ตอนที่ 13 : บังเอิญฟ้าลิขิต

กลับมาสู่กาลปัจจุบัน

         “วันนี้มีความสุขจังเลย ได้ไปทำบุญ ถึงจะเจอยัยศศินิภานั่นก็ตาม” อัณณ์ณิชากล่าวขึ้น

         “ ดาก็มีความสุขเหมือนกัน” สิรินดากล่าวตอบอัณณ์ณิชา

         “ดาว่ายัยศศินิภาดูแปลกไปมั้ย” อัณณ์ณิชากล่าวถามสิรินดา

         “วันนี้ดูคุณนิภาเศร้าๆนะ” สิรินดากล่าวขึ้น

         “ใช่ ดูเศร้าๆ” อัณณ์ณิชากล่าวเห็นด้วยกับสิรินดา

         “แล้วอัณณ์ยังฝันประหลาดอยู่ไหม” สิรินดากล่าวถามอัณณ์ณิชาด้วยความห่วงใย

         “กลับมาจากไปเที่ยวน้ำตกเอราวัณที่กาญจนบุรี อัณณ์ก็ไม่เคยฝันประหลาดอีกเลยนะ” อัณณ์ณิชากล่าวตอบสิรินดา แต่ภายในหัวใจของอัณณ์ณิชาก็รู้สึกถึง…การรอคอยจากใครสักคนหนึ่ง

         “พรุ่งนี้ไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้ากันไหม อัณณ์อยากไปดูหนังสือที่ร้านหนังสือนายอินทร์จ๊ะ อัณณ์ไม่ได้เข้าไปดูหนังสือนานแล้ว” อัณณ์ณิชากล่าวขึ้น

         “โอเคจ้ะ ดาไปด้วย ไปหาอะไรอร่อยๆกินด้วยนะ” สิรินดากล่าวตอบอัณณ์ณิชา

ณ ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งกลางใจเมือง

         ประตูบานกระจกอัตโนมัติเลื่อนเปิดออกพร้อมกับกระแสลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่พัดมาต้อนรับทันที แสงไฟสีขาวนวลส่องสะท้อนพื้นกระเบื้องมันวาววับ มีผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมา เสียงพูดคุยปะปนกับเสียงดนตรีเบาๆที่ลอยมาจากลำโพงทั่วห้าง กลิ่นหอมหวานจากร้านเบเกอรี่ชั้นล่างผสมกับกลิ่นกาแฟสดชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย

         “เราไปทานแมคโดนัลด์กันก่อนดีไหม ใกล้เที่ยงแล้ว หิวด้วย” สิรินดากล่าวขึ้น

         “จ้ะดา” อัณณ์ณิชากล่าวตอบสิรินดา

         เมื่อหญิงสาวทั้งสองคนมาถึงร้านแมคโดนัลด์ก็ได้ต่อคิวเพื่อซื้อชุดที่สนใจอยากทานแล้วก็จัดหาที่นั่งรับประทานอาหารกันจนอิ่มท้อง

         “วันนี้คนเยอะมากเลยเนอะ” อัณณ์ณิชาเอ่ยบอกสิรินดา

         “วันนี้วันหยุด คนเยอะเป็นเรื่องธรรมดามาก ขนาดวันปกติ คนยังเยอะเลย” สิรินดาตอบ

         “อิ่มมากๆ อร่อยสุดๆ เดี๋ยวเราไปดูหนังสือที่ร้านนายอินทร์กันต่อเนอะดา” อัณณ์ณิชากล่าวขึ้นหลังจากรับประทานอาหารเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พร้อมกล่าวชวนสิรินดาต่อ

         “ก็ดีเหมือนกันจ้ะอัณณ์” สิรินดากล่าวตอบอัณณ์ณิชาพร้อมรอยยิ้มที่มีความสุข หญิงสาวทั้งสองคนเดินออกจากร้านแมคโดนัลด์ไปร้านหนังสือนายอินทร์นต่อที่ชั้นสาม ณ ห้างสรรพสินค้าที่ตนมา

         “เดี๋ยวเราไปเดินดูหนังสือทางโน้นก่อนนะอัณณ์” สิรินดากล่าวบอกอัณณ์ณิชา

         “จ้ะดา” อัณณ์ณิชากล่าวตอบสิรินดาแล้วเดินดูหนังสือไปเรื่อยๆ จนมาเจอหนังสือเล่มหนึ่ง หญิงสาวกำลังจะหยิบหนังสือเล่มนั้นอยู่พอดี ทว่า…มีชายหนุ่มคนหนึ่งหยิบไปก่อน ขณะเธอกำลังจะจับหนังสือเล่มดังกล่าว พร้อมกล่าวขึ้นอย่างเบาๆ ไม่ให้ดูเสียมารยาทมากเกินไป “อ้าว”

         “เออ ขอโทษครับ ผมไม่ทราบว่าคุณกำลังจะหยิบหนังสือเล่มนี้” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวที่ยืนข้างๆ กำลังลดมือของตัวเองลงพร้อมหน้าบึ้งตึงที่ปรากฎเห็นชัด

         “ไม่เป็นอะไรค่ะ เดี๋ยวฉันหยิบเล่มนี้ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวกล่าวขึ้นพร้อมหยิบหนังสืออีกเล่มที่เป็นเรื่องเดียวกันกับเล่มที่ชายหนุ่มผู้นั้นหยิบไปก่อนหน้านี้

         “ขอตัวก่อนนะคะ” อัณณ์ณิชากล่าวขึ้นพร้อมเดินไปหาสิรินดาที่ยืนดูหนังสืออยู่ไม่ไกลกัน ส่วนชายหนุ่มผู้นั้นทำได้แค่มองตามหญิงสาวไปจนลับตา

         “ดากำลังดูหนังสืออะไรอยู่หรอ” อัณณ์ณิชากล่าวถามสิรินดาที่กำลังยืนดูหนังสือเล่มนั้นอยู่

         “ดาก็ดูไปเรื่อยๆ จ้ะอัณณ์ แล้วอัณณ์ได้หนังสือยัง” สิรินดาตอบอัณณ์ณิชาพร้อมถามขึ้น

         “อัณณ์ได้แล้วจ้ะดา” อัณณ์ณิชากล่าวตอบสิรินดาพร้อมรอยยิ้มที่มีความสุข เพราะได้หนังสือที่ตัวเองสนใจมาอ่านแล้ว หลังจากนั้นกล่าวถามสิรินดาว่า “ดาได้เล่มที่ถูกใจยัง”

         “ดายังหาเล่มถูกใจยังไม่เจอเลย อัณณ์ได้หนังสือที่ถูกใจแล้ว ดาว่าเราไปชำระเงินค่าหนังสือแล้วไปดูหนังกันต่อดีกว่ามั้ย ไหนๆ ก็ได้มาห้างแล้ว” สิรินดากล่าวขึ้น

         “ได้จ้ะดา ตามนี้เลยจ้ะ” อัณณ์ณิชากล่าวตอบแล้วเดินไปชำระเงินค่าหนังสือ

         “เรียบร้อยแล้ว เราไปดูโปรแกรมหนังกันก่อนเนอะว่าตอนนี้มีหนังเรื่องอะไรน่าดูบ้าง” อัณณ์ณิชากล่าวบอกสิรินดาพร้อมจับมือสิรินดาไปชั้นฉายภาพยนตร์ที่อยู่ชั้น 4 ของห้างสรรพสินค้า

         “อัณณ์ดูหนังเรื่องอะไรดีจ้ะ ดาว่าดูเรื่องนี้กันดีไหม รอบฉาย 6 โมงเย็น ตอนนี้ก็ 5 โมงเย็นแล้ว” สิรินดากล่าวขึ้นเมื่อดูโปรแกรมภาพยนตร์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

         “ก็ดีจ้ะดา ซื้อตั๋วหนังเสร็จเราไปนั่งรอกันที่ร้านกาแฟร้านนั้นก่อนดีไหม” อัณณ์ณิชากล่าวตอบ พร้อมกล่าวถามสิรินดาต่อ

         “ได้จ้ะอัณณ์” สิรินดากล่าวตอบอัณณ์ณิชาพร้อมเดินไปร้านกาแฟดังกล่าว เมื่ออัณณ์ณิชากับสิรินดาไปถึงร้านกาแฟ ก็สั่งเครื่องดื่มพร้อมขนมมานั่งรับประทานกันอย่างมีความสุข

         “ขนมที่นี่ก็อร่อยเหมือนกันนะอัณณ์” สิรินดากล่าวขึ้น

         “ใช่จ้ะดา” อัณณ์ณิชากล่าวตอบสิรินดา แล้วอัณณ์ณิชามองออกไปข้างนอกร้านกาแฟ เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาในร้านกาแฟที่หญิงสาวกำลังนั่งอยู่พอดี

         “ผู้ชายคนนั้น” อัณณ์ณิชากล่าวขึ้นเบาๆ แต่สายตายังคงจับจ้องมองผู้ชายคนนั้นอยู่

         “ผมขอคาปูซิโน่เย็น 1 แก้วครับ” ชายหนุ่มกล่าวบอกพนักงานพร้อมชำระเงินค่ากาแฟ แล้วไปนั่งรอที่โต๊ะว่างภายในร้านกาแฟแห่งนี้