บทที่ 12

มุมมองของเอเดน

ห้องเพนต์เฮาส์สวีทของโรงแรมแกรนด์วิวราคาคืนละหนึ่งแสนสามหมื่นสองพันบาท

ฉันรู้เรื่องนั้นเพราะผู้ช่วยของฉันเป็นคนจองและส่งใบยืนยันมาให้ ฉันกวาดตามองยอดรวมโดยไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก เหมือนกับตัวเลขทั่วๆ ไปที่สูญเสียความหมายไปนานแล้วในวันที่มันไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อชีวิตประจำวันอีกต่อไป

เงินหนึ่งแสนสามหมื่นสองพันบาทต่อคืนไม่ได้มีความหมายอะไรกับฉันเลยในตอนนี้

แต่มันไม่ได้เป็นแบบนั้นมาโดยตลอด มีช่วงเวลาหนึ่งที่เงินหนึ่งแสนสามหมื่นสองพันบาทมากกว่ารายได้ที่พ่อหามาได้ในสองเดือนเสียอีก และเราก็รู้ดีว่านั่นหมายความว่าอย่างไรเมื่อเดือนมกราคมมาถึงพร้อมกับบิลค่าฮีตเตอร์ที่ต้องจ่าย

ฉันยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่นของห้องสวีท คิดถึงภาพของโรซาลีที่กำลังเข็นรถทำความสะอาดผ่านมาบนพื้นห้องแบบเดียวกันนี้เมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา

ความคิดนั้นหนักหน่วงราวกับมีก้อนหินมาทับอยู่บนแผ่นหลัง

เธอคงจะอยู่ที่นี่ในช่วงเจ็ดหรือแปดโมงเช้า ไม่ก่อนก็นับหลังกะทำงานที่โรงเรียนของเธอ ฉันไม่รู้ตารางเวลาที่แน่นอนของเธอหรอก

แต่เธอเคยอยู่ในอาคารนี้ ทำความสะอาดห้องพักเหล่านี้ บางทีอาจจะเคยทำความสะอาดห้องนี้ด้วยซ้ำ... ถอดผ้าปูที่นอนออกจากเตียงที่มีราคาแพงกว่าค่าเช่าอพาร์ตเมนต์ของเธอทั้งเดือน ขัดห้องน้ำที่เต็มไปด้วยผลิตภัณฑ์ราคาแพงที่อาจจะแพงกว่าค่าอาหารของเธอในหนึ่งสัปดาห์ด้วยซ้ำ จากนั้นก็ดึงถุงมือยางสวมกลับเข้าไปแล้วเดินไปทำความสะอาดห้องถัดไป เพราะนั่นคือสิ่งที่ผู้คนต้องทำในยามที่พวกเขาต้องการเงินและไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ

แต่จริงๆ แล้ว มันควรจะมีใครสักคนที่คอยช่วยเหลือเธอบ้างสิ... ฉันไงล่ะ ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอต้องการความช่วยเหลือ เพราะเธอทำทุกวิถีทางเพื่อให้แน่ใจว่าฉันจะไม่มีวันตามหาเธอเจอ และฉันก็เข้าใจดีว่าทำไมเธอถึงต้องทำแบบนั้น

แต่นั่นไม่ได้แปลว่ามันจะหยุดความรู้สึกผิดที่อัดแน่นอยู่ในอกของฉันได้เลย

ฉันทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาแล้วมองหน้าจอโทรศัพท์ รูปถ่ายของลูซีปรากฏอยู่บนหน้าจอ นักสืบของฉันถ่ายเก็บไว้เป็นสิบลักษณะระหว่างการสะกดรอยตาม และฉันก็เปิดดูรูปพวกนั้นซ้ำๆ นับครั้งไม่ถ้วน

แต่มีรูปถ่ายอยู่รูปหนึ่งที่ฉันมักจะเปิดกลับมาดูอยู่เสมอ

แกยืนอยู่ตรงขอบสนามเด็กเล่น กอดอกแน่นและเอียงศีรษะไปทางซ้ายเล็กน้อย กำลังจ้องมองอะไรบางอย่างที่อยู่นอกเฟรมภาพ

ท่าทางแบบนั้นเตือนใจฉันทุกครั้ง เพราะฉันเคยเห็นมันในกระจกเงามาแล้ว มันเป็นท่าทางเดียวกันกับเวลาที่ฉันกำลังประเมินสถานการณ์และใช้ความคิดไตร่ตรอง แขนของแกไม่ได้กอดอกด้วยความตั้งใจจะตั้งรับหรือป้องกันตัว แต่เป็นเพราะความจดจ่อ ราวกับว่าร่างกายของแกต้องการทำอะไรสักอย่างในขณะที่สมองกำลังทำงาน

แกอายุแค่หกขวบ... แต่กลับยืนท่าทางแบบนั้นเสียแล้ว

แกมีดวงตาของฉัน ทั้งรูปทรง สีสัน และความตรงไปตรงมา ซึ่งถูกระบุไว้ในรายงานของนักสืบโดยเฉพาะ เพราะมันดูแปลกตาสำหรับเด็กในวัยเดียวกัน

แกมีกางกรามของฉันด้วยเช่นกัน โครงหน้าที่เริ่มปรากฏให้เห็นเค้าโครงชัดเจนขึ้น หากคุณรู้ว่าต้องมองหามอะไร

แต่ส่วนอื่นๆ ทั้งหมดคือโรซาลี ทั้งผมหยักศกสีเข้ม จมูกโด่งรั้น รูปร่างบอบบาง และความสง่างามตามธรรมชาติที่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่เคยรู้ตัวเลยสักนิด มีรูปถ่ายอยู่รูปหนึ่งที่แกกำลังหัวเราะเสียงดังจนเงยหน้าหงายไปข้างหลัง รอยยิ้มนั้นถอดแบบมาจากรอยยิ้มของโรซาลีไม่มีผิดเพี้ยน

ครั้งแรกที่ฉันเห็นรูปถ่ายใบนั้น ฉันกดวางสาย เดินตรงไปที่หน้าต่างห้องสวีท แล้วยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานานแสนนาน

อายุหกขวบแล้วสินะ

แกรู้จักวิธีเชิดหน้าขึ้น รู้จักพลิกตัว ลุกขึ้นนั่ง คลาน เดิน พูด สูญเสียฟันซี่แรก ไปโรงเรียน... และทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในโลกที่ฉันไม่มีตัวตนอยู่เลย

แกไม่รู้แม้กระทั่งชื่อหรือใบหน้าของฉัน แกใช้ชีวิตทั้งชีวิตโดยไม่มีสิ่งเหล่านั้นเลย เพียงเพราะในเช้าวันหนึ่ง ฉันได้เอ่ยถ้อยคำบางคำกับแม่ของแก... ถ้อยคำที่ฉันไม่มีวันเรียกคืนกลับมาได้อีกตลอดกาล

และแม่ของเธอได้ทำการตัดสินใจ โดยยึดถือถ้อยคำเหล่านั้นเป็นตัวบอกเล่าว่าฉันเป็นคนอย่างไร นั่นคือจุดเริ่มต้นที่นำพาเรามาถึงจุดนี้

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาทนายความของฉัน ริชาร์ดรับสายในเสียงเรียกเข้าครั้งที่สอง

"บอกผมหน่อยว่าผมมีทางเลือกอะไรบ้าง" ฉันเอ่ย "เอาให้หมดทุกทางเลยนะ แล้วบอกผมด้วยว่าผลลัพธ์ตามความเป็นจริงมันจะเป็นอย่างไร"

ริชาร์ดจัดการอธิบายให้ฟังตามนั้นทุกประการ

ในฐานะพ่อตามสายเลือดของลูซี ทันทีที่พิสูจน์ความเป็นพ่อทางกฎหมายได้เรียบร้อย ฉันจะมีสิทธิในการเป็นผู้ปกครองอย่างเต็มที่ และสามารถยื่นคำร้องขอเข้าเยี่ยมเยียนได้

เมื่อพิจารณาจากฐานะทางการเงินและสถานะทางอาชีพของฉันแล้ว ศาลย่อมมองบทบาทของฉันในชีวิตของลูกสาวในแง่บวกอย่างแน่นอน

ในขณะเดียวกัน สถานการณ์ทางการเงินของโรซาลีก็อาจจะกลายเป็นปัจจัยสำคัญ ความไม่มั่นคงในสภาพความเป็นอยู่ของเธออาจถูกนำมาพิจารณาโดยผู้พิพากษา

"ผมไม่อยากเอาเรื่องฐานะการเงินของเธอมาโจมตีเธอนะ"

ริชาร์ดเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมา "เอเดน ในคดีสิทธิ์การเลี้ยงดูบุตร ทุกรายละเอียดล้วนมีความเกี่ยวข้องทั้งสิ้น"