ตอนที่ 5

รอยยิ้มเบิกบานของป้าข้างบ้านชะงักค้าง แววตาเริ่มปรากฎร่องรอยของความไม่พอใจขึ้นมาทันที

“นี่ก็เยอะแล้วนะ แถวนี้มีใครบ้างได้เงินเดือนเท่ายัยฟ้าลูกป้า”

“ก็น่าจะเยอะอยู่นะคะ อย่างพี่แก้มลูกครูโก๊ะที่บ้านอยู่ซอยสอง เขาเป็นอินฟลูเอนเซอร์ หนูได้ยินมาว่าได้เงินสี่ห้าหมื่นเลยนะคะป้า ไหนจะพี่แพรลูกครูลาวัลย์ที่อยู่บ้านหัวมุมอีก นั่นน่ะเป็นนักเขียน เดือนที่แล้วเพิ่งออกนิยายใหม่ไป เห็นว่าได้สองแสนกว่าเลยค่ะ”

“โอ๊ยยยยยย อินฟงอินฟลูอะไรป้าไม่รู้จักหรอก แล้วไอ้ที่ว่าเป็นนักเขียนได้สองแสนน่ะ ของสำนักพิมพ์อะไร ไม่ยักจะเคยเห็นเอาเล่มมาอวดสักที พูดโม้หรือเปล่า”

“เดี๋ยวนี้ไม่ต้องพิมพ์เล่มเขาก็ขายกันได้แล้วค่ะป้า เรียกว่าอีบุ๊ก อธิบายไปป้าชบาคงไม่เข้าใจแน่เลย เอาเป็นว่าเทคโนโลยีตอนนี้มันก้าวหน้ากว่าตอนป้าชบาสาว ๆ เยอะแล้วค่ะ”

“แหมมมม แล้วหนูน้ำขิงล่ะ ก้าวหน้าบ้างหรือยัง เป็นลูกครูเหมือนกันอย่าให้น้อยหน้าใครนะลูก เดี๋ยวเขาจะหาว่าครูนุชสอนลูกคนอื่นได้ แต่สอนลูกตัวเองไม่ได้”

นาทีนั้นมาธวีเหมือนได้ยินเสียงขาดผึงในหู คนอย่างนังน้ำขิง ใครจะด่าจะว่า จะแซะยังไงเธอทำหูทวนลมได้ แต่มาลามปามถึงพ่อถึงแม่ เธอไม่ยอมมมม~ 

“อย่างหนูก็ไม่รู้จะเรียกว่าก้าวหน้าได้ไหม พอดีหนูทำงานเป็นแอร์อะค่ะ อุ้ย ไม่ใช่แอร์ที่ติดตามบ้านนะคะป้าชบาอย่าเพิ่งเข้าใจผิด หนูหมายถึงแอร์โฮสเตสที่แต่งตัวแต่งหน้าสวย ๆ เดินแจกยิ้มหวาน ๆ ให้ผู้โดยสารบนเครื่องบิน แล้วก็ต้องบินไปประเทศนู้นทีประเทศนั้นทีน่ะค่ะ ส่วนเรื่องเงินก็ได้ไม่เยอะเท่าไรหรอกค่ะ รวม ๆ แล้วตกเดือนละครึ่งแสนเอง”

มาธวีจีบปากจีบคอโอ้อวดกลับ ฉีกยิ้มหวานหยดให้คนข้างบ้านที่ตอนนี้หุบยิ้มฉับไปหนึ่งที แล้วพูดต่อในสิ่งที่รู้ว่าอีกเดี๋ยวอีกฝ่ายต้องถาม

“แล้วเรื่องมีฟงมีแฟน เรื่องแต่งงาน หนูคิดว่าคงอีกนานเลยค่ะป้า หนูยังไม่เจอคนที่ดีพอจะเอามาทำสามีได้เลย แล้วถ้าเกิดว่าสี่สิบแล้วก็ยังไม่เจอ หนูก็คงเลือกโสดไปยาว ๆ เศรษฐกิจแบบนี้ไม่มีลูกกวนตัวไม่มีผัวกวนใจ ดีออกค่ะ แม่หนูเขาก็ไม่ซีเรียสนะคะ เขาเคยบอกว่าหนูจะทำอะไรทำไป โตแล้ว สมองมีก็คิดเอา”

“...!”

“อุ้ย มัวแต่ชวนป้าชบาคุยเพลินเลย ป้ารดน้ำต่อเถอะค่ะ หนูขึ้นบ้านก่อน ตอนนี้หิวมาก คอแห้งด้วยสงสัยโม้เยอะไปหน่อย ไปนะคะ สวัสดีค่ะ”

มาธวีพนมมือไหว้ ปิดท้ายด้วยรอยยิ้มหวาน ๆ เสมือนว่าเมื่อครู่เป็นเพียงการตอบคำถามที่มาจากใจเท่านั้น

สาเหตุที่เธอไม่ค่อยอยากให้ใครรู้เวลากลับบ้านก็เพราะทุกครั้งที่มา เธอจะต้องเจอคำทักที่ไม่น่าทัก หรือคำถามละลาบละล้วง

จนบางครั้งก็อยากตอกหน้าคนถามที่เจตนาฟ้องชัดว่าต้องการกระแหนะกระแหนอยู่ในทีว่า

‘นั่นคิดก่อนถามแล้วเหรอคะ ถ้าเป็นหนู หนูไม่ถามนะคะ กลัวคนเขาด่าว่าไม่มีมารยาท ที่บ้านไม่ได้สั่งสอนมาเหรอ’

ยิ่งเมื่อเฟื่องฟ้า ลูกสาวคนเล็กที่มีอายุไล่เลี่ยกันกับเธอได้ทำงานที่โรงแรมในกรุงเทพ ป้าชบาก็หยิบยกเรื่องนี้มาพูดทุกครั้งที่มีโอกาส

เข้าใจแหละว่าภูมิใจในตัวลูกหลาน แต่มันก็ไม่จำเป็นต้องกดให้คนอื่นดูต่ำลง เพื่อยกให้ลูกตัวเองอยู่สูงกว่าปะ

หญิงสาวลอบกลอกตามองบน หมุนตัวเตรียมจะวิ่งหนีเข้าบ้าน แต่แล้วในจังหวะที่สบกับสายตาขุ่นเขียวของมารดาที่กำลังยืนเท้าเอวอยู่หน้าประตู ข้าง ๆ กันมีแขกยืนอยู่ด้วยอีกคน เธอก็สะดุ้งโหยง

“อุ้ย เต็ม ๆ เลย”

คนโดนจับได้คาตาว่าปะทะฝีปากกับป้าข้างบ้านทั้งที่มารดาเคยเตือนแล้วได้แต่ยิ้มแหย ๆ พยายามปั้นหน้าสลดว่าเธอสำนึกผิด

จนกระทั่ง...

“ถ้ามีเวลาก็หัดสอนลูกเธอบ้างนะนุชว่าอย่าก้าวร้าวผู้หลักผู้ใหญ่”

เสียงตะโกนข้ามรั้วทำเอามาธวีหันขวับ หากยังไม่ได้จะได้พูดสิ่งที่อยู่ในใจ เสียงเย็น ๆ ของมารดาก็ลอยมา

“จ้ะ น้ำขิง...”

“จ๋าา”

มาธวีพยายามขานรับด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ตอนนี้ใจจะเดือดปุด ๆ หัวร้อนหูร้อนไปหมด

แต่ก็นั่นแหละ ความผิดครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก และหากเธอยังทำตัวดื้อต่อหน้าคนอื่นอีก แม่โกรธแน่!

“ขึ้นบ้านได้แล้ว”

มยุรีสั่งเสียงเข้ม หากไม่ติดว่ามีคนอื่นยืนอยู่ด้วย เธอจะปรี่ลงไปหยิกลูกสาวให้ถึงที่เชียว

“จ้าาาา”

พอมาธวีขานรับนั่นแหละมารดาถึงหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้าน ส่วนมนุษย์ป้าที่ออกมายืนหาข่าว เอ้ย รดน้ำต้นไม้จนสนามเจิ่งนองไปด้วยน้ำก็สะบัดหน้า เดินกระทืบเท้าหนีเข้าบ้านไปเช่นกัน

จบแล้วทริปหลบมาพักใจที่บ้านอันแสนสุข