอย่างเลยว่าเธอรู้สึกอย่างไร เข้าใจในมุมมองของเธอ เธอเองก็คงไม่ต่างกับละอองฟ้าตอนนี้เท่าไหร่ แต่ที่ต่างกันคือไต้ฝุ่นพ่อของเขาไม่ได้พยายามหาคู่ให้ละอองฟ้าแบบที่พ่อของเธอทำ

จริงอยู่ว่าสิ่งที่พ่อเธอมอบให้มันดีสำหรับเธอ แต่เธอไม่ได้มีความสุขกับสิ่งที่พ่อเธอเลือกให้เลย เพราะงั้น สิ่งเดียวที่เขาพอจะทำได้ ไม่ใช่เขาที่ต้องพยายาม แต่เธอเองต่างหากที่ต้องพยายาม หากไม่คิดจะพยายาม ต่อให้เขาทำเพื่อเธอแค่ไหน ถ้าเธอไม่คิดที่จะต่อต้านพ่อเพื่อเขา ก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี แล้วสิ่งที่เขาพยายามจะทำไปทำไม หากเธอไม่ให้ความร่วมมือ ความรักจะไปตลอดรอดฝั่งก็ต่อเมื่อคนทั้งคู่พร้อมใจเดินจับมือกันไปด้วยกัน

“รักแล้วบอกเลิกกันทำไม” พะพายเอ่ยถามเสียงสั่น

“ขอโทษได้ไหม” แขนทั้งสองที่โอบรอบลำคอเขาดึงให้เขาเข้ามาใกล้เธอยิ่งขึ้น ดวงตากลมโตจ้องมองเขาแล้วส่งสายตาปริบๆ จนหัวใจของพะพายอยู่แทบไม่เป็นสุข

“อื้ม...” เขาตอบรับแต่ก็ไม่เชื่อเพราะกลัวว่าหากเธอตื่นขึ้นมาแล้วลืมเรื่องราวทั้งหมด เขาเองเนี่ยแหละจะยิ่งชอกช้ำเข้าไปใหญ่

“จูบเฟอร์หน่อยได้ไหม” เชิดหน้าขึ้นรอรับจูบ ส่งสายตาอ้อนๆ หวังให้พะพายเอ็นดู ซึ่งมันก็ได้ผล เพราะเขาก็ก้มลงป้อนจูบแสนหวานทันทีอย่างไม่คิดที่จะปฏิเสธ

พร้อมกับในใจก็พูดกับตัวเองว่าเอาวะ หลังจากนี้ค่อยว่ากัน ตอนนี้ความต้องการมันบดบังความเจ็บปวดไปหมดแล้ว

“อื้ม...”

จ๊วฟ จ๊วฟ จ๊วฟ!

เสียงจูบกันอย่างดูดดื่มดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ความขมจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ในโพรงปากนุ่มนิ่มนั้นทำให้เขารู้สึกมึนเมาไปด้วย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมาจูบเธอ หรือเมาแอลกอฮอล์ในปากของเธอกันแน่ อันนี้ก็หาคำตอบไม่ได้เหมือนกัน

เรียวลิ้นร้อนแทรกเข้าไปในโพรงปาก ตวัดหยอกเย้ากันหลายนาทีทำหัวใจของทั้งคู่วูบวาบไปกับสัมผัสที่แสนวาบหวามในตอนนี้ เสียงแลกลิ้นเล่นน้ำลายดังขึ้น ต่อเนื่อง ในขณะที่ทั้งคู่จูบกันอย่างเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ มือหนาก็ลูบไล้ไปตามจุดกระสันตามเรือนร่างของเธอ ไม่เพียงแค่เขา เธอเองก็เช่นกัน

ความเมาทำให้เธอบ้าบิ่นพลิกร่างเขาให้ลงไปนอนอยู่ที่เตียงแทน มือเล็กปลดกระดุมเสื้อเขาออกทีละเม็ด พร้อมกับสายตาที่จ้องมองเขาด้วยความเย้ายวนไม่วางตา และเพียงไม่นานอาภรณ์บนตัวเขาก็หลุดออกไปกองอยู่ที่พื้น ตามด้วยของเธอเองก็ปลดเปลื้องแล้วโยนมันลงไปที่พื้นตามเขาไป

เรือนร่างที่แสนเซ็กซี่ของเขามันยั่วเย้าจนเธออดใจแทบไม่ไหว ความขาวที่กระแทกเธอตาแทบบอด แถมsix packก็แน่นเรียงกันสวยงาม ไม่เพียงแค่เธอที่หลงใหลร่างกายของเขา เขาเองก็เช่นกัน มองเธอไม่วางตา จนอดไม่ได้ที่จะนอนมองมันเฉยๆ สุดท้ายจึงหยัดตัวขึ้นจับร่างเล็กเข้ามาจูบ และดูดไปตามลำคอระหงจนเกิดร่องรอยแดงๆ เต็มผิวเธอไปหมด

“อื้ม...พะพาย...” เสียงครางหวานๆ ดังลอดออกมาในลำคอระหงของเธอ ก่อนที่จะหลับตาพริ้ม เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสอันวาบหวามของเขา