เขาพานางเข้าป่า 1

วันต่อมา

หม่าเจี่ยซินถูกเหอชางปลุกให้ตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตอนที่ฟ้ายังไม่ทันสาง หลังจากกินอาหารมื้อเช้าง่ายๆและฝืนดื่มยาที่แสนขมเสร็จ เหอชางที่นั่งมองนางกินยามาตลอดก็หันมาเก็บของที่มีอยู่เพียงไม่กี่ชิ้นในห้อง แล้วหันมาแบกนางขึ้นหลังของตนเอง

“จะไปไหนรึ” 

ถูกเขาแบกออกมาจากห้อง หม่าเจี่ยซินก็พบว่าห้องที่นางนอนอยู่มาหลายวัน แท้จริงแล้วเป็นเรือนทรุดโทรมที่มีเพียงห้องเดียวหลังหนึ่ง ด้านนอกมีพื้นที่ที่ใช้หุงอาหารง่ายๆ ด้านบนมีเพิงหลังคาที่อยู่สภาพจวนเจียนจะล้มคลุมเอาไว้ ส่วนรอบบ้านถูกล้อมรอบไปด้วยทุ่งนารกๆ กับป่าเขา ไร้ร่องรอยของบ้านหลังอื่นในบริเวณนี้ 

“กลับบ้าน” 

“กลับบ้าน? บ้านของใคร ท่านรึ”

“อืม” 

“ท่านจะพาข้ากลับไปด้วยรึ”

หม่าเจี่ยซินเอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจ เพราะลำพังบุญคุณที่เขาช่วยชีวิตของเจ้าของร่างเดิมเอาไว้ หม่าเจี่ยซินก็ไม่รู้ว่าควรจะขอบคุณและตอบแทนสหายของพี่ชายผู้นี้อย่างไรแล้ว แต่เหอชางกลับยังต้องการจะพานางกลับบ้านไปกับเขาอีกด้วย 

“อืม”

“ข้า.. มันจะเป็นการรบกวนเกินไปหรือไม่” 

นางกังวลขึ้นมาเล็กน้อย ในใจรู้สึกเกรงใจบุรุษผู้นี้ขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ เมื่อคิดว่าตนเองกำลังเป็นภาระให้กับเขา แต่ถึงอย่างนั้นหม่าเจี่ยซินกลับไม่มีความคิดที่ปฏิเสธออกไป เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้นอกจากไปกับเหอชางแล้วนางก็ไร้ที่ให้กลับ

“ไม่หรอก”

นอกจากตอบนางไม่กี่คำเหอชางก็ไม่ได้อธิบายหรือพูดอะไรไปมากกว่านี้ หม่าเจี่ยซินที่จำต้องพึ่งพาเขา จึงไม่กล้าชวนเหอชางพูดคุยอีก แล้วนางก็คิดหาเหตุผลให้ตนเองว่า ที่เขาช่วยนางเป็นเพราะเขากำลังเห็นแก่ความสัมพันธ์ที่ผ่านมาของเขาและหม่าเฉิงหนิงพี่ชายของนาง เขาถึงได้ยื่นมือมาช่วยเหลือนางเช่นนี้

ยามเช้าอากาศในชนบทอันห่างไกลที่รายล้อมไปด้วยทุ่งนาและป่าเขานั้นสดชื่นเป็นอย่างยิ่ง หม่าเจี่ยซินจึงเกาะไหล่เหอชางแล้วมองสำรวจธรรมชาติตลอดทางไปเงียบๆ จนกระทั่งเส้นทางด้านหน้าเริ่มแคบลงเรื่อยๆ สองข้างทางเริ่มไม่เห็นทุ่งนา หม่าเจี่ยซินก็เริ่มเอะใจ รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

“ท่านจะพาข้ากลับบ้านมิใช่รึ”

นอกจากแปลกใจแล้ว นางยังเริ่มหวาดกลัวอีกด้วย เพราะทั้งชาติก่อนหม่าเจี่ยซินเคยเดินเข้าไปในป่าอยู่เพียงไม่กี่ครั้ง นางจึงอดไม่ได้ที่เกิดความกลัว 

“ใช่”

“บะ บ้านของท่านไปทางนี้รึ” 

เส้นทางที่เข้าสู่เขตภูเขาแคบลงจนเหลือเพียงทางเดินสายเล็กๆ เพียงสายเดียว สองข้างทางกลายเป็นป่าไม่มีทุ่งนาอีกต่อไป เสียงของแมลงและสัตว์บางชนิดทำให้หม่าเจี่ยซินกอดไหล่ของเหอชางแน่นมากขึ้น แม้จะเริ่มกังวลถึงจุดหมายปลายทางของเขาขึ้นมา

คนผู้นี้คงไม่ได้คิดจะพานางไปฆ่าหมกป่าใช่หรือไม่

“อืม อย่าได้กลัว ข้ากำลังจะพาเจ้ากลับบ้านข้าจริงๆ” 

เมื่อรับรู้ได้ถึงความหวาดหวั่นของคนบนแผ่นหลัง เหอชางก็พูดมากขึ้นอีกหลายคำเพื่อคลายความกังวลของนาง จากนั้นก็มุ่งหน้าเดินขึ้นเขาไปตามเส้นทางสายเล็ก 

หม่าเจี่ยซินไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะสัดส่วนของร่างกายหรือเสื้อผ้าตามแบบฉบับที่เหล่าบัณฑิตมักจะสวมใส่ ถึงได้ทำให้ร่างกายของเหอชางนั้นมองดูจากภายนอกแล้วเหมือนค่อนข้างบอบบาง 

แต่เมื่อได้ขึ้นมาอยู่บนแผ่นหลังของเขา นางก็พบว่าไหล่และแผ่นหลังของเหอชางที่ซ่อนอยู่ด้านในอาภรณ์ตัวหลวมโคร่งนั้นทั้งกว้างทั้งแน่น อีกทั้งยังแข็งแรงอย่างไม่น่าเชื่อ 

เหอชางแบกนางเดินมานานมากกว่าครึ่งชั่วยาม แต่ฝีเท้าของเขากลับไม่ได้ช้าลงเลยสักนิด ลมหายใจก็ยังคงปกติเป็นจังหวะสม่ำเสมอแทบไม่เปลี่ยนแปลง

เมื่อเดินมาขึ้นเขาไปอีกระยะหนึ่ง เส้นทางสายเล็กเริ่มครึมครุ เรือนยอดของแมกไม้ที่ปกคลุมด้านบน บดบังจนแสงลอดลงมาได้เพียงบางส่วน แม้จะเริ่มสายแล้วแต่อากาศกลับเย็นลงเรื่อยๆ นั่นทำให้หม่าเจี่ยซินขดตัวอยู่บนหลังของเหอชางโดยไม่ค่อยกล้ามองไปรอบๆ ที่มีแต่ป่ารกทึบ

กระทั่งผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม เหอชางก็แบกหม่าเจี่ยซินเดินทะลุขึ้นมาถึงบนเนินเขาที่เปิดโล่ง สองข้างทางเต็มไปด้วยก้อนหิน แล้วเขาก็หยุดเดินและวางนางลงบนหินที่ค่อนข้างกว้างและแบนก้อนหนึ่ง

“พักสักหน่อย ใกล้เที่ยงแล้ว ข้าจะทำอาหารและต้มยาให้เจ้าก่อน” 

ลงจากแผ่นหลังของเหอชางแล้ว หม่าเจี่ยซินก็สังเกตุพบว่าแม้เขาแบกนางเดินขึ้นเขามาตลอดทั้งเช้าแต่บนร่างกายของเหอชางกลับไม่มีเหงื่อเลยสักหยด เมื่อวางนางลงแล้วเขาก็หันไปหาพื้นที่และรวบรวมกิ่งไม้แห้งมาจุดไฟทันที 

ท่าทางหุงหาอาหารอย่างคล่องแคล่วของเหอชางในยามนี้ ช่างขัดแย้งกับภาพจำในความคิดของหม่าเจี่ยซิน 

เป็นอย่างยิ่ง สหายที่เคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความสุขภาพราวกับคุณชายจากตระกูลใหญ่ของพี่ชายนางผู้นั้น ช่างดูขัดกับบัณทิตที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำอาหารและต้มยาตรงหน้าราวกับไม่ใช่คนๆ เดียวกัน

แต่ถึงอย่างนั้นเหอชางตรงหน้านางก็ยังคงหล่อเหลาชวนมองจนหม่าเจี่ยซินไม่ค่อยกล้ามองเขาตรงๆ มากนัก

เมื่อได้นั่งพักสักครู่ หม่าเจี่ยซินก็ทนความอ่อนเพลียไม่ไหว นางจึงยื่นมือไปหยิบห่อผ้าที่เหอชางวางเอาไว้ไม่ไกลมาหนุนทำเป็นหมอน จากนั้นนางก็ทิ้งตัวนอนแล้วหลับใหลไปทั้งเช่นนี้ 

ผ่านไปพักใหญ่เมื่อเหอชางทำอาหารเสร็จ เขาก็ปลุกนางให้ลุกขึ้นมากินมื้อเที่ยง หลังนางกินอาหารเสร็จเขาก็ยื่นถ้วยยามาให้ นางจึงรับมาเทใส่ปากอย่างไม่อิดออดแม้ว่าจะรังเกียจรสชาติและกลิ่นของยาสมุนไพรแทบตาย

หลังอาหารมื้อเที่ยงเสร็จสิ้นลงหม่าเจี่ยซินก็ปีนขึ้นหลังของเหอชางอีกครั้ง แล้วเขาก็พานางเดินทางกันต่อ

ตกเย็นเหอชางได้เลือกถ้ำเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ค่อนข้างสะอาดและปลอดภัยเป็นที่อาศัยของเขาและนางในค่ำคืนนี้ จากนั้นบุรุษที่แสนจะพูดน้อยท่านนี้ก็เริ่มหุงหาอาหารและต้มยาให้หม่าเจี่ยซินอย่างจริงจังอีกครั้ง

ใกล้ค่ำความมืดก็โรยตัวเข้ามาปกคลุมผืนป่าที่ไร้มนุษย์ เสียงของสัตว์หากินกลางคืนเริ่มกู่ร้องดังใกล้ไกลมาจากรอบด้าน เหอชางสุมฟืนท่อนใหญ่เข้าไปในกองไฟเพื่อสร้างแสงสว่างและขับไล่อากาศที่เริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ 

“เจ้านอนตรงนี้” 

เหอชางปูพื้นด้วยใบไม้ใบหญ้า แล้วเขาก็หยิบผ้าบางๆ ผืนหนึ่งออกมาปูด้านบน จากนั้นก็อุ้มร่างของหม่าเจี่ยซินไปวางบนนั้น ส่วนเขาก็นั่งลงด้านข้าง 

“ท่านล่ะ” 

ไม่เห็นเขาปูที่นอนให้ตนเอง หม่าเจี่ยซินก็เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ 

“ข้าจะเฝ้ายาม เจ้านอนเถอะ” 

กลางคืนเป็นช่วงหากินของสัตว์ดุร้ายหลายชนิด เหอชางจึงไม่มีความคิดที่จะนอนพัก แม้ว่าถ้ำแห่งนี้จะถูกเขาอำพรางปิดปากถ้ำด้วยกิ่งไม้ไปแล้ว แต่นั่นก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะปลอดภัยจริงๆ 

ตั้งแต่เล็กเหอชางเติบโตขึ้นมาในป่าเขา เขาจึงคุ้นเคยและคุ้นชินกับสภาพแวดล้อมยามค่ำคืนของผืนป่าเป็นอย่างดีและนักล่าเหล่านั้นก็มักจะฉลาดมากกว่าที่คิดเอาไว้เสมอ เขาจึงจำต้องเฝ้าระวังอันตรายที่ไม่คาดคิด

“อ้อ” 

ได้ยินเช่นนั้นหม่าเจี่ยซินก็พยักหน้าเบาๆ ให้เขาแล้วขยับนอนลงไปด้วยความรู้สึกผิดที่นางไม่อาจช่วยอะไรเขาได้ จากนั้นไม่นานหม่าเจี่ยซินก็ถูกความอ่อนล้าจากอาการป่วยและการเดินทางทำให้หลับใหลไปอย่างง่ายดายอีกครั้ง