บทนำ

บทนำ

ร่างสูงของ“เจย์”พิงรถหรูคู่ใจที่จอดนิ่งอยู่หน้าร้านเหล้าในยามค่ำคืน มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสบายอารมณ์ อีกมือคีบบุหรี่ไว้ระหว่างนิ้ว ก่อนจะยกขึ้นสูบแล้วพ่นควันออกจากริมฝีปากช้า ๆ เคียงข้างเขาคือ“ราม”และ“มังกร” เพื่อนสนิทสองคนที่ยืนสูบบุหรี่กันอย่างเคยชิน

ไม่นานนัก ร่างของชายหนุ่มอีกคนก็ปรากฏขึ้นพร้อมจักรยานคู่ใจที่ถูกปั่นมาอย่างไม่เร่งรีบ ท่วงท่าของเขาดูผ่อนคลายราวกับไม่ได้รีบร้อนจะไปไหน คนคนนั้นคือ“เลออน” เพื่อนสนิทอีกคนของกลุ่ม

“อ้าว ทำไมพวกมึงยังไม่ขึ้นไปกันอีก…ป่านนี้ ไอ้ห่าพายุมันคงถึงแล้วมั้ง”

"...ให้แม่งรอซะบ้าง"

รามเพื่อนสนิทอีกคนพูดขึ้นในขณะที่ควันบุหรี่ยังคงลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ

“พวกมึงก็ไปแกล้งมัน…...”

มังกรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขบขัน คล้ายจะแฝงแผนเอาคืนอยู่ในที มุมปากยกยิ้มบางอย่างมีเลศนัย

“สมควร...”

เจย์ที่ยืนเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นบ้าง พลางดีดบุหรี่ทิ้งลงกับพื้น ท่าทีไม่ได้จริงจังอะไรนัก น้ำเสียงที่หลุดออกมาเมื่อครู่ก็แค่หมั่นไส้เพื่อนสนิทเท่านั้น เพราะทุกครั้งที่นัดกัน พายุก็มักจะมาสายอยู่เสมอ

“นัดกี่รอบ แม่งก็ช้าตลอด วันนี้ให้มันนั่งแดกน้ำแข็งไปก่อน”

“ป่ะ... เข้าไปกันได้ละ”

เลออนเป็นฝ่ายเอ่ยชวนขึ้น พลางก้าวนำออกไปอย่างไม่รีรอ

“ปล่อยมันรอนาน เดี๋ยวมันก็เห่าอีก”

สี่หนุ่มต่างพยักหน้าหงึก ๆ อย่างเห็นด้วย ก่อนที่พวกเขาจะก้าวเข้าไปด้านในร้าน ทันทีที่ฝ่าเท้าทั้งสี่แตะพื้นก็ตกเป็นเป้าสายตาในพริบตา เมื่อท่วงท่าการเดินออร่าหล่อคมคาย กระแทกสายตาสาว ๆ รอบข้างจนแทบละสายตาไม่ได้

ทว่าชายหนุ่มทั้งสี่กลับไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นแม้แต่น้อย ราวกับภาพตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องธรรมดาที่พวกเขาคุ้นชินดีอยู่แล้ว

“กว่าจะโผล่หัวมาได้นะพวกสัด! ปล่อยกูรอเกือบชั่วโมง!”

พายุชี้หน้าตะโกนด่าใส่ทันทีที่เห็นเพื่อนสนิททั้งสี่เดินมาถึง น้ำเสียงเดือดดาลไม่ปิดบัง สีหน้าบูดตึงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับพร้อมจะสาดคำด่าใส่ไม่ยั้ง

เจย์ที่ได้ยินกลับไม่สะทกสะท้าน เขาเพียงยักไหล่เล็กน้อยเหมือนไม่ใส่ใจ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงอย่างสบายอารมณ์ มือคว้าขวดเหล้ามารินใส่แก้ว แล้วกระดกเข้าปากรวดเดียวราวกับจะตัดบทคำบ่นเมื่อครู่ทิ้งไปเสียเฉย ๆ

เมื่อทุกคนนั่งลงบนเก้าอี้ครบแล้ว พายุก็คว้าขวดเหล้าขึ้นมากระดกลงคอทันทีโดยไม่รีรอ

ภาพนั้นทำให้เจย์ถึงกับขมวดคิ้ว สีหน้าฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน เมื่อเห็นริมฝีปากของอีกฝ่ายแนบกับปากขวดตรง ๆ จนเขาเผลอทำหน้ารังเกียจออกมาโดยไม่รู้ตัว

“สกปกไอ้สัด! พวกกูจะแดกต่อยังไง”

“ของดีขนาดนี้ กูแดกคนเดียวแล้วกัน”

ทว่าอีกฝ่ายที่โดนด่ากลับไม่รู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย

“โถ่ไอ้…”

ชายหนุ่มทำท่าจะด่าต่อ แต่คำพูดกลับค้างอยู่กลางอากาศ ร่างสูงถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างเอือมระอา ก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อยกับความกวนประสาทของอีกฝ่าย

เวลาล่วงเลยผ่านไปพักใหญ่

ปึง!

เสียงขวดเหล้าราคาแพงกระทบโต๊ะดังสนั่น เรียกสายตาของเจย์ที่เริ่มมึนเล็กน้อยให้หันไปมอง

พายุยังวางมืออยู่ในท่าหมุนขวด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์คลี่ขึ้นช้า ๆ บนริมฝีปาก ดวงตาคมฉายแววมีเลศนัย กวาดมองเพื่อนสนิททีละคนราวกับกำลังคิดเรื่องสนุก ๆ ออก

“วันนี้กูมีเกมส์มาให้พวกมึงเล่น”

พายุเอ่ยขึ้นทันที ไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ตั้งคำถาม มือหนาออกแรงหมุนขวดไปพร้อมกันอย่างไม่ลังเล ขณะที่เจย์ยกแก้วขึ้นกระดกเหล้าเข้าปากอีกครั้ง สายตาจับจ้องภาพตรงหน้าอย่างเรียบเฉย

“ไอ้เหี้ยพายุ มึงจะทำส้นตีนอะไร?”

เลออนเป็นฝ่ายทักท้วงขึ้นก่อน พร้อมกับรีบเอื้อมมือไปหมายจะคว้าขวดเหล้ากลับมา ทว่ากลับช้าไปเพียงเสี้ยววินาที เมื่อพายุไหวตัวทันและดึงขวดกลับไปได้อย่างหวุดหวิด

“รวมหัวกันดีนักนะพวกมึง”

นิ้วเรียวยาวชี้ไล่ไปยังเพื่อนทีละคนอย่างจริงจัง แววตาฉายแววเอาเรื่องชัดเจน ทว่าแทนที่อีกฝ่ายจะสะทกสะท้าน เพื่อนสนิทกลับพากันหลุดยิ้มขำกับท่าทีของเขามากกว่า

“เกมส์ Truth or Dare… กติกาง่าย ๆ เลย ถ้ากูหมุนขวดแล้วปากขวดไปหยุดที่ใคร คนนั้นต้องทำตามคำสั่ง”

เจย์นั่งฟังเงียบ ๆ สายตาจับอยู่ที่พายุ ขณะอีกฝ่ายเว้นจังหวะเล็กน้อย ทิ้งความเงียบให้แผ่กระจายเหมือนตั้งใจจะกดบรรยากาศให้ตึงขึ้น

“ถ้าใครไม่กล้าหรือไม่ยอมทำ ต้องเหมาจ่ายค่าเหล้ารอบโต๊ะคืนนี้ทั้งหมด”

สิ้นคำของพายุ เขาวางขวดลงบนโต๊ะอีกครั้ง

เจย์กวาดสายตามองไปรอบวงเงียบ ๆ รอดูปฏิกิริยาของแต่ละคน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความนิ่งงัน

“พวกมึงเงียบถือว่าตกลงตามนี้”

“มึงไม่มีตังก็พูดมา”

รามเอ่ยขึ้นราวกับรู้ทันนิสัยของเพื่อนสนิทเป็นอย่างดี

เพราะถ้าอีกฝ่ายตังค์หมดก็มักจะหาเกมพวกนี้มาให้เล่นเสมอ

พายุไม่ได้ใส่ใจกับคำทักท้วงของใครเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มวางขวดเหล้าลงบนโต๊ะอีกครั้งอย่างไม่รีรอ

ทันทีที่ขวดถูกหมุน ทุกสายตาบนโต๊ะก็จับจ้องไปที่มันโดยอัตโนมัติ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากที่เมื่อครู่ยังดูเฉย ๆ กันอยู่ ตอนนี้แต่ละคนกลับเอนตัวเข้ามาเล็กน้อย ราวกับถูกดึงความสนใจเข้าไปโดยไม่รู้ตัว

แกรก แกรก~

เสียงขวดเหล้าหมุนครืดไปบนโต๊ะ ดึงสายตาของเจย์ให้จับจ้องตามโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศรอบวงค่อย ๆ ตึงขึ้นอย่างแปลกประหลาด

ยิ่งขวดเริ่มชะลอลง ความเงียบก็ยิ่งแผ่คลุมไปทั่วโต๊ะ ราวกับไม่มีใครอยากพลาดวินาทีต่อไป

สุดท้ายปากขวดก็หยุดชี้ตรงหน้าเลออนพอดี เจย์กระตุกมุมปากนิด ๆ กับภาพนั้น มองพายุที่ยกยิ้มขึ้นอย่างถูกใจ ขณะที่อีกฝ่ายหัวเราะลั่น พร้อมตบไหล่เลออนแรง ๆ จนแทบเสียหลัก

ส่วนพายุกลับนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้า เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างที่ไม่น่าจะธรรมดา

“ไอ้เหี้ยเลออน… มึงจะต้องนอนกับผู้หญิงที่กูเลือกให้ในแอปหาคู่”

“…”

ยังไม่ทันที่เลออนจะพูดอะไร พายุก็ฉวยจังหวะที่เลออนเผลอ คว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูบนโต๊ะไปปลดล็อกอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวไวเสียจนเจแทบจะเดาทันว่ามันต้องมีอะไรปั่นประสาทตามมาแน่

นิ้วเรียวยาวของพายุไถหน้าจออย่างคล่องแคล่ว ราวกับคุ้นเคยกับสิ่งนั้นดีอยู่แล้ว

“เอาคืนมาไอ้สัด! เล่นห่าอะไรปัญญาอ่อน”

เมื่อเห็นว่าเลออนขยับตัวทำท่าเหมือนจะคว้าโทรศัพท์คืน เจย์ก็เอื้อมมือไปล็อกแขนอีกฝ่ายไว้แทบจะทันที ขณะที่อีกข้างก็ถูกมังกรจับยึดไว้พร้อมกัน

เจย์มองพายุที่รัวนิ้วพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปอย่างคล่องแคล่ว ใช้เวลาเพียงไม่นานอีกฝ่ายจะโยนโทรศัพท์คืนลงบนโต๊ะอย่างไม่ยี่หระ

“อ่ะ เอาไป กูแมตช์ให้แล้ว”

พายุยักคิ้วหลิ่วตากวนส้นตีนอย่างคนพอใจในผลงานตัวเองเต็มที่ และทันทีที่รู้ว่าแผนการสำเร็จ เจย์ก็คลายมือที่ล็อกแขนเลออนออก ปล่อยอีกฝ่ายเป็นอิสระทันที

“เหี้ยอะไรวะเนี่ย!”

เลออนสบถออกมาเสียงดัง เจย์สังเกตได้ว่าสีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพียงเอนตัวนั่งกลับตามเดิมอย่างไม่คิดจะสนใจต่อ

แกรก แกรก

ขวดเหล้าบนโต๊ะหมุนวนอีกครั้ง ก่อนจะชะลอลงทีละนิด สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ปลายทางของมันอย่างพร้อมเพรียง และสุดท้าย…มันก็หยุดชี้ไปที่พายุพอดี

ชายหนุ่มกระดกเหล้าเข้าปากอีกครั้ง ก่อนจะเหลือบสายตามองพายุที่ถูกปลายขวดชี้ไปหาบ้าง ภาพตรงหน้ายิ่งทำให้เลออนพอใจหนัก มุมปากของอีกฝ่ายยกยิ้มกริ่ม ก่อนจะเอ่ยปากพูดขึ้น

“กูรู้นะว่ามึงมันเสือเงียบไอ้พายุ นัดผู้หญิงแทบจะทุกคืน งั้นมึงช่วยกดโทรออกเบอร์ล่าสุดและพูดกับปลายสายไปว่า ‘คืนนี้มานอนที่ห้องพี่ไหมครับ?’ มึงกล้าไหมครับเพื่อน”

เมื่อสิ้นสุดประโยคของเลออนก็ทำเอาเจย์กลั้นขำไม่อยู่ พลางมองปฏิกิริยาของพายุที่ตอนนี้ทำท่าทีเล่กลั่กอย่างปิดไม่อยู่

“ไอ้สัด! มึงไม่คิดว่าจะเป็นเบอร์แม่กูบ้างเหรอวะ”

“ถ้าเบอร์แม่มึงจริง เดี๋ยวกูพูดสวัสดีแม่มึงเพราะ ๆ เลย”

พายุถอนหายใจออกมาเบา ๆ คล้ายยอมจำนน ก่อนจะก้มลงมองหน้าจอมือถือในมือ เพียงแค่ท่าทีนั้นก็ทำให้เจย์จับสังเกตได้ทันทีว่าอีกฝ่ายรู้ว่าเบอร์นั้นเป็นของใคร

“ไง? ถ้ามึงไม่กล้าก็จ่ายเงินพวกกูมา”

เจย์จ้องหน้าพายุตาเขม็ง ขณะเดียวกันเสียงยั่วยุของเลออนก็ยังดังต่อเนื่องไม่หยุด ราวกับตั้งใจไล่ต้อนให้อีกฝ่ายจนมุม

พายุส่ายหน้าเบา ๆ สีหน้าที่เคยเรียบเฉยเริ่มมีรอยรำคาญเจืออยู่บาง ๆ

จากนั้นมือหนาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลออนที่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องหน้าจอ ก็รีบเดินเข้ามาดูทันที คล้ายกลัวว่าจะมีการเล่นตุกติกเกิดขึ้น

“มึงไม่มานั่งตักกูเลยละไอ้เลออน ถ้าจะขี้เสือกขนาดนี้

พายุด่าขัดขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่าเลออนชะโงกหน้าเข้ามาใกล้เกินจำเป็น ทว่าคนถูกด่ากลับเพียงยักไหล่ไม่ใส่ใจ

ส่วนเจย์ได้แต่มองนิ่ง ๆ ก่อนจะส่งสายตาคะยั้นคะยอให้อีกฝ่ายรีบกดโทรออกไปยังเบอร์ล่าสุด

จากนั้นพายุก็กดโทรออก เสียงรอสายดังขึ้นเพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะมีเสียงเล็ก ๆ ดังลอดออกมาจากโทรศัพท์

เจย์ถึงกับเงยหน้าขึ้นมองพายุไม่วาง ขณะที่อีกฝ่ายไล่สายตามองเพื่อนสนิททีละคน ราวกับกำลังชั่งใจบางอย่างอยู่

เมื่อทนแรงกดดันจากสายตาของเพื่อนสนิทแต่ละคนไม่ไหว พายุก็เอ่ยปากพูดออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“คืนนี้มานอนที่ห้องพี่ไหมครับ?”

แกรก แกรก

เมื่อผ่านตาของพายุไปและ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะมีท่าทีไม่พอใจเล็กน้อยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ปลายขวดเหล้าก็เริ่มหมุนต่อก่อนที่จะมาหยุดตรงหน้าเจย์บ้าง

เขาถึงกับชะงักไปชั่วขณะ เพราะไม่เคยคิดจะเล่นเกมบ้า ๆ นี้ตั้งแต่แรก

สายตาของเพื่อนทั้งสี่คนหันมาจับจ้องมาที่เขาพร้อมกัน ท่าทีที่เคยนิ่งเฉยก่อนหน้านี้กลับแฝงความตื่นเต้นขึ้นมาอย่างชัดเจน เลออนซึ่งเป็นคนหมุนขวดเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาเป็นประกายเหมือนกำลังคิดอะไรสนุก ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“นิ่ง ๆ แบบมึงจูบสาวโชว์สักคนสิ”

เจย์ส่ายหน้าระรัวเป็นความหมายว่าไม่ทำแน่

“ไม่เอา เกมส์ห่าอะไรของพวกมึง”

“ไม่ทำก็หมา...หรือว่ามึงป๊อด จะไม่ทำก็ได้นะ แต่ต่อไปขอเรียกว่าไอ้ขี้ป๊อด”

รามที่นั่งเงียบมาตลอดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงยานคางจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

“ไอ้ขี้ป๊อด ๆ”

เสียงล้อเลียนดังระงมไปทั่วโต๊ะ เจย์มองภาพนั้นนิ่ง ๆ คิ้วขมวดลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เสียงหัวเราะที่ก่อนหน้านี้ฟังดูขำ ๆ เริ่มกลายเป็นอะไรที่น่ารำคาญขึ้นมานิด ๆ

ปัง!

มือหนากระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะอย่างแรง เสียงดังลั่นทำเอาทั้งโต๊ะสะดุ้งตัวโหยงในพริบตาเดียว ชายหนุ่มมองเพื่อนทั้งสี่ด้วยแววตานิ่ง ๆ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นช้า ๆ

หมับ!

เมื่อฟังเสียงยุยงจากเพื่อนสนิทไม่ไหว เจย์ก็เอื้อมมือคว้าร่างบางของเด็กชงเหล้าตัวเล็กข้างกายเข้ามาแนบตัว ก่อนก้มลงจูบโดยไม่ลังเล ริมฝีปากได้รูปสัมผัสกันได้เพียงชั่วครู่ก็ถูกผละออกจากอีกฝ่าย

เพี๊ยะ!!

ก่อนที่ฝ่ามือเรียวจะฟาดลงบนใบหน้าของเขาเต็มแรง แรงตบนั้นทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มเซไปเล็กน้อย ความแสบร้อนแล่นวาบขึ้นมาฉับพลัน แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงทำหน้าเรียบเฉยไว้ได้อย่างฝืน ๆ

ก่อนจะตวัดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาไม่เข้าใจ คิ้วเข้มขมวดลงเล็กน้อย

เขาก็ไม่ใช่คนหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่อะไร ทำไมเธอถึงทำเหมือนรังเกียจมากขนาดนี้

“ไอ้บ้า! โรคจิตหรือไง!”

เสียงตวาดลั่นทำเอาชายหนุ่มชะงักไปชั่วขณะ ภาพตรงหน้าคือร่างบางกำลังยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองแรง ๆ ราวกับรังเกียจสุดขีด

“ฉันมาชงเหล้า ไม่ได้มาขายตัวให้พวกนายนะ!”

เขาชะงักงัน อ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกอยู่ชั่วขณะ ความมั่นใจที่เคยมีเหมือนพังทลายลงอย่างง่ายดาย และทันทีที่อีกฝ่ายด่าจบก็หมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา

“ฮ่าๆๆ”

เมื่อร่างเล็กเดินออกไปไกล เสียงหัวเราะของเพื่อนสนิทดังขึ้นตามมาอย่างชอบใจ คล้ายสะใจกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น

“เป็นไง ถึงกลับหน้าเสียเลยดิ”

เสียงของรามดังขึ้นในจังหวะที่เจย์ยกมือแตะมุมปากของตัวเองเบา ๆ ปลายนิ้วลูบผ่านช้า ๆ ราวกับกำลังเช็กว่ามีเลือดซึมหรือเปล่า

“อยู่ดีไม่ว่าดี โง่!”

“โถ่ไอ้สัด! ส่วนมึงนี่เงียบเลยนะ กลัวเหรอวะ?”

“ทำไมกูต้องกลัว... แค่เกมส์ส้นตีน!”

ความเสียหน้าจากเมื่อครู่ยังคงค้างคาอยู่ในอกของชายหนุ่ม เจย์หันกลับไปมองรามทันที แววตาแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยท้าทายกลับไปอย่างไม่ยอม

“งั้นแน่จริงมึงลงไปแย่งน้องคนนั้นดิ หนึ่งวันจีบให้ติดแล้วเขี่ยทิ้ง”

“ทำไมกูต้องทำ”

เจย์ไม่ได้ตอบทันที เพียงหันไปมองรามที่ถูกโยนเงื่อนไขใส่ตรง ๆ สายตาจับจ้องอีกฝ่ายเขม็งพลางหัวเราะหยันในลำคอ

“เหอะ! กูนึกว่าจะแน่”

“หนึ่งวันเลยเหรอวะ”

เสียงของมังกรพูดขัดขึ้นมา ทำให้เจย์เหลือบตามองเล็กน้อย มุมปากของอีกฝ่ายยกยิ้มกริ่ม ราวกับมั่นใจเต็มที่ว่ารามไม่มีทางทำได้แน่นอน

“แต่ไอ้รามมันรวย แค่ค่าเหล้า...”

“กูรับคำท้า! รอดูเลยไอ้พวกเหี้ย!”

ทันทีที่ได้ยิน เจย์ก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างพอใจ สายตายังจับอยู่ที่ราม ก่อนจะเห็นอีกฝ่ายหันหน้าไปทางมังกรที่นั่งเป็นคนสุดท้าย

“เหลือมึงอ่ะ ไอ้มังกร”

ทุกคนเงียบลงเล็กน้อยเมื่อรามพูดต่อ

“กูอยากให้มึงมีเมียใหม่ในคืนนี้”

มังกรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะสวนกลับทันที

“แล้วทำไมกูต้องมี”

“ก็เกมไง…หรือว่ามึงไม่อยากมี เพราะยังลืมเมียเก่าไม่ได้”

“ลืมไม่ได้ก็ควายละ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีค่าให้กูต้องจดจำ มึงอย่ามาพูดถึงมันเลยว่ะ ได้ยินแล้วระคายหูฉิบหาย”

สีหน้าของมังกรที่ตอบกลับมาดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย แต่แววตากลับสั่นไหวราวกับไม่มั่นใจในคำตอบของตัวเอง

“เออ งั้นมึงก็หาเมียใหม่ให้ได้ภายในคืนนี้…หรือจะไม่เล่นเกมก็ได้ แต่แสดงว่ามึง…”

“กูเล่น แล้วกูคิดว่ากูหาได้แล้วด้วย”

รามยังพูดไม่ทันจบ มังกรก็ชิงตัดบททันที ราวกับรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังจะสื่อถึงอะไร

คำว่า “กูคิดว่ากูหาได้แล้วด้วย” ทำให้เจย์ที่กำลังเหม่อลอย จากแรงตบเมื่อครู่ชะงักไปเล็กน้อย สายตาคมเลื่อนตามสายตาของมังกรไปโดยอัตโนมัติก่อนที่จะไปหยุดอยู่ที่หญิงสาวอีกฝั่งหนึ่งของร้าน

บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบลงเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกทำลายลงด้วยเสียงของพายุคนที่เป็นฝ่ายริเริ่มเกมนี้ขึ้นมา

“แล้วกูขอบอกไว้อย่างเลยนะ...”

พายุพูดขึ้นพรางชี้นิ้วไล่ไปทีละคน แต่เจย์กลับไม่ได้สนใจฟังนัก เพียงยกแก้วขึ้นกระดกเหล้าเข้าปากอีกครั้งอย่างไม่ใส่ใจคำพูดพวกนั้นนัก

“เกมนี้... แค่วันเดียวก็พอ”

“ถ้าพวกมึงมีนอกรอบ... กูจะถือว่าพวกมึงแพ้”

“วันเดียวก็วันเดียวสิ เมื่อกี้แค่จูบ หน้าก็ยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ”

เจย์ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ มุมปากยกยิ้มเหยียดนิด ๆ น้ำเสียงที่หลุดออกมาเรียบเฉย แต่แฝงความกวนประสาทชัดเจน ราวกับเรื่องเมื่อครู่ไม่มีค่าให้เก็บมาคิดเลยแม้แต่นิดเดียว

#สวัสดีค่า ฝากกดเพิ่มเข้าชั้น+คอมเม้นต์+กดเลิฟ เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊า เดี๋ยวมีของมาแจกค่ะ