หลิวซื่อป่วย 2

เหอชางไล่จุมพิตร่างกายบางไปทั่ว ก่อนจะหลับมาดูดกลืนริมฝีปากเล็กอีกครั้ง มือหนาก็บีบเค้นก้อนเนื้อนิ่มไม่ยอมห่าง แล้วเขาก็ดันตนเองเข้าไปในร่างกายที่เปียกจนชุ่มของนาง จากนั้นในห้องนอนที่เคยเงียบสงบก็มีเสียงกระทบของผิวกายดังขึ้น

เริ่มแรกพวกเขาเพียงสอดประสานอย่างเนิบๆ อยู่พักหนึ่ง จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นมาจับขาเรียวทั้งสองข้างของนางดันออกกว้างแล้วส่งตนเองเข้าไปสัมผัสให้ลึกซึ้งมากยิ่งกว่าเดิม

เสียงหอบครางเบาหวิวของหม่าเจี่ยซินดังขึ้นมาราวกับขับขานไปกับท่วงทำนองของพวกเขา จนกระทั่งความเสน่หาทั้งหมดถูกผลักดันมาถึงจุดสุดท้าย นางก็กอดก่ายเหอชางเอาไว้แน่น แล้วปลดปล่อยความหรรษาทั้งมวลให้ท่วมทะลักออกมา

เมื่อถูกบีบเค้นถึงเพียงนี้เหอชางก็ไม่อาจต้านทานได้อีก เขาจึงควบทะยานส่งตนเองเข้าสู่ฝั่งฝันตามนางไปอย่างรวดเร็ว ปลดปล่อยความชุ่มฉ่ำใส่ความอ่อนนุ่ม จากนั้นจึงได้หยุดทุกอย่างแล้วกอดร่างบางเอาไว้แนบอก

ดึกสงัดความร้อนระอุในห้องพลันเบาบางลงเมื่อท่วงทำนองที่ขับขานค่อยๆ ช้าลงจนหยุดนิ่ง เพียงแต่เหอชางยังคงไม่อยากดึงตนเองออกมาจากความอ่อนนุ่มที่บีบรัดของนาง

ส่วนหม่าเจี่ยซินก็ชื่นชอบความใกล้ชิดที่ไม่อาจชิดใกล้มากกว่านี้ของพวกเขา ทั้งสองจึงยังคงนอนกอดกันโดยไม่มีใครขยับถอยห่าง แล้วบดเบียดใส่กันอย่างอ้อยอิ่ง สร้างความวาบหวามชวนสยิวเป็นพักๆ

“รู้สึกดีหรือไม่ เจ้าชอบหรือไม่”

“อื้อ ดีมาก ข้ารู้สึกเหมือนจะตายเลย”

นางตอบเขาด้วยความขัดเขิน บดจูบอีกฝ่ายไปมาด้วยอารมณ์ที่ไม่แตกต่างกัน

“เช่นนั้นลองทำอีกครั้งดีหรือไม่ เผื่อครั้งนี้ เจ้าจะรู้สึกราวกับได้โบยบินขึ้นสรวงสวรรค์”

เหอชางหัวเราะขำออกเล็กน้อยพร้อมกับเริ่มขยับสะโพกตอกตรึงนางราวกับจงใจกลั่นแกล้ง หม่าเจี่ยซินจึงร้องอุทานขึ้นมาด้วยความตกใจ แล้วทุบไหล่เขาไปทีหนึ่งด้วยความเคือง

“คนเจ้าเล่ห์”

นางว่าเขาแต่ตนเองกลับหัวเราะ แล้วเงยหน้าตอบรับจุมพิตของเหอชางอย่างตั้งอกตั้งใจอีกครั้ง สองขาก็อ้าออกกว้างให้เขาส่งตนเองทะยานเข้ามารุกล้ำอีกหน ก่อนจะตวัดเกาะเกี่ยวเอวสอบแล้วกระโจนลงไปโต้คลื่นในผืนน้ำกับเขาอย่างเร่าร้อน

“เรียกชื่อข้า ซินซิน”

จนกระทั่งพวกเขาพากันเข้าใกล้ชายฝั่งแห่งความหรรษาอีกครั้ง เหอชางก็เร่งเร้าขึ้นมาแล้วเรียกร้องให้นางเอ่ยปากร้องเรียกชื่อของเขา หม่าเจี่ยซินที่ผมสลายเต็มหมอนจึงร้องครางสิ่งที่เขาต้องการออกไปหลายครั้ง กระทั่งเกาะเกี่ยวไปถึงฝั่งฝันหนที่สอง นางและเหอชางก็ทำผ้าปูเตียงเจิ่งนองหยาดน้ำไปทั่ว

“ข้างนอกมีเรื่องอะไรรึ”

ยังไม่ทันผละออกจากกัน หม่าเจี่ยซินกับเหอชางก็หันไปมองแสงสว่างที่ลอดมาจากด้านนอก เสียงพูดคุยทำให้พวกเขาหันมามองกันด้วยความแปลกใจและสงสัย เหอชางจึงลุกออกไปแล้วหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ หม่าเจี่ยซินก็ลุกขึ้นมานั่งแล้วหยิบเสื้อผ้าตนเองขึ้นมาสวมด้วยเช่นกัน

เหอชางยังคงหอบหายใจไม่เป็นจังหวะดีนัก ส่วนหม่าเจี่ยซินนั้นมือไม้สั่นระริกสวมเสื้อผ้ากลับให้ตนเองผิดๆ ถูกๆ

หลังจุดตะเกียงให้ห้องสว่าง เหอชางจึงยื่นมือไปช่วยเหลือนางสวมเสื้อผ้า แล้วเขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าพวกเขาเพิ่งรักใคร่กันเสร็จ ส่วนนั้นของนางที่เปียกชุ่มไม่ได้เช็ดคราบน้ำออก เขาถึงถามนางว่า

“เช็ดก่อนดีหรือไม่”

ถามแล้วก็ไม่รอให้นางตอบ เหอชางเดินไปคว้าเสื้อตัวหนึ่งที่ยังไม่ได้ใช้แล้วเดินกลับมาหา จากนั้นก็นั่งลงตรงหน้านางแล้วปัดชายเสื้อออกไปด้านข้าง ดึงกางเกงที่เพิ่งสวมของนางลง แล้วลงมือเช็ดอย่างรวดเร็ว

มองดูเขาเช็ดคราบน้ำที่เลอะเต็มขาให้ตนเอง หม่าเจี่ยซินก็ถูกทำให้ตกใจจนลืมห้าม จากนั้นถึงได้อับอายจนหน้าแดงก่ำ เมื่อเหอชางลุกขึ้นมาพร้อมเสื้อที่ใช้แล้วในมือ นางจึงรีบดึงกางเกงตนเองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“ท่าน ท่านลงไปก่อนเดี๋ยวข้าตามลงไป”

หม่าเจี่ยซินพูดด้วยความขัดเขิน แล้วเดินไปดึงผ้าปูเตียงนอนออก จากนั้นก็หยิบอีกผืนมาปูใหม่ จนกระทั่งแล้วเสร็จ นางถึงได้หยิบตะเกียงน้ำมันมาถือแล้วเดินออกจากห้องไป

“เกิดอะไรขึ้นรึ”

เดินลงมาถึงด้านล่าง หม่าเจี่ยซินก็เห็นบิดาทั้งสอง เหออัน เหอตงและเหอชางยืนนิ่งทำหน้าเครียดกันอยู่ด้านนอกห้องของหลิวซื่อ ในใจจึงเริ่มคาดเดาได้ลางๆ ว่าอาการป่วยของหลิวซื่อน่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้น

แล้วก็เป็นเช่นที่นางคิด เหอชางเดินมาหานางแล้วบอกกับนางเสียงเบาว่า “ก่อนหน้านี้ท่านแม่ตัวร้อนแล้วหมดสติไป ตอนนี้พี่ใหญ่กำลังตรวจดูอาการอยู่ด้านใน”

แล้วถึงแม้ว่านางจะคาดเดาได้ก่อนแล้ว แต่เมื่อมาได้ยินว่าหลิวซื่อถึงขั้นหมดสติ หม่าเจี่ยซินก็ยังคงถูกทำให้ตกใจอยู่ดี นางจึงนิ่งไปชั่วครู่แล้วยื่นมือไปจับมือหนาเอาไว้ ก่อนจะปลอบเขาว่า

“ท่านแม่ต้องไม่เป็นไร”

ทั้งๆ ที่ตนเองก็ไม่ได้แน่ใจอะไรเลย

เหอหยวนอยู่ในห้องหลิวซื่อนานมาก เมื่อเขาออกมาพร้อมกับสีหน้าที่เคร่งเครียด เวลาก็ผ่านไปเกือบสองเค่อแล้ว

“แม่ของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“นางได้สติหรือยัง”

เหอคังและเหอเจาเอ่ยถามเหอหยวนด้วยความกังวล เหออัน เหอตงและเหอชางก็เดินเข้าไปหาเหอหยวน หม่าเจี่ยซินจึงเดินตามพวกเขาไปเช่นกัน

“ท่านแม่ได้สติแล้ว แต่ไข้ยังไม่ลด” เหอหยวนส่ายหน้าครั้งหนึ่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ไข้ยังไม่ลด? เจ้าให้นางกินยาลดไข้แล้วหรือยัง”

เหอคังเต็มไปด้วยความร้อนใจ ท่าทางสุขุมในยามปกติไหนเลยยังจะมีอยู่อีก ส่วนเหอเจาก็มีสภาพไม่ต่างกัน เมื่อได้ยินว่าไข้ของหลิวซื่อยังคงไม่ลด

ผู้คนในยุคนี้หากมีอาการไข้สูงจะรักษาด้วยการให้ทานยาสมุนไพรลดไข้ แต่หลังทานยาลดไข้ไปแล้วหากไข้ยังไม่ยอมลด นั่นย่อมหมายถึงผู้ป่วยมีโอกาสเสียชีวิตอย่างกะทันหันสูงมาก

แล้วความรู้ทางแพทย์ของพวกเขายังคงไม่มีความรู้เกี่ยวกับการลดไข้ด้วยวิธีอื่น จึงมีผู้คนมากมายที่ป่วยตายเพราะไข้สูง

‘เป็นไข้สูงไม่ยอมลด’ จึงเหมือนเป็นโรคที่น่ากลัวของทุกคน

“ข้าให้แล้ว เพียงแต่ยานี้ให้มากเกินไปไม่ได้ มิเช่นนั้นร่างกายของท่านแม่จะรับไม่ไหว”

เหอหยวนอธิบายด้วยความแค้นใจ แค้นใจที่เขามีความรู้ไม่มากพอ ยามนี้จึงรู้สึกจนหนทางที่จะช่วยเหลือมารดา หลังจากนี้จึงทำได้เพียงปล่อยให้มารดาต่อสู้ด้วยตนเองแล้ว

“เช่นนั้นแล้วจะทำเช่นไร เหตุใดจู่ๆ นางถึงได้มีไข้สูงขึ้นมาเช่นนี้ล่ะ”

เหอเจารำพึงรำพันด้วยความกระวนกระวาย ในใจนึกอยากป่วยแทนหลิวซื่อเหลือเกิน แต่จนใจที่ร่างกายของเขาแข็งแรงเกินไปและวิธีการป่วยแทนนั้นเป็นไปไม่ได้ จึงได้แต่ทนมองหลิวซื่อป่วยหนักเท่านั้น

“พี่ใหญ่ท่านรีบคิดหาหนทางสิ ข้าเชื่อว่าท่านต้องทำได้แน่”

เหอตงมองเหอหยวนด้วยดวงตาแดงก่ำ สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง เพราะเขาไม่อาจทนให้มารดาจากไปเช่นนี้ พวกเขายังไม่ได้แต่งงานเลย หากมารดาจากไปตอนนี้ นางจะตายหลับได้อย่างไร

“ข้า ข้าจะลองคิดดู”

เหอหยวนสะบัดหน้าหนีด้วยความเคร่งเครียด แม้จะจนปัญญาเพราะไร้หนทาง แต่เขาก็ยังคงเค้นความคิดดูว่าพอจะมีหนทางอื่นให้ลองดูอีกหรือไม่

ส่วนเหออันกับเหอชางแม้พวกเขาจะนิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไร แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็ร้อนรนและห่วงหลิวซื่อไม่ต่างกัน ยามนี้ครอบครัวสกุลเหอจึงปกคลุมไปด้วยบรรยากาศอันน่าอึดอัดจนแทบจะทำให้คนหายใจไม่ออก

“พี่เหอหยวน”

หม่าเจี่ยซินเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ นางจึงถูกสายตาของคนตระกูลเหอจับจองมองเป็นสายตาเดียวกัน

“เจ้ามีอะไรจะพูดรึ”

เหอหยวนไม่ได้เป็นคนเอ่ยถามหม่าเจี่ยซิน เขาเพียงหันมามองนางนิ่ง ส่วนคนที่เอ่ยถามนางคือเหอชาง เพราะนางยืนอยู่ข้างเขามาตลอด เมื่อได้ยินนางเอ่ยปากเขาจึงเป็นคนถามนาง

“ข้า ข้าเคยได้ยินว่าสามารถใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดไปตามตัวเพื่อลดไข้ได้ แต่ไม่รู้ว่า... พี่เหอหยวนได้ลองดูวิธีนี้แล้วหรือยัง”

“ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัว? เจ้าแน่ใจรึ”

เหอคังเอ่ยถามอย่างมีความหวัง เหอหยวนก็จ้องนางนิ่ง

“นี่เป็นวิธีที่ข้าเคยเห็นคนใช้มาก่อน ตอนนั้นมันสามารถทำให้ไข้สูงลดได้จริงๆ แต่จะสามารถทำให้ไข้ของท่านแม่ลดได้หรือไม่นั้น ข้ากลับไม่แน่ใจ”

หม่าเจี่ยซินไม่รู้ว่าหลิวซื่อนั้นป่วยมากแค่ไหน นางจึงไม่มีทางตอบไปด้วยคำมั่นใจ จึงได้แต่บอกให้พวกเขาลองดูเท่านั้น

“ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัว? ทำเช่นนี้ไม่ได้หรอก ท่านแม่เป็นโรคปอดหากทำเช่นนี้อาการไอของนางอาจจะกำเริบ”

“อาการไอกำเริบ ยังรักษายากกว่าลดไข้ของนางในตอนนี้อีกรึ”

หมาเจี่ยซินไม่ได้ถามเหอหยวน นางเพียงพูดกับตนเองเบาๆ เท่านั้น เพราะตั้งแต่เหอหยวนบอกว่าทำเช่นนี้ไม่ได้ นางก็ไม่คาดหวังให้เขาลองใช้วิธีการนี้แล้ว

เพียงแต่ยามนี้รอบข้างเงียบเป็นอย่างยิ่ง เมื่อไม่มีใครพูด เสียงของนางจึงดังจนทุกคนได้ยิน แล้วเหอหยวนก็ตวัดสายตามองนางหนหนึ่ง เขามองนางด้วยสายตาที่หม่าเจี่ยซินคาดเดาไม่ออก แต่นางแน่ใจว่าไม่มีแววตำหนิอยู่ในนั้น

“พี่ใหญ่ ลองดูหน่อยดีหรือไม่ ซินซินพูดถูก หากอาการไอของท่านแม่กำเริบท่านก็เพิ่มยาเข้าไปอีกหน่อยไม่ได้รึ”

เหอชางเห็นด้วยกับหม่าเจี่ยซิน แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อาจทำให้พี่ใหญ่เสียหน้าได้ เขาจึงเอ่ยถามเหอหยวนอย่างระมัดระวัง

“ลองดูก็ได้ แต่เช็ดอย่างไรนั้น ข้าไม่รู้ ให้นางทำแล้วกัน”

อะไรนะ ให้นางทำเช่นนั้นรึ?