บทที่ 13

มุมมองของเอเดน

"ผมเข้าใจครับ แต่ผมกำลังบอกคุณว่าผมไม่อยากใช้เส้นทางนั้น" ฉันบอกกับริชาร์ด

"คุณอาจจะต้องลองพิจารณาดูนะว่าการตัดสินใจมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับคุณแค่คนเดียวทั้งหมด หากเธอจ้างทนายความขึ้นมาและเรื่องนี้กลายเป็นคดีที่ต้องสู้ความกัน ทั้งสองฝ่ายต่างก็ต้องงัดเรื่องราวทั้งหมดออกมาแฉ"

"ผมไม่อยากให้เรื่องนี้กลายเป็นการห้ำหั่นฟ้องร้องกัน"

"สิ่งที่คุณต้องการ กับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในศาลเยาวชนและครอบครัว บางครั้งมันเป็นคนละเรื่องกันเลยนะ"

ฉันรู้เรื่องนั้นดี ฉันผ่านร้อนผ่านหนาวมามากพอในสถานการณ์ที่ความต้องการของตัวเองแทบไม่มีอิทธิพลต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นเลย นั่นคือธรรมชาติของแทบทุกสิ่งทุกอย่างที่คุ้มค่าแก่การแลกมา

"หาทางออกให้ผม ทางที่ไม่ทำลายชีวิตของเธอจนพังพินาศ" ฉันเอ่ย "ผมขอแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว"

"ผมจะพยายามครับ" ริชาร์ดตอบกลับ "แต่คำแนะนำของผมคือต้องค่อยๆ ก้าวอย่างระมัดระวัง ถ้าเธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนต้อนจนมุม เธอจะยิ่งสู้ขาดใจ และนั่นจะทำให้ทุกอย่างยากลำบากยิ่งขึ้นสำหรับทุกคนที่เกี่ยวข้อง... รวมไปถึงตัวเด็กด้วย"

เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้ว ฉันได้เห็นสายตาที่โรซี่ใช้มองฉันผ่านโต๊ะประชุมนั่นมาแล้ว

เธอไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะยอมจำนนเมื่อโดนกดดัน เธอคือผู้หญิงที่เคยสร้างชีวิตทั้งชีวิตขึ้นมาจากศูนย์ด้วยตัวคนเดียวในวัยเพียงสิบเก้าปี

และเธอทำมันได้ดีพอจนทำให้ลูกสาวของเธอเติบโตมาอย่างแข็งแรง ได้รับการดูแลอย่างดี และดูมีความสุขจากใจจริงตามรายงานของนักสืบ เรื่องแบบนั้นไม่ได้เกิดขึ้นด้วยความฟลุกหรือความบังเอิญ

มันเกิดขึ้นเพราะโรซาลี รุสโซ เป็นคนที่แข็งแกร่งกว่าที่ใครๆ เคยให้คุณค่ากับเธอไว้มากมายนัก แข็งแกร่งยิ่งกว่าที่ฉันเคยจินตนาการไว้เสียอีก

ตอนฉันอายุยี่สิบเจ็ด ฉันเคยมองเด็กสาววัยสิบเก้าปีแล้วเห็นเพียงใครสักคนที่ยังเด็กเกินไป บอบบางเกินไป และสมบูรณ์แบบเกินไปสำหรับผู้ชายอย่างฉัน

ฉันไม่เคยเห็นเลยว่าภายในของเธอมีอะไรซ่อนอยู่... ฉันเคยประเมินเรื่องราวผิดพลาดไปมากมายเหลือเกิน

ฉันกดวางสาย

ตรงมินิบาร์ ฉันเทวิสกี้ปริมาณสองนิ้วลงในแก้ว

ฉันวางมันลงบนโต๊ะกาแฟโดยไม่ได้จิบเลยแม้แต่อึกเดียว แล้วทรุดตัวลงนั่งพักผ่อนบนโซฟาอีกครั้ง

ฉันจ้องมองของเหลวสีเหลืองอำพันอยู่นานแสนนาน

พ่อของฉันเคยเป็นคนติดเหล้า แต่ก็ไม่ได้เป็นตลอดเวลาหรอกนะ... นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้การอธิบายเกี่ยวกับตัวเขามันยากเย็นเหลือเกิน ความไม่สม่ำเสมอ ความสับปลับที่เขาสามารถเปลี่ยนจากพ่อผู้แสนดีกลายเป็นคนน่าหวาดกลัวได้โดยไร้สัญญาณเตือน

ฉันเคยเห็นแม่เรียนรู้วิธีอ่านสัญญาณพวกนั้น เหมือนกับที่ผู้คนเฝ้ามองท้องฟ้าก่อนที่พายุจะโหมกระหน่ำ ทั้งองศาของไหล่ยามที่เขาเดินผ่านประตูหน้าบ้านเข้ามา เสียงพวงกุญแจที่กระทบกับตะขอแขวนอย่างนุ่มนวลชวนให้วางใจ หรือการที่มันกระแทกเข้ากับเนื้อไม้เสียงดังฉาดราวกับเสียงปืน... สัญญาณเล็กๆ น้อยๆ ที่คอยบอกว่าพายุกำลังจะมาเยือนหรือไม่

ฉันเคยสาบานกับตัวเองไว้ว่า... ฉันจะไม่มีวันกลายเป็นคนแบบเขาเด็ดขาด

และฉันก็ใช้เวลาเจ็ดปีในการใช้ความกลัวที่จะกลายเป็นคนแบบเขา มาเป็นข้ออ้างในการผลักไสทุกคนให้อยู่ห่างไกลพอ จนไม่มีใครมีความหมายต่อหัวใจ ราวกับว่าการเว้นระยะห่างคือเกราะคุ้มกันบางอย่างสำหรับพวกเขา... และสำหรับตัวฉันเอง

ฉันเคยโน้มน้าวตัวเองว่า การรักใครสักคนแล้วทำร้ายพวกเขาในท้ายที่สุด คือสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้สำหรับผู้ชายที่มีอดีตอย่างฉัน มีสายเลือดอย่างฉัน และมีความมืดมิดในแบบของฉัน

ความจริงก็คือ... ฉันได้ทำให้ตัวเองกลายเป็นวิญญาณสิงสู่ไปแล้ว

ฉันใช้เวลาเจ็ดปีในการสร้าง ขยาย และดำเนินธุรกิจ โดยมีอพาร์ตเมนต์ในซานดิเอโกที่ไม่เคยมีใครเคยย่างก้าวเข้าไป เพราะฉันไม่เคยเอ่ยปากเชิญใครเลยสักคน

มันคือช่วงเวลาเจ็ดปีแห่งความสำเร็จอันล้นพ้น... และความว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์แบบ

ฉันทำหน้าที่ปกป้องทุกคนจากตัวฉันได้อย่างไร้ที่ติ

และฉันก็ยังทำให้แน่ใจด้วยว่า... ผู้หญิงที่ฉันแคร์ ต้องเลี้ยงดูลูกสาวของฉันเพียงลำพังในเมืองที่ฉันไม่รู้จัก ในอพาร์ตเมนต์ที่เธอแทบไม่มีปัญญาจ่ายค่าเช่า และผู้หญิงคนนี้ต้องทำงานถึงสองอย่างพร้อมรอยหมองคล้ำใต้ดวงตา โดนสารเคมีทำความสะอาดกัดกัดกร่อนฝ่ามือของเธอทุกวัน

ฉันปกป้องเธอจากตัวฉัน... แต่ฉันไม่ได้ปกป้องเธอจากผลกระทบที่เกิดจากการปกป้องนั้นเลย

แก้ววิสกี้ยังคงตั้งอยู่อย่างเดิมโดยไม่ถูกแตะต้องบนโต๊ะ

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพยายามโทรหาเธออีกครั้ง มันส่งเสียงเรียกสี่ครั้งก่อนจะตัดเข้าสู่บริการฝากข้อความเสียง มันเป็นเสียงอัตโนมัติของระบบ เธอไม่ได้แม้อัดเสียงทักทายของตัวเองไว้ด้วยซ้ำ สมเป็นโรซี่จริงๆ เธอไม่เคยเผยตัวตนเกินความจำเป็นเลย ไม่เว้นแม้กระทั่งในเรื่องเล็กน้อยที่สุด

ฉันไม่ได้ฝากข้อความไว้

ฉันวางโทรศัพท์ลงแล้วหันไปมองรูปถ่ายของลูกสาวแทน

แกมีดวงตาของฉัน... แกอายุหกขวบแล้ว

แกกำลังนอนอยู่ที่ไหนสักแห่งที่ห่างออกไปราวๆ ยี่สิบนาที ป่านนี้คงจะหลับสนิทไปแล้ว โดยไม่รู้เลยว่าพ่อของแกกำลังนั่งอยู่ในห้องสวีทของโรงแรม จ้องมองรูปถ่ายของแก และพยายามคิดหาทางว่าจะกลายเป็นบางสิ่งที่เขาไม่เคยมีต้นแบบให้เห็นได้อย่างไร

บางสิ่งที่ดีกว่าจุดที่เขาจากมา

ฉันปล่อยให้แก้ววิสกี้ตั้งอยู่ตรงนั้น แล้วเดินตรงไปที่หน้าต่าง เมืองทั้งเมืองทอดตัวยาวอยู่เบื้องล่าง สว่างไสวและแสนเย็นชา และ ณ ที่แห่งใดแห่งหนึ่งในเมืองนี้ มีผู้หญิงคนหนึ่งที่มีเหตุผลทุกประการบนโลกใบนี้ ที่จะไม่ยอมเชื่อใจฉันอีกตลอดกาล

ฉันต้องมอบเหตุผลบางอย่างเพื่อให้เธอยอมเปิดใจลองดูอีกสักครั้ง... เพียงแต่ฉันยังคิดไม่ออกว่าต้องทำอย่างไรเท่านั้นเอง