บทที่ 30 เปื้อนเลือด

         

           “ได้ออกมาข้างนอกแบบนี้ คุณควรจะดีใจไม่ใช่เหรอไง”

            เจ้าของใบหน้าที่ไม่ได้แต่งแต้มใดๆ ทว่ากลับสวยอย่างไร้ที่ติ และถ้าหัวคิ้วไม่ขมวดเข้าหากันยุ่ง คงจะสวยขึ้นอีกหลายเท่า ละสายตาจากนอกหน้าต่างหันกลับมามองเจ้าของเสียง

            “ออกไปจดทะเบียนสมรสกับฆาตกรมันควรดีใจใช่ไหมคะ”

              เธอถามกลับ ริมฝีปากเม้มแน่นหลังจากนั้น เนื่องจากตกใจในคำพูดของตัวเองเหมือนกัน มือบางผสานเข้าหาและถูไถไปมาระหว่างสองหัวแม่มือ ซึ่งนั่นตกเป็นเป้าสายตาของเขา คนที่ถูกตอกกลับอย่างเชือดเฉือน ทว่ากลับหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

            “ต้องดีใจสิครับ เพราะคุณจะเป็นหนึ่งเดียวในโลกที่จะโชคดีแบบนี้ ใครมันจะได้แบบคุณไม่มีอีกแล้ว”

            “ใช่ค่ะ ไม่มีอีกแล้ว”

            เธอชะงักอีกรอบ ก่นด่าตัวเองในใจหลังหลุดปากโพล่งออกมาเป็นครั้งที่สอง ทั้งที่สั่งให้เงียบไป ห้ามต่อปากต่อคำ แล้วจะเป็นผลดี

            “ดีใจด้วยครับ”

            ริมฝีปากล่างของเธอเบะออก พลางเบือนหน้าออกไปนอกกระจก ไม่มีการพูดคุยกันอีก จนกระทั่งถึงที่หมาย และนี่คือประโยคของเขาหลังทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์ ที่สร้างความร้อนผ่าวบนกลางอกของเธอไม่น้อย

            “ยินดีต้อนรับเข้าสู่ในโลกของผมอย่างเป็นทางการนะครับ คุณภรรยา”

             

           

            รถคันเดิมวิ่งไปตามท้องถนนเส้นเดิม ก่อนจะถูกฉีกไปยังอีกเส้นที่เธอไม่รู้จัก เหมันต์เงียบขรึมมาตลอดทางนั้น ช่วงแรกที่ขึ้นรถมาเขาบอกเธอว่าวันนี้จะต้องทำตามแผน และเธอจะต้องย้ายที่นอนไปอยู่ที่ใดสักแห่ง

            แน่นอนว่าหลังจากเลือกที่จะเป็นนางบำเรอ สถานะนางนกต่อจะไม่ใช่เธออีกต่อไปแล้ว

            ทว่ายังมีข้อสงสัย เป็นแค่นางบำเรอทำไมต้องจดทะเบียนด้วย!

            โรงแรม

            เหมือนว่าเขาจะพาเธอมาทิ้งไว้ที่นี่มากกว่า ก่อนจะหายหัวไปนานหลายชั่วโมง แน่นอนว่าถึงจะไม่มีเขาเธอก็ไม่มีหนทางที่จะหนี ไม่มีโอกาสแม้แต่จะคิดเรื่องที่จะช่วยเหลือตัวเองออกไปจากที่นี่ด้วย นั่นก็เพราะว่าสร้อยคออันหรูหราที่มีไม่กี่เส้นในโลก กลับมาหากันอีกแล้ว

            สร้อยภายนอกที่สวยสง่า แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยภัยอันตราย

            หญิงสาวเลือกที่จะสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งในเวลาห้าทุ่มเศษ หลังจากปล่อยให้มันรกสมองกินเวลามานานครึ่งค่อนวัน ลุกไปอาบน้ำให้สดชื่น ก่อนจะกลับออกมาขึ้นเตียงนอน ดึงหมอนใบหนึ่งมาเป็นหมอนอิง พลางเอนหลังพิงพนัก

            ความเหนื่อยล้าของร่างกายในตอนนี้ไม่เท่ากับภายใน เธอไม่มีแรงที่จะกอบโกยอากาศรอบๆ แต่ก็ไม่ถึงกับหายใจโรยริน

            ก้านนิ้วเรียวสั่นเทาจังหวะดึงขึ้นมาสัมผัสกับสร้อยคอเส้นนั้น โลหะทองคำขาวอุณหภูมิเย็นยะเยือกมากกว่าปกติเนื่องจากร่างกายของเธอร้อน มาถึงตอนนี้ก็ยังทึ่ง มีระเบิดสวมอยู่ที่คอแบบนี้ได้อย่างไร ทำไมเรื่องถึงได้บานปลายขนาดนี้  

             “ไม่มีใครตามหากันเลยเหรอ”

            เสียงพึมพำดังกังวานอยู่ในความเงียบพร้อมขอบตาร้อนผ่าว กำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับเหตุการณ์อีกด้านของเสี้ยวโลก ที่มันไม่ต่างกับโลกคู่ขนาน เพราะเธอถูกปิดหูปิตาไม่ให้มองเห็นอะไรเลย ไม่มีโทรศัพท์ก็เหมือนไม่มีตัวตน

            ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น ขมับปวดตุบๆผลของการใช้ความคิดอย่างหนัก ตั้งแต่ถูกลักพาตัวมาเธอยังไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เลย

            นี่เป็นครั้งแรกที่ได้อยู่ตามลำพังในห้องหรูแห่งนี้ ไม่ใช่ห้องที่ฝุ่นหนาเตอะจนหายใจไม่สะดวก

            หญิงสาวร่นถอยร่าง ทิ้งศีรษะลงกับหมอน พลางถอนหายใจพรืด กวาดตามองเพดานอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะปิดไฟลงให้เหลือแค่เพียงโคมไฟ และหลับตาลง

            มาตื่นอีกทีก็ตอนตีสี่ เพราะเสียงกุกกักจากอะไรสักอย่าง และเมื่อลืมตาขึ้นมากลับพบว่าเขานั่งอยู่บนเตียงอีกฝั่ง ในท่าหันหลังให้ ทีแรกเห็นเลือนรางเพราะตาพร่ามัว แค่พอกะพริบถี่ไล่ความง่วงไป กลับผมว่าระดับสายตาคือแผ่นหลังเปลือยเปล่า หญิงสาวไม่กล้าส่งเสียงเนื่องจากอึ้งในรอยสักนั้นอยู่ รอยสักอะไรสักอย่างที่พอเห็นแล้วเธอไม่ชอบเอาซะเลย

            มันสวย แต่เธอไม่ชอบ

            ก่อนหน้านี้ที่ไม่รู้เพราะไม่มีโอกาส เขาไม่เคยถอดเสื้อ ทว่าคราวนี้ไม่รู้ทำไม

            แต่พอเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆ กวาดตามองไปทั่ว เพ่งสายตามองนานๆ กลับพบว่านั่นล่ะคือคำตอบ

            เลือด!

            ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น ตอนเห็นเลือด ถึงแสงจะน้อยที่ได้มาจากโคมไฟ แต่มันสว่างพอที่จะเห็นภายในห้องได้ทั้งหมด

            “คุณ...”

            เสียงเรียกของเธอเบาหวิว ก็รู้ไม่ได้ตั้งใจที่จะเรียก และทันทีที่ร่างสูงได้ยินก็ชะงัก ทว่าสมองของเธอมันไม่รักดี

            “อืม”

            เหมันต์ดึงปืนที่เหน็บอยู่กับเอวสอบออกมาวางไว้บนโต๊ะ หากแต่ดาบนั้นยังคงวางอยู่ข้างกาย เห็นได้ชัดว่านั่นคือลูกรักเขา

            “เกิดอะไรขึ้นคะ” หญิงสาวหลับตาแน่น เธอถามออกไปอีกแล้ว และแน่นอนการมองนิ่ง ร่างกายไม่ขยับนั้นพาใจเธอกระตุก เผลอกลั้นหายใจ และต้องเป็นฝ่ายขยับแทน ดึงตัวเองขึ้นมานั่งหลังตรง กวาดตามองไปทั่วแผ่นหลังเขา หาบาดแผล “บาดเจ็บเหรอ”

            “เปล่า นี่เลือดมัน”

            มือบางที่กำลังเอื้อมไปสัมผัสและใกล้จะถึงหยุดกลางคัน ก่อนจะชักกลับมาทาบริมฝีปากตัวเอง

            หมายความว่าเขาฆ่าไปอีกศพแล้ว

            คำถามต่อไปไม่ได้หลุดออกมาจากเธออีก ได้แต่ทอดมองเขาที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ โดยไม่ลืมหยิบดาบไปด้วย ส่วนปืนเดาว่าไม่มีลูก จากนั้นถึงจะเอามือออก พ่นลมหายใจอย่างโล่งอก