ตอนที่ 6

หญิงสาวถอนหายใจพรืดใหญ่ เท้าเรียวทำท่าจะก้าวเดินบ้าง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อสบเข้ากับดวงตาสีเข้มของแขกที่ยังยืนนิ่ง ไม่ไปไหนบนชานบ้าน

แววตาไหวระริกและริมฝีปากที่เม้มน้อย ๆ บ่งบอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังกลั้นขำสุดกำลัง ซึ่งมาธวีเองก็ไม่แน่ใจว่าเขาขำเรื่องไหน

ระหว่างเรื่องที่หยิบยื่นน้ำใจแล้วเธอดันปฏิเสธจนต้องเดินกลับบ้านมาเองในสภาพหัวฟู หน้าเยิ้ม หรือเพราะได้ยินบทสนทนาที่เต็มไปด้วยความคิดถึงของเธอกับมนุษย์ป้าข้างบ้าน

แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหน มันก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีทั้งนั้นแหละ!

มาธวีร้องเหอะเบา ๆ ในลำคอ เบือนหน้าหนีจากเขา มือกดด้ามจับของกระเป๋าเดินทางลงเพื่อเตรียมจะยกมันขึ้นบ้าน

ทว่าในจังหวะที่กำลังจะสอดมือคล้องกับหูหิ้ว คนที่เธอคิดว่าเดินตามมารดาเข้าบ้านไปแล้วก็ฉวยมันไป

“มาครับ พี่ช่วย”

ชายแปลกหน้าเสนอตัว จากนั้นก็ยกกระเป๋าของเธอ เดินดุ่ม ๆ ขึ้นบันไดเฉลียงหน้าบ้านไปเลย

มาธวีหรี่ตามองตาม เธอไม่ใช่คนโง่ที่จะมองไม่ออกว่าเขากำลังพยายามทำอะไร สายตาคู่นั้นแทบจะปิดความคิดของเขาเอาไว้ไม่มิดตั้งแต่ตอนที่เราบังเอิญเจอกันหน้าตลาดสด

แต่ถึงเขาจะหล่อคมเข้ม รูปร่างสูงล่ำ กล้ามแขนแน่นเปรี๊ยะ เธอก็ไม่หลงเสน่ห์เขาง่าย ๆ หรอก เขาไม่ใช่สเปก

“ขอบคุณค่ะ”

มาธวีพึมพำบอกคนที่มีน้ำใจยกกระเป๋าเดินทางที่มีน้ำหนักเกินสิบกิโลกรัม ก่อนจะพุ่งตัวไปหามารดา

“แม่จ๋าา คิดถึงแม่จังเลย”

และเพราะความผิดติดตัวใหญ่หลวงนัก เธอจึงไม่ทำเพียงแค่กอดเอวมารดา แต่ยังยื่นหน้าไปหอมแก้มทั้งซ้ายและขวาอย่างประจบประแจง แสร้งทำเป็นไม่เห็นว่ามีสายตาของแขกตัวโตมองอยู่ทุกการกระทำ

“ฮึ ไม่ต้องมาจงมาจ๋าเลยนะ รู้ตัวหรือเปล่าว่าทำอะไรผิด”

มยุรีทำเสียงขึ้นจมูก ความกรุ่นโกรธลดลงนิดหน่อยเมื่อถูกลูกสาวคนโตอ้อน แต่ก็ยังปั้นหน้าดุ เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายได้ใจ

แต่มีหรือที่มาธวีจะมองไม่ออก เธออยู่กับแม่มาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย จนบัดนี้หอยเท่าฝาตีนเชียวนะ

“หนูขอโทษค่า” หญิงสาวมุดหน้ากับต้นแขนนุ่มนิ่ม ถูไถเป็นเชิงง้องอน

“หนูผิดไปแล้วที่อดทนไม่พอ ก็ป้าชบาเขามาแซะ...”

ครั้นพอเห็นมารดาที่ตวัดสายตามามองดุ ทั้งที่เมื่อครู่ดูเหมือนจะอารมณ์เย็นลงแล้วเธอก็รีบเปลี่ยนเรื่อง

“อุ้ย ลืมไปว่าตัวหนูเหนี๊ยวเหนียวววว หนูไปอาบน้ำก่อนดีกว่าเนอะ พ่อกลับมาจากสวนจะได้มากินแกงอร่อย ๆ ของแม่พร้อมกัน”

ดวงตาคู่สวยเหลือบไปมองแขกที่ยังยืนหัวโด่ไม่ไปไหนแวบหนึ่ง จากนั้นก็ซอยเท้าถี่ ๆ วิ่งขึ้นชั้นสองไป

มยุรีส่ายหัวอย่างระอากับเสียงตึงตัง สอนกี่ครั้งก็ไม่เคยจำสักทีว่าอย่าวิ่งขึ้นบันได นางหันกลับมาส่งยิ้มแหย ๆ ไปให้ภูผา ลูกชายเพื่อนที่นางรั้งตัวให้อยู่รอรับกับข้าวกลับไปด้วย

รู้สึกขายหน้าไม่น้อยที่ลูกสาวทำตัวไม่น่ารักต่อหน้าคนอื่น ทั้งที่ตัวเธอขึ้นชื่อว่าเป็นครูผู้ประสาทวิชา สั่งสอนลูกศิษย์ลูกหามาตั้งกี่สิบรุ่น แต่กลับสั่งสอนลูกตัวเองไม่ค่อยได้

แถมก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีเธอเพิ่งจะโฆษณาลูกสาวทั้งสองคนให้ภูผาฟังไปยาวเหยียด ด้วยหวังว่าหากคนทั้งคู่เจอกัน สะพานที่เนียนแอบก่อสร้างเอาไว้ อาจมีโอกาสได้เปิดใช้งาน

แต่ดูยายลูกตัวดีทำสิ ยิงระเบิดตูมเดียว สะพานก็พังราบเป็นหน้ากลองไปเลย

“นี่จ้ะ แกงมะละกอสับ ขอบใจนะลูกที่อุตส่าห์เอามะม่วงมาแบ่ง”

“เล็กน้อยครับครู ขอบคุณนะครับผมจะกินให้อร่อยเลย”

“จ้ะ ขับรถกลับดี ๆ นะ”

“ครับ”

เจ้าบ้านยิ้ม เดินมาส่งที่หน้าบ้านก็เดินกลับไป ส่วนคนถูกล่อซื้อด้วยแกง เอ้ย ความดีความงามของลูกสาวเจ้าของบ้านนั้นโจนขึ้นรถได้ก็ขับออกมาเลย ไม่คิดจะโอ้เอ้อยู่ต่อ

ถึงอย่างไรวันนี้เขาก็คงไม่มีโอกาสได้คุยกับเธออีก แต่อย่างน้อยก็รู้แล้วว่าเป็นลูกสาวบ้านไหน เพราะงั้นพรุ่งนี้ค่อยมาอีกก็ได้