แกล้ง

“อ๋อ...เปล่า...ไม่ได้พูดอะไร...ฉันหิวอะ...อยากกินปิ้งย่าง...ไปกินปิ้งย่างกันนะ” รีบแก้ตัวออกไป เพราะกลัวว่าถ้าพูดไม่เข้าหูเดี๋ยวไอ้บ้านี่จะลงโทษเธออีก และไม่ต้องเดา ว่ามันจะลงโทษอะไรเธอ แน่นอนว่าในสมองของเขามันมีแต่เรื่องอย่างว่าแน่นอน

@เอสพลาน่ามอล

“จะกินอะไรก็จิ้มเลย”

“...” เฟอร์ไม่ได้ตอบอะไร ทันทีที่เธอมานั่งเธอก็จิ้มเอาจิ้มเอา ราวกับไปหิวโหยมาจากไหน และร้านที่เธอเลือกในวันนี้ก็เป็นอาหารญี่ปุ่น

ตอนแรกเธอกับเขาจะ ไปนั่งกินตรงสายพานวิ่ง แต่มันไม่เป็นส่วนตัว บวกกันอาหารที่ทำมามันจะไม่สด เขาก็เลยมานั่งโซนวีไอพีแล้วสั่งใหม่แทน

“พะพาย...ฉันอยากกินแอปเปิลโซดา...แต่ที่นี่ไม่มี...”

“มีชาเขียว กินชาเขียวไปก่อนได้ไหม”

“...” ร่างเล็กทำหน้าบึ้งแล้วก้มหน้าก้มตาหาเครื่องดื่มอย่างอื่นทดแทน แต่สุดท้ายเธอก็เลือกน้ำเปล่าแทน เพราะไม่มีของที่เธอชอบ แถมตลอดมื้ออาหารเธอก็ดูไม่มีความสุขเลย จนพะพายต้องเดินออกไปซื้อจากร้านอื่นเข้ามาให้แทน

“อะ...เห็นเธอหน้าบึ้งแล้วกินข้าวไม่อร่อย”

“งื้อ...ขอบคุณน้าพะพายสุดหล่อ” จากบึ้งๆ อยู่ก็ยิ้มกว้างออกมาทันที

“ไม่ต้องมายิ้มเลย...ไม่ใจอ่อนให้แล้วนะ...” ปากพูดไปงั้นแหละ แต่เวลาที่เธออยากได้อะไรก็ยอมเธอตลอด

“เอ้อ...พะพาย...อาทิตย์หน้าฉันไปเที่ยวเสม็ดกับครอบครัวนะ...”

“ไปด้วยดิ”

“จะบ้าหรือไง...ฉันไปกับครอบครัว”

“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ ว่าเธอไปกับครอบครัวไอ้หน้าตี๋นั่น” ประโยคนั้นทำเฟอร์อ้าปากค้าง

“ระ...รู้ได้ไง” ถึงกับตาโต อุตส่าห์จะไม่พูดความจริงแล้วเชียว แล้วทำไมเธอจะต้องมาขอเขาด้วยเนี่ย ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

“เฮียเธอบอก”

“เฮียอีกแล้วเหรอ”

“อืม...”

“แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...ไปด้วยไม่ได้อยู่ดี”

“ดูปากฉันนะ...ฉันจะไป...แล้วใครก็ห้ามไม่ได้ด้วย” ไหวไหล่ย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็ใช้ตะเกียบคีบอาหารตรงหน้าเข้าปากไปโดยไม่สนใจเธอเลย แม้ว่าเธอจะพยายามหว่านล้อมและห้ามเขาแค่ไหน

“ทำไมชอบทำให้ฉันลำบากใจอยู่เรื่อย”

“ลำบากใจอะไร ฉันเป็นผัวเธอนะ ผัวไปเฝ้าเมียจากชู้มันก็ปกติ”

“แต่นายก็รู้ว่าพ่อฉันคงไม่ยอมให้ฉันคบกับนายหรอก ขนาดเฮียกับน้องสาวนายพ่อฉันยังไม่อนุมัติเลยเนี่ย นายต้องเข้าใจด้วยว่าต้องเป็นตระกูลจีนเท่านั้น พ่อฉันถึงจะยอมรับ ที่สำคัญต้องหน้าตี๋”

“ฉันก็ตี๋เถอะ” พะพายเถียงข้างๆ คูๆ หน้าเขาออกจะเกาหลี จะมาตี๋อะไรก่อน

“ตี๋บ้าอะไร”

“ตี๋หิด”

เพี๊ยะ!!

“ไอ้บ้านี่ พูดจาน่าเกลียด” ได้ยินคำพูดทะลึ่งๆ ของเขาก็ฟาดเข้าไปที่แขนเขาอย่างแรง คนอะไรน่าหมั่นไส้จริงๆ หน้ามึน พูดแต่ละคำไม่อายปากเลย

“เอ้า...พะพาย...มากินข้าวกับใครเนี่ย” และระหว่างที่นั่งรับประทานอาหารอย่างสงบสุข หรือเปล่า ก็มีเสียงหวานๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งทักพะพายขึ้น ซึ่งเป็นเสียงที่ทำให้เฟอร์เงยหน้าขึ้นไปมองแทบจะทันที มองด้วยสายตาจับผิด และดูปฏิกิริยาของคนตรงข้ามด้วยว่าจะเป็นเช่นไร

“สวัสดีครับเจ้ปัน...เจ้มากับใครครับ”

“เจ้มาคนเดียว...เดี๋ยวจะไปขึ้นเวรแล้ว”

“อะ...อ้อ...ครับ...สู้ๆ นะครับ” แล้วปันปันสาวสวยที่เข้ามาทักเขาก็เดินออกไป ซึ่งในมือของเธอก็มีถุงอาหารญี่ปุ่นในมือ คิดว่าก็คงจะเอากลับไปกินระหว่างขึ้นเวรนั่นแหละ

“สู้ๆ นะครับ” เฟอร์จีบปากจีบคอ แล้วเบะปากใส่พะพาย

โป๊ก!!

“โอ๊ย...พะพาย...ดีดหน้าผากฉันทำไมเนี่ย”

“หึงไม่ดูตาม้าตาเรือ...นั่นมันญาติฉัน”

“ใครหึง...อย่าสำคัญตัวเอง” พอถูกจับทางถูกก็แสร้งทำหน้านิ่ง ทั้งที่ในใจของเธอมันชัดเสียยิ่งกว่าชัดเสียอีก แอบหน้าแตกอยู่เหมือนกันที่ดันไปแซะเขากับญาติ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยยัยเฟอร์เอ๊ย

“เหอะ...รีบกินเข้าไปเลย...ไม่ต้องมาคิดอคติ...ตาฉันมีไว้มองเธอคนเดียว...เข้าใจยัง...” แม้มันจะดูห้วนไปหน่อย แต่เชื่อไหมว่ามันทำให้คนตัวเล็กหน้าแดงหูแดงขึ้นมาเลย

หลังจากทานอาหารเสร็จ พะพายก็ลากเฟอร์มาเดินช็อปปิ้งด้วย แต่แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเด็กน้อยคนหนึ่งเดินถือตุ๊กตาอัดเสียงผ่านไป ก็ดันนึกสนุกขึ้นมาตามประสาเขาเลยลากไปยังโซนของเล่นเด็ก

“เฟอร์...อยากได้ตุ๊กตาปะ”

“ไม่เอา...ตุ๊กตาเต็มบ้านฉันเลย...”

“แต่เธอยังไม่มีตุ๊กตาที่ฉันให้ไง เอาไหมเดี๋ยวซื้อให้”

“ไม่ได้คิดจะแกล้งฉันใช่ปะเนี่ย” เฟอร์มองหน้าพะพายอย่างนึกหวั่น กลัวว่าไอ้คนเจ้าเล่ห์มันจะคิดไม่ดีกับเธอ

“ไม่แกล้ง...ปะ...ไปดูตุ๊กตากัน...” ว่าแล้วก็ดึงแขนเธอลากตามเขาไป ซึ่งพอเธอเข้ามาในโซนตุ๊กตา สายตาของเธอก็เปลี่ยนไป จากที่ตอนแรกดูไม่สนใจก็กลับกลายเป็นว่าอยากได้ไปเสียหมด

“น่ารักจัง...อยากได้ตัวไหนเลือกเลยนะ...เดี๋ยวเฮียจ่ายเอง” ทำหน้าทะเล้นแล้วตีไปที่อกตัวเองเบาๆ จากนั้นก็มองหาของเล่นชิ้นนั้นที่เขาตามหา โดยปล่อยให้เฟอร์เดินเลือกตุ๊กตาหมีไปเพลินๆ

สักพักเขาก็กวักมือและเรียกเธอให้เข้าไปหา ทว่าพอเธอเดินเข้าไปใกล้เขาด้วยความไม่เดียงสา

“อ๊ะ...เฟอร์...อื้ม...อ๊าส์...ๆๆๆๆ” แต่แล้วเสียงครางของพะพายที่เขาอัดใส่ตุ๊กตากระบองเพชรเต้นระบำก็ดังลั่นขึ้นไปทั่วทั้งบริเวณโซนของเล่น

สร้างความอับอายแก้เธอเป็นอย่างมาก แถมคนที่เดินไปเดินมาแถวนั้นก็หันมามองเธอและเขาทั้งคู่ด้วยสายตาตำหนิ บ้างก็แอบขำกัน

“ไอ้พะพาย...ไอ้ทุเรศ...ฉันไม่น่าเชื่อคนอย่างนายเลย” เมื่อทนอยู่ในสถานการณ์นั่นไม่ได้ บวกกับเธอเองก็อายจนเกินจะมองหน้าใครได้ จึงรีบวิ่งหนีออกไปจากโซนนั้นทันที

“เอ้าเฟอร์...รอด้วยดิ...เฟอร์...” เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กโกรธจนควันออกหู จึงรีบวิ่งตามไป แต่ก็ไม่วายหยิบกล่องตุ๊กตาหมีตัวสีขาวใส่เสื้อนักบินติดมือเขามาด้วย

หมับ!!

“หยุดก่อน...รอก่อนเฟอร์...”

“ปล่อยเลยนะ...ตลกมากหรือไง...” สะบัดมือออกจากเขา แล้วเดินหนีไปอีก

เธอยังจำได้ดีว่าสายตาของคนอื่นๆ ที่มองมานั้น มันมองด้วยสายตายังไง แล้วดูเขาสิ ไม่คิดจะสะทกสะท้านเลยหรือไง

“หยอกเล่นแค่นี้เอง”

“เหอะ แต่ฉันอายจริง...”

“คนอื่นก็มองฉันเหมือนกัน...ขำๆ น่าเฟอร์”

“ฉันไม่ขำด้วย...ปล่อยฉันจะกลับ”

“ขอโทษ...ไม่คิดว่าจะโกรธขนาดนี้...” สุดท้ายคนขี้แกล้งก็จำต้องวิ่งตามง้อเธอ แต่ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ยอมพูดกับเขาตลอดทาง ทำเอาพะพายถึงกับหงอยเลยทีเดียว

“ไปส่งฉันที่คอนโด”

“ขอนอนด้วยได้ไหม...”

“ไม่...” ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแล้วสะบัดหน้าออกไปทางหน้าต่าง ตามด้วยกอดอก

“เฟอร์...พะพายขอโทษ...พะพายผิดไปแล้ว...ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว” คำขอโทษด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดของเขาดังขึ้นตลอดทางเดินที่เขาเดินเข้าไปส่งเธอที่คอนโด และใช่เธอตั้งใจทำให้เขาอายบ้าง จะได้เข้าใจเวลาที่เสียศักดิ์ศรีง้อผู้หญิงแล้วผู้หญิงเมิน มันน่าอายแค่ไหน

แต่เชื่อไหมว่าพะพายไม่ได้รู้สึกอายเลยที่ต้องเดินตามเธอต้อยๆ แล้วขอโทษจนคนอื่นๆ มอง หากเป็นเมื่อก่อนเขาก็คงไม่มาเดินตามง้อใครแบบนี้หรอก แต่เพราะเป็นยัยหมากระเป๋าของเขาไง และเขาเองก็แคร์เธอด้วย ทำให้การขอโทษมันไม่ใช่เรื่องที่น่าอายเลย แต่เป็นสิ่งที่ควรทำและเต็มใจทำ หากเธอไม่ให้อภัย อกแตกตายแน่ๆ

“เพื่อนรักมึงทำของใส่พะพายหรือไง ทำไมถึงเดินตามต้อยๆ ง้อขนาดนั้น” กะทิเอ่ยถามสายขิม แอบไม่พอใจที่เห็นเฟอร์ได้กับหนุ่มฮอตวิศวะการบิน ซึ่งแน่นอนว่าพะพายคือหนึ่งในผู้ชายที่กะทิหมายตา แต่ก็ไม่เคยได้แอ้ม

และในเมื่อกะทิไม่ได้ ก็เลยให้เพื่อนรักอย่างสายขิมจัดการ แต่แทนที่พะพายจะเขี่ยยัยนี่ทิ้งตามแผนที่วางไว้ ทว่ากลับกลายเป็นคบกันจริงๆ แบบนี้ล่ะ แค่คิดแล้วก็โมโห ไม่รู้ว่ายัยนี่ทำบุญด้วยอะไร ถึงได้มีแต่ผู้ชายดีกรีหนุ่มฮอตมาตามจีบเป็นพรวน

“ก็มันสวย มึงก็ต้องยอมรับนะ”

“เอ๊ะอีนี่...มึงเข้าข้างมันเหรอ...เหอะ...หรือว่ามึงคิดจะกลับไปหามัน?”

“ปะ...เปล่านะ...กูจะกลับไปได้ไงกูทำมันเกลียดขนาดนั้นแล้ว” สายขิมก้มหน้าตอบ ราวกับรู้สึกผิดต่อสิ่งที่ตัวเองทำอย่างไงอย่างนั้น

“ก็ดี...เพราะถ้ามึงคิดที่จะกลับไป...มึงรู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น” สายขิมถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความลำบากใจ เมื่อกะทิหยิบยกคำขู่ขึ้นมา จนสายขิมต้องพับเก็บความคิดที่จะกลับไปหาเฟอร์ทันที

เธอพลาดจริงๆ พลาดมากที่มาอยู่กับอสรพิษแบบกะทิ ไม่คิดเลยว่าความอิจฉาริษยาของเธอมันจะเป็นภัยต่อตัวเอง แถมเธอยังเสียเพื่อนดีๆ อย่างเฟอร์ไปอีกด้วย หากจะกลับไปตอนนี้ คงยากแล้ว เพราะความลับบางอย่างที่มันค้ำคอเธอ แถมตอนนี้พะพายก็ดูรัก หลง เฟอร์มากๆ คงจะกรองเพื่อนๆ ให้เฟอร์ และที่รู้มาคือพะพายไม่ยอมให้เฟอร์กลับมาคบกับเธอแน่ๆ