หลิวซื่อป่วย 1

“พี่เหอชาง ถ้าหากว่าข้า... ถ้าข้าต้องการจากไป ท่านจะยอมส่งข้ากลับไปหรือไม่”

ร่างหนาที่กำลังกอดนางเอาไว้คล้ายจะแข็งทื่อไปในทันทีที่ได้ยินคำถามของนาง ลมหายใจของเหอชางเหมือนจะหยุดลงไปชั่วขณะ ความคิดของเขาช้าลงไปเล็กน้อย จนประมวลผลคำถามของนางได้ช้าเป็นอย่างยิ่ง

กว่าจะรู้สึกตัวและได้สติกลับมา มือหนาที่กอดรัดนางเอาไว้ในอ้อมอกก็สั่นสะท้านเบาๆ ตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้

“เจ้า อยากไปจากข้ารึ”

“...”

ไปจากเขา? นั่นคือความรู้สึกอันหนักหนาในใจของนาง เป็นเหตุผลที่ทำให้นางแทบไม่อยากจะไปนึกสนใจเรื่องอื่นแล้วตอบตกลงเป็นภรรยาของเขาไปชั่วชีวิต

เพียงแต่ชีวิตไม่ได้ง่ายดายเช่นนั้น หากนางไม่จากไป หากนางต้องการอยู่กับเขา นางก็ต้องยอมรับเงื่อนไขของตระกูลเหอ ยอมมีสามีถึงสี่คนภายในครั้งเดียว

“ไม่ได้ ข้าไม่ให้เจ้าไป เจ้าเป็นของข้าแล้ว พวกเราเป็นสามีภรรยากันแล้ว เจ้าจะใจดำทิ้งข้ารึ ซินซิน หรือความจริงแล้วความรู้สึกที่มีให้ข้า สำหรับเจ้าแล้วมิได้สำคัญเลย”

“ไม่ใช่”

หัวใจของนางปวดหนึบ อารมณ์และความรู้สึกเต็มไปด้วยความหนักหน่วงไม่ได้ต่างจากเขา ร่างบางจึงกอดก่ายคนตัวใหญ่เอาไว้ โดยไม่ได้สนใจว่านางจะถูกเขารัดเอาไว้ด้วยแรงที่เพิ่มมากขึ้นแค่ไหน

“ไม่ใช่แล้วเหตุใดถึงได้กล่าวว่าจากไป ข้าไม่ให้เจ้าไป เจ้าเป็นของข้าแล้ว ชาตินี้เป็นของข้าได้เพียงเท่านั้น”

“...”

นางเม้มปากแน่น ถูกความรู้สึกในอกบีบรัดจนแทบไม่กล้าหายใจแรง ตอนแรกนางไม่คิดว่าเขาจะดื้อดึงและดึงดันเช่นนี้ อีกอย่างนางก็เพียงแค่ลองถามถึงได้ใช้คำว่า ‘ถ้า’ แต่คนผู้นี้กลับคิดจริงจังไปเสียแล้ว ทั้งๆ ที่นางยังตัดสินใจมิได้เลย

“ซินซิน ข้าไม่ให้เจ้าไป ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น แต่หากเจ้ายืนยันจะไป ได้ พวกเราไปด้วยกัน ในเมื่อเจ้ายอมรับเงื่อนไขของตระกูลเหอไม่ได้ เช่นนั้นข้าจะไปกับเจ้า เจ้าไปไหนข้าไปที่นั่น ดีหรือไม่”

นางเงยหน้าขึ้นมามองเขาผ่านความมืดตาปริบๆ ด้วยไม่คิดว่าคนผู้นี้จะเอาจริงเอาจังถึงขั้นยอมจากไปพร้อมกับนาง เพื่อนางเขายอมทิ้งตระกูลกับการสอบขุนนางได้จริงๆ นะรึ

“เจ้าไม่เชื่อรึ เช่นนั้นพรุ่งนี้พวกเราไปพบท่านพ่อข้าของด้วยกัน หลังบอกพวกเขาเรื่องนี้แล้ว ข้าจะไปกับเจ้า”

“พี่เหอชาง ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

นางยังไม่ทันได้กล่าวอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่เขากลับคิดไปไกลถึงขั้นนั้นคนเดียวแล้ว

“เจี่ยซิน ข้ามิได้ล้อเล่น หากเจ้าจะไปพวกเราไปด้วยกัน”

“งั้นข้าไม่ไป ไม่ไปก็ได้ เพื่อท่านข้าไม่ไปก็ได้”

ได้ นางยอมเขาแล้ว นางไม่ไปไหนแล้ว นางยอมแต่งงานกับเขาก็ได้ แม้ว่านั่นจะทำให้นางมีสามีถึงสี่คนก็ตาม

“ซินซินข้าไม่อยากบังคับเจ้า หากเจ้ายอมรับเงื่อนไขของตระกูลเหอไม่ได้ ข้าจะพาเจ้าจากไป”

“แล้วถ้าหากวันหนึ่งท่านเสียใจที่ละทิ้งครอบครัวกับการสอบขุนนางขึ้นมาเล่า ท่านจะทำเช่นไร”

“เรื่องนั้นข้าย่อมเสียใจ แต่ข้าเต็มใจ ข้าจะไม่มีวันโทษเจ้า”

เหอชางตอบด้วยความหนักแน่น เพื่อให้ได้ครอบครองนาง อยู่กับนาง สตรีที่เขาแอบหลงรักมาหลายปี แม้จะเสียสละบางสิ่งบางอย่างไป เขาก็ไม่เปลี่ยนใจ

อันที่จริงหากยังไม่เคยได้ครอบครองนาง เขาคงยังสามารถทำใจปล่อยนางไปได้อยู่ แต่เมื่อครอบครองไปแล้ว เหอชางก็ไม่อาจทำใจปล่อยนางไปได้อีก

“ท่าน... ชอบข้าถึงเพียงนั้นเลยรึ”

เอ่ยถามเขาเช่นนี้ นางก็รู้สึกเขินอายยิ่งนัก แต่โชคดีที่เวลานี้รอบด้านล้วนมืดทึบ เขาจึงมองไม่เห็นว่านางนั้นขัดเขินมากแค่ไหน

“อื้ม เพื่อเจ้า อย่างอื่นข้าสละทิ้งได้ทั้งนั้น”

“ข้า...”

ได้ยินว่าเขาสามารถทิ้งทุกอย่างเพื่อไปกับนางได้ หม่าเจี่ยซินก็ทั้งดีใจทั้งรู้สึกผิด นางจึงไม่รู้จะพูดสิ่งใดไปชั่วขณะ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย

“ซินซิน ขอเพียงเจ้าบอกข้าว่าต้องจากการจะจากไปจริงๆ พวกเราก็ไปด้วยกัน”

เขากอดนางเอาไว้แน่น พูดกับนางด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ราวกับตัดสินใจแล้วว่าจะทำเช่นนี้ จึงไร้ซึ่งความลังเลใดๆ

คำยืนยันของเหอชางทำให้หม่าเจี่ยซินรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก ความรู้หวานล้ำลามไปทั่วทั้งใจของนาง

“ไม่ไป ข้าไม่ไปแล้ว ท่านอย่าได้พูดเช่นนี้อีก ข้าไม่อยากเป็นคนทำลายความฝันของท่าน ทำให้ท่านต้องแตกแยกกับครอบครัว”

“ซินซิน”

“ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว พี่เหอชางท่านกอดข้าแน่นหน่อย”

“แน่นถึงเพียงนี้แล้วยังไม่พออีกรึ”

ร่างกายของเขาและนางแนบชิดกันแทบจะไม่สามารถแน่นได้มากกว่านี้ แต่นางยังคงร้องเรียกให้ตนโอบกอดแน่นมากยิ่งกว่า เหอชางจึงงุนงงไปชั่วขณะ เพราะไม่รู้จะโอบกอดนางอย่างไรให้มากไปกว่านี้ ครั้นจะออกแรงมากกว่าเดิม เขาก็กลัวจะทำให้นางเจ็บ

“ท่านกอดข้าแน่นอีกหน่อย”

“แน่นกว่านี้อีกรึ”

“อื้อ กว่านี้อีกนิด”

เหอชางสอดมือเข้าไปใต้ร่างของหม่าเจี่ยซินแล้วกอดร่างบางด้วยแขนทั้งสองข้าง จากนั้นเขาและนางก็นอนเงียบกอดกันแน่นไม่ได้พูดคุยสิ่งใดอีก เหมือนรอฟังเจ้านกบนหลังคาตัวเดิมกู่ร้องไปถึงเมื่อไหร่ แต่เมื่อไม่เห็นวี่แววว่าเจ้านกบนหลังคาจากจะจากไปเสียที กลิ่นกายหอมๆ ของคนในอ้อมแขนก็ทำให้เขาตื่นตัวขึ้นมาแทน

แน่นอนว่าหม่าเจี่ยซินรับรู้ได้ถึงร่างกายที่เปลี่ยนแปลงของเหอชางเป็นอย่างดี เพราะนางและเขานอนกอดกันจนร่างกายแนบชิดถึงเพียงนี้ เวลาต่อมาอาการใจเต้นเร็วของนางจึงไม่ใช่เกิดจากเสียงของนกตัวนั้นอีก แต่เป็นเพราะร่างกายและอารมณ์ของคนตรงหน้าแทน

“ซินซิน”

“ฮื้อ”

ตัวนางสั่นสะท้ายเพราะรับรู้ได้ชัดเจนว่าเหอชางกำลังอยู่ในอารมณ์ไหน เสียงกระซิบที่แหบพร่าของเขาทำเอาหม่าเจี่ยซินรู้สึกวาบหวามไปทั้งร่าง

“อยากให้ข้าปล่อยหรือไม่ หรือว่าอยากให้กอดเจ้าแน่นมากกว่านี้”

หม่าเจี่ยซินรู้สึกลำคอแห้งผาก ร่างกายที่สั่นระริกของนางขับเอาความชุ่มชื้นออกมาจนเปียกแฉะ แม้เหอชางแทบจะไม่ได้เอ่ยความต้องการออกมาตามตรง แต่นางรับรู้ได้อัตโนมัติว่าเขาหมายความว่าอย่างไร

“ช่วย.. กอดข้าให้แน่นกว่านี้”

ร่างกายที่ร้อนรุ่มเบียดเข้าหาเขาอีกครั้ง ใบหน้าของนางพลันถูกดึงให้เงยขึ้นไปรับริมฝีปากอันร้อนผ่าว แล้วเขาก็จุมพิตนางช้าๆ สัมผัสริมฝีปากอย่างถนุถนอม ตวัดดึงเรียวลิ้นเล็กออกมาดูดกลืนอย่างหยอกเย้า

หม่าเจี่ยซินตอบรับรสชาติอันหวานล้ำที่เขาป้อนให้นางอย่างพึงพอใจ ความหวาดกลัวก่อนหน้านี้ถูกอารมณ์เสน่หาขับไล่ออกไปจนนางหลงลืม แล้วผ้าเสื้อผ้าตัวบางที่ขวางกั้นนางและเขาเอาไว้ก็ถูกดึงออกทิ้ง จนเหลือเพียงผิวกายอันร้อนผ่าวเสียดสีกันไปมา