เขาพานางเข้าป่า 2

เช้าวันต่อมา หม่าเจี่ยซินตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นมากกว่าเมื่อวาน หลังจากได้หลับอย่างเต็มอิ่มตลอดทั้งคืน อาการป่วยของนางก็เหมือนจะดีขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายบริเวณที่ถูกตีจนบวมช้ำก็เริ่มปวดระบมน้อยลง 

“ต้องไปอีกไกลหรือไม่ เมื่อไหร่เราจะไปถึงบ้านของท่านรึ”

ถูกเหอชางแบกขึ้นหลังอีกครั้ง หม่าเจี่ยซินก็เอ่ยปากถามเขา 

“พรุ่งนี้ยามบ่ายก็น่าจะถึงแล้ว”

พรุ่งนี้ยามบ่าย?

“กะ ไกลขนาดนั้นเลยรึ”

นางแทบจินตนาการไม่ออกว่าบ้านของเหอชางนั้นจะต้องอยู่ไกลมากแค่ไหน ถึงต้องเดินทางข้ามวันข้ามคืนถึงสามวันสองคืนเช่นนี้ แล้วหม่าเจี่ยซินก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาจำเป็นต้องพานางเดินทางผ่านป่าเช่นนี้ด้วยรึ บ้านของเขาไม่มีเส้นทางเส้นอื่นที่สามารถเดินทางไปถึงได้แล้วรึ

“ใช่ เจ้าต้องอดทนหน่อย”

“ข้าไม่เป็นไร เพียงแต่ท่านแบกข้าทั้งวันเช่นนี้ไม่เหนื่อยรึ”

หม่าเจี่ยซินถามด้วยความสงสัยและกังวลใจ นางแทบไม่กล้าเชื่อว่าคุณชายเหอสหายของพี่ชายนางผู้นี้จะมีพละกำลังสามารถแบกนางได้มากมายและยาวนานถึงเพียงนี้

“ตัวเจ้าเบามาก อย่าได้กังวล” 

เบารึ? 

ใช่สิ ย่อมต้องเบาอยู่แล้ว 

ตั้งแต่เจ้าของร่างเดิมไปอาศัยอยู่บ้านของท่านลุงหมิงต้าอู่ นางก็แทบไม่ได้กินอาหารดีๆ เลยสักครั้ง บางวันกู้ซื่อไม่ให้เจ้าของร่างเดิมกินข้าวเลยด้วยซ้ำ แม้ว่านางจะถูกใช้ทำงานมาตลอดทั้งวันก็ตาม เมื่อเป็นเช่นนี้ร่างกายของหม่าเจี่ยซินจะสามารถเอาสิ่งใดมาหนักได้อีกเล่า

“บ้าน บ้านของท่านอยู่ที่ไหนรึ ในบ้านมีคนเยอะหรือไม่”

หลังอยู่กับเหอชางที่พูดน้อยมาหนึ่งวันหนึ่งคืน หม่าเจี่ยซินก็พบว่าแม้เขามักจะมีสีหน้าเดียวและแทบไม่พูด แต่คนผู้นี้ไม่ได้รำคาญนาง นางจึงเริ่มกล้าชวนเขาพูดคุย 

“อยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่ง ในบ้านมีกันทั้งหมดแปดคน”

คำตอบของเหอชางทำให้คิ้วเรียวบางของนางขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความไม่เข้าใจ แต่เมื่อเขาไม่อธิบายมากไปกว่านี้ หม่าเจี่ยซินก็ไม่ได้เอ่ยถามเรื่องนี้ต่อ 

“แล้วในหมู่บ้านของท่านมีบ้านกี่หลัง”

“สอง” 

“หือ นั่นเรียกว่าหมู่บ้านได้ด้วยรึ” 

นางรู้สึกประหลาดใจอีกครั้ง เพราะไม่คิดว่าบ้านของเหอชางที่เขากำลังจะพานางไป ที่นั่นจะมีบ้านอยู่เพียงสองหลัง แล้วในเวลาต่อมาหม่าเจี่ยซินก็นึกขึ้นมาได้ว่าบางทีบ้านของเหอชางอาจจะเหมือนกับพวกเศรษฐีในยุคสองพันยี่สิบเอ็ดที่ชอบสร้างเอาไว้ในบนพื้นที่กว้างอย่างโดดเดี่ยว รอบๆ จึงมีบ้านของพวกเขาเพียงหลังเดียว 

หรืออย่างเศรษฐีที่ดินในยุคนี้ที่เจ้าของร่างเคยพบเห็นอยู่หลายครั้ง บางครอบครัวก็สร้างบ้านอยู่กลางที่ดินหลายร้อยหมู่ของครอบครัวตนเองเช่นกัน

“ไม่อาจเรียกได้จริงๆ แต่ที่นั่นมีบ้านเพียงสองหลังของครอบครัวข้าเท่านั้น”

ได้ยินเช่นนี้หม่าเจี่ยซินก็คิดจินตนาการไปเองว่าบ้านของเหอชางเป็นเศรษฐีที่ดินหลายร้อยหมู่ขึ้นมาจริงๆ แล้วหม่าเจี่ยซินเริ่มคิดว่าเมื่อไปถึงบ้านของเหอชางแล้ว นางจะทำเช่นไรต่อไป 

ก่อนหน้านี้นางยังไม่มีเวลามาคิดถึงชีวิตในชาติภพนี้อย่างเป็นจริงเป็นจังนัก หม่าเจี่ยซินจึงยังไม่เคยคิดวางแผนเรื่องในอนาคตหลังจากนี้ของตนเองมาก่อน ยามนี้เมื่อนึกขึ้นมาได้นางจึงเงียบไปอย่างไม่รู้ตัว

จู่ๆ ก็หลุดมาอยู่ในร่างของผู้อื่น กลายมาเป็นคนอีกคนแบบที่ไม่เคยคิดมาก่อน เป็นผู้ใดก็ย่อมตื่นตระหนกและไม่อาจปรับตัวยอมรับกับเรื่องราวเหลือเชื่อเช่นนี้ได้ในทันทีทันใด นางก็ด้วยเช่นกัน ดังนั้นเรื่องราวหลังจากนี้จึงทำได้เพียงค่อยๆ คิด ค่อยๆ แก้ไขและใช้ชีวิตไปทีละอย่างเท่านั้น

เมื่อคิดทบทวนจนความคิดกระจ่างแล้วหม่าเจี่ยซินจึงตัดสินใจว่าเวลานี้นางจำต้องพักรักษาตัวให้หายป่วยเสียก่อน หลังจากนั้นค่อยคิดหาหนทางว่านางควรจะทำอย่างไรต่อไป 

เพราะถึงอย่างไรนางก็ไม่อาจกลับไปขออาศัยอยู่กับครอบครัวของลุงหมิงต้าอู่ได้แล้วและนางก็ไม่อยากกลับไป แต่จะให้ออกไปใช้ชีวิตเพียงลำพัง ในโลกที่นางแทบไม่รู้จักใบนี้ หม่าเจี่ยซินไม่มีความมั่นใจว่านางจะสามารถเอาชีวิตรอดได้หรือไม่เช่นกัน

สภาพสังคมทุกอย่างในโลกใบนี้แตกต่างจากโลกที่นางเคยรู้จักอย่างที่ไม่อาจจินตนาการได้ คนที่มีแต่ความพยายามแต่ไม่สามารถพูดได้เต็มปากว่าฉลาดอย่างนาง จึงแทบจะหมดความมั่นใจต่อชีวิตในชาตินี้

ชาติก่อนในยุคสองพันยี่สิบเอ็ด หม่าเจี่ยซินเป็นลูกคนที่สามของครอบครัวใหญ่ เนื่องจากมีพี่น้องมากถึงห้าคน ลูกคนกลางอย่างนางจึงไม่ได้รับความสนใจมากนัก แต่นั่นกลับผลักดันให้หม่าเจี่ยซินพยายามอย่างหนักเพื่อชีวิตของตัวเอง

ตอนมัธยมแม้ว่าหม่าเจี่ยซินจะเรียนวิชาวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์เก่งในระดับดีเยี่ยม แต่ตอนที่เข้าเรียนมหาวิทยาลัย หม่าเจี่ยซินกลับเลือกเรียนทำอาหารโดยไม่สนใจเสียงของคนในครอบครัว ด้วยเหตุนี้พ่อของหม่าเจี่ยซิน

จึงไม่พอใจนางเป็นอย่างมาก 

เมื่อเข้ามหาวิทยาลัยหม่าเจี่ยซินก็ย้ายออกจากบ้านที่วุ่นวายมาอยู่หอพักเพียงลำพัง หลังจากนั้นนางก็ไม่เคยมีความคิดที่จะย้ายกลับไปอยู่กับครอบครัวอีก หม่าเจี่ยซินจึงค่อนข้างคุ้นชินกับการใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวมาตลอด 

แต่นั่นคือในโลกที่มีกฎหมายและตำรวจ สภาพสังคมเปิดกว้าง การใช้ชีวิตเต็มไปด้วยอิสระและสังคมรอบด้านค่อนข้างปลอดภัย แต่ในโลกใบนี้กลับไม่ใช่โลกใบเดิมที่เธอคุ้นเคย หม่าเจี่ยซินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทะลุมิติมาอยู่ในยุคไหนหรือโลกแบบใด ที่หม่าเจี่ยซินรู้มีเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ได้มาจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเท่านั้น

ตอนนี้นางจึงไม่มีความมั่นใจใดๆ ว่าจะสามารถใช้ชีวิตเพียงลำพัง อยู่ในโลกใบนี้ได้อย่างปลอดภัย เรื่องนี้จึงจำต้องค่อยๆ คิด ค่อยๆ วางแผนกันต่อไปทีละขั้น ไม่อาจตัดสินใจปุบปับด้วยความใจร้อนได้

เหอชางยังคงแบกร่างที่เบาหวิวของหม่าเจี่ยซินเดินทางไปตามป่าเขา ซึ่งในบางครั้งก็ปรากฏเส้นทางเดินขึ้นมาให้เดิน แต่ในบางครั้งก็ไม่มีเส้นทางใดๆ ต้องย่ำไปตามป่ารกทึบ จนกระทั่งตกค่ำเขาก็พานางไปพักอยู่ในถ้ำอีกแห่งหนึ่งซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าเมื่อวาน 

แล้วก็เป็นอีกหนึ่งวันที่เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางและอ่อนเพลียจากอาการป่วยจนแทบทนลืมตาต่อไม่ไหว เมื่อทานอาหารและยาเสร็จ หม่าเจี่ยซินจึงทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนที่เหอชางจัดเตรียมให้อย่างรวดเร็ว 

เหอชางยังคงทำหน้าที่เฝ้ายาม โดยอาศัยนั่งหลับตาเป็นการพักผ่อน กระทั่งตกดึกเมื่อกองไฟไม่สามารถขับไล่อากาศที่หนาวเย็นได้เพียงพอ เขาจึงขยับไปนอนข้างกายของหม่าเจี่ยซินแล้วดึงนางมาอิงไออุ่นจากร่างกายของตนแทน

เช้าวันถัดมา เมื่อหม่าเจี่ยซินตื่นขึ้นมา นางก็พบว่าเหอชางกำลังทำอาหารอยู่ นางจึงลุกขึ้นมานั่งเงียบๆ เมื่อลองขยับขาและแขนดูนางก็พบว่าอาการปวดตามร่างกายเริ่มดีมากขึ้นแล้ว หม่าเจี่ยซินจึงคาดว่าหลังจากนี้อีกไม่นาน นางก็น่าจะสามารถเดินเหินได้ตามปกติอีกครั้ง

กินอาหารและทานยาเสร็จ เหอชางก็แบกนางขึ้นหลังเช่นเดิม หม่าเจี่ยซินก็เริ่มไม่ค่อยเคอะเขินกับความใกล้ชิดเช่นนี้แล้ว

“คุณชายเหอ ข้าขอถามท่านเรื่องหนึ่งได้หรือไม่”

“อืม” 

เหอชางรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่หม่าเจี่ยซินเอ่ยถามเขาเช่นนี้ ต่างจากเมื่อวานและวันก่อนที่นางนึกอยากจะถามก็ถามขึ้นมาทันที 

“คือ ท่านพาข้ากลับไปเช่นนี้ คนที่บ้านของท่านจะไม่ว่าอะไรรึ” 

แม้นางจะเป็นน้องสาวของสหายเขา แต่เขาก็ไม่ควรพานางกลับบ้านไปด้วยเช่นนี้

“เจ้าหมายถึงอะไร”

“ก็.. ข้าเป็นสตรีผู้หนึ่ง ท่านพาข้ากลับไปด้วยเช่นนี้ ท่านจะบอกคนในครอบครัวของท่านอย่างไร” 

หม่าเจี่ยซินเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของเหอชางด้วยความระมัดระวังและหัวใจอดเต้นขึ้นมาไม่ได้ แล้วหม่าเจี่ยซินก็นึกไปถึงเรื่องราวความลับบางอย่างที่เจ้าของร่างเดิมเก็บซ่อนเอาไว้ ความลับที่นางแอบชื่นชอบสหายผู้นี้ของหม่าเฉิงหนิงมาตลอด