บทที่ 14

มุมมองของโรซาลี

เช้าวันจันทร์ ฉันยืนอยู่หน้าเด็กนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 จำนวนยี่สิบสามคน และสอนพวกเขาเกี่ยวกับเรื่องสี

"สีแดงกับสีน้ำเงินผสมกันได้สีม่วง" ฉันบอก พร้อมกับชูขวดสีทั้งสองขึ้น "สีเหลืองกับสีน้ำเงินผสมกันได้สีเขียว สีแดงกับสีเหลืองผสมกันได้สีส้ม"

ฉันวางพวกมันลงบนโต๊ะสาธิต

"นี่คือแม่สีค่ะ พวกมันเป็นส่วนประกอบพื้นฐานของสีอื่นๆ ทั้งหมด"

ใบหน้าเล็กๆ ยี่สิบสามคู่มองกลับมาด้วยระดับความสนใจที่แตกต่างกันไป ปรียาที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดตั้งใจฟังอย่างเต็มที่ ส่วนเด็กผู้ชายที่นั่งข้างๆ กำลังใช้ปากกาเมจิกวาดรูปบนมือตัวเอง ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่ควรจะมีมันอยู่กับตัว ฉันยึดมันมาโดยไม่หยุดการสอนของตัวเอง

"สีที่คุณจะได้จากการผสมแม่สีสองสีเข้าด้วยกันเรียกว่า สีรองค่ะ ได้แก่ สีม่วง สีเขียว และสีส้ม"

ฉันเปิดขวดสีเหลืองและขวดสีน้ำเงิน จากนั้นก็ผสมพวกมันเข้าด้วยกันบนจานสี

สีเขียวค่อยๆ ปรากฏขึ้นเช่นเดียวกับทุกๆ ครั้ง สีเหลืองค่อยๆ หลีกทางให้บางสิ่งที่ใหม่เอี่ยมอ่องเข้ามาแทนที่

"กฎง่ายๆ ค่ะ" ฉันพูด "ทำตามกฎเหล่านี้ แล้วคุณจะได้ผลลัพธ์ที่คาดเดาได้ทุกครั้งไป"

กฎง่ายๆ ผลลัพธ์ที่คาดเดาได้

ฉันสอนวิชาศิลปะมาสี่ปีแล้ว และไม่เคยมีสักครั้งเลยที่ฉันจะนึกถึงชีวิตของตัวเองในขณะที่กำลังอธิบายบทเรียน แต่วันนี้... ฉันอดคิดไม่ได้จริงๆ

นับตั้งแต่บ่ายวันศุกร์ที่ฉันเดินเข้าไปในห้องประชุมสามแล้วพบว่าเอเดน คิง นั่งรอฉันอยู่ที่โต๊ะ—ซึ่งแน่นอนว่าเขาต้องรออยู่แล้ว—ชีวิตของฉันก็ไม่หลงเหลือกฎง่ายๆ อะไรแบบนั้นอีกต่อไป

ฉันใช้เวลาตลอดช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ราวกับคนล่องลอยอยู่ในภาวะสุญญากาศแปลกประหลาด ฉันทำกิจกรรมตามปกติของวันเสาร์และอาทิตย์ ทำอาหารให้ลูซี พาแกไปสวนสาธารณะ นั่งอยู่ข้างๆ ตอนที่แกดูการ์ตูน

แต่ตลอดเวลาเหล่านั้น ภาพเหตุการณ์ในห้องประชุมนั้นกลับวนเวียนฉายซ้ำอยู่ในหัวของฉันไม่ยอมหยุด

เสียงของเขา รูปถ่ายของลูซีในโทรศัพท์มือถือของเขา ประโยคที่ว่า ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น

น้ำเสียงตอนที่เขาพูดว่า ไม่ใช่ครั้งนี้... ราวกับว่ามันเคยมีครั้งแรกที่ควรค่าแก่การเอามาเปรียบเทียบอย่างนั้นแหละ

ฉันนอนไม่ค่อยหลับ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไรสำหรับฉันหรอก แต่นี่มันแย่กว่าปกติเสียอีก

พอบ่ายวันจันทร์มาถึง ฉันก็ตัดสินใจจะรับมือกับสถานการณ์นี้ด้วยวิธีเดียวกับที่ฉันใช้จัดการเรื่องส่วนใหญ่ที่ยังแก้ไขไม่ได้ทันที นั่นคือ ก้าวเดินต่อไป ทำหน้าที่ของตัวเอง ดูแลลูซี สะสางเรื่องทนายความให้เรียบร้อยในสัปดาห์นี้ และในระหว่างนั้น... ก็ต้องพยายามไม่จมดิ่งลงไปในความสิ้นหวัง เพราะนั่นคือความฟุ่มเฟือยที่ฉันไม่มีปัญญาจะจ่ายไหว

เด็กๆ ช่วยกันผสมสี ห้องเรียนเต็มไปด้วยความเงียบสงบอันเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อเด็กเล็กๆ กำลังจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าอย่างเต็มที่ ฉันเดินตรวจไปตามโต๊ะต่างๆ คอยดูผลงานของพวกเขาและเอ่ยให้กำลังใจ "ผสมสวยดีจ้ะ ลองเติมสีเหลืองเพิ่มอีกนิดสิ ลูกคิดว่าจะได้สีอะไรออกมาจ๊ะ?"

โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสั่นขึ้นตอนเวลา 11:40 น. ฉันเมินเฉยใส่ แล้วมันก็สั่นอีกครั้งตอน 11:45 น.

ตอนเที่ยงตรงเป๊ะ เมื่อเสียงกริ่งพักกลางวันดังขึ้นและห้องเรียนก็ว่างเปล่าลงท่ามกลางเสียงพูดคุยและแรงเหวี่ยงของกระเป๋าเป้ ในที่สุดฉันก็หยิบมันขึ้นมาตรวจดู มีสายที่ไม่ได้รับจากสำนักงานด้านหน้า

ฉันรีบเก็บอุปกรณ์วาดภาพใส่กล่องเร็วกว่าปกติแล้วเดินมุ่งหน้าไปตามโถงทางเดิน บอกกับตัวเองว่ามันคงไม่มีอะไรสำคัญหรอกมั้ง

บางทีอาจจะเป็นผู้ปกครองที่ต้องการเลื่อนนัด หรืออาจจะเป็นเอกสารแบบฟอร์มสักใบที่ฉันลืมเซ็น เป็นเรื่องงานธุรการตามกิจวัตรทั่วไปนั่นแหละ

เจ้าหน้าที่ธุรการของโรงเรียนเงยหน้าขึ้นมองตอนที่ฉันเดินเข้าไป สีหน้าของเธออ่านไม่ออกเลย

"มีคนมาขอพบคุณค่ะ" เธอเอ่ย "เขารออยู่ประมาณสิบนาทีแล้วล่ะ"

ฉันหันขวับกลับไปมอง ผู้ชายที่ยืนอยู่ใกล้ประตูห้องทำงานสวมชุดสูท มันไม่ใช่ชุดของครู ไม่ใช่เสื้อเบลเซอร์เก่าๆ นิดหน่อยแบบที่ผู้บริหารโรงเรียนชอบใส่ แต่เป็นสูทของจริง... ประเภทที่สะท้อนถึงอำนาจและเม็ดเงิน

เขากำลังถือซองเอกสารสีน้ำตาลใบใหญ่และกล่องกระดาษแข็งใบเล็กๆ เขามองมาที่ฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามแบบฉบับของคนที่ทำอาชีพส่งของ ซึ่งไม่ได้มีหน้าที่มาตั้งคำถามอะไรเกี่ยวกับสิ่งของเหล่านั้น

"คุณริเวอร์สใช่ไหมครับ?"

เขาเรียกฉันด้วยนามสกุลที่ฉันใช้ที่นี่ มันคือนามสกุลเดิมของแม่ นามสกุลที่ฉันใช้หลบซ่อนตัวมานานถึงเจ็ดปี

"ใช่ค่ะ" ฉันตอบด้วยความระมัดระวัง

"ผมได้รับมอบหมายให้นำสิ่งเหล่านี้มาส่งมอบให้คุณโดยตรงครับ"

เขาเยื่นสิ่งของทั้งสองชิ้นนั้นออกมา

"ด้วยตัวเอง"

ฉันรับพวกมันมา ซองเอกสารนั้นมาจากสำนักงานกฎหมายแห่งหนึ่ง

ชื่อหัวกระดาษจดหมายไม่ได้มีความหมายอะไรกับฉันเลย แต่รูปแบบการจัดหน้าและการพิมพ์มันฟ้องตัวมันเองอยู่แล้ว

กระดาษหัวจดหมายของทนายความ ชื่อของฉันและที่อยู่ของโรงเรียนถูกพิมพ์ออกมาด้วยความประณีตเป็นมืออาชีพขั้นสุด

ส่วนกล่องกระดาษมีขนาดเล็กและเรียบง่าย ไม่มีสัญลักษณ์หรือรอยทำตำหนิใดๆ บนนั้นเลย

"ฉันต้องเซ็นรับอะไรหรือเปล่าคะ?" ฉันถามออกไป ส่วนหนึ่งก็เพราะรู้สึกว่าตัวเองควรจะพูดอะไรที่เป็นปกติวิสัยบ้าง

"ไม่ต้องครับคุณผู้หญิง ขอให้เป็นวันที่ดีนะครับ" จากนั้นเขาก็เดินจากไป

จู่ๆ เจ้าหน้าที่ธุรการของโรงเรียนก็ดูจะสนใจหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอขึ้นมาทันที ฉันถือของทั้งสองชิ้นเดินไปที่ห้องพักครูขนาดเล็กตรงปลายโถงทางเดิน ฉันเหลือเวลาอีกเจ็ดนาทีก่อนจะต้องกลับเข้าไปสอนในห้อง

ฉันวางซองเอกสารลงบนโต๊ะ แล้วเปิดกล่องกระดาษใบนั้นดูก่อนเป็นอันดับแรก ฉันก็ไม่แน่ใจนักว่าทำไมถึงเลือกทำแบบนั้น บางทีอาจเป็นเพราะซองเอกสารนั้นมาจากสำนักงานทนายความ และฉันยังไม่พร้อมที่จะรับมือกับมันในตอนนี้ หรืออาจจะเป็นเพราะกล่องนั้นมันเล็กกว่าและดูจัดการง่ายกว่ากันแน่นะ