ตอนที่ 7 ว่าที่แม่... (สามี!!)​ [2/2]

ผ่านไปได้ไม่นานจันทาก็มาถึงคอนโดภีมแล้ว และตอนนี้ก็กำลัง​นั่งสนทนา​กับคุณ​หญิง​เพ็ญ​แขอยู่ที่โซฟาภายในห้องโถงของคอนโด โดยมีภีมและน้ำชาที่นั่งรับฟังผู้ใหญ่​ทั้งสองคุยกันอยู่เงียบๆ ก่อนที่คุณหญิงเพ็ญแขจะเป็นฝ่ายเริ่มพูดเข้าประเด็นสำคัญ

"อย่างที่คุณจันทาทราบนะคะ ว่าเด็กทั้งสอง เอ่อ... ไปไกลกันมากแล้ว ดิฉันเลยอยากจะขอรับผิดชอบลูกสาวคุณจันทา โดยการให้ตาภีมลูกชายของดิฉันแต่งงานกับหนูน้ำชาค่ะ"

"ฮะ! แต่งงาน!!" น้ำชาอุทานออกมาอย่างตกใจ ไม่คิดว่าเรื่องมันจะมาไกลถึงขนาดนี้ แต่ทำไมผู้ชายที่นอนกอดเธอเมื่อเช้าไม่เห็นจะตกใจอะไรเลย หรือเขารู้เรื่องนี้มาก่อนแล้วว่าเราทั้งคู่​จะถูกคลุมถุงชน

"ดีค่ะฉันเห็นด้วย" จันทาพูดเสริม

"แม่"

"เงียบปากไปเลยยัยลูกคนนี้ เราเป็นผู้หญิงไม่รู้หรือไงว่ามันเสียหายแค่ไหน ใครรู้เข้าจะเอาเราไปนินทาได้"

"แต่ชาไม่อยากแต่ง..."

"ฉันบอกให้เงียบ!" จันทาหันไปตวาดลูกสาวเสียงดังทำให้ภีมที่นั่งเงียบไม่พูดจาหันไปมองตาม ก่อนจะพ่นลม​หายใจออกมาหนักๆที่เห็นยัยน้ำเน่าของเขากลัวจนตัวสั่นถึงขั้นก้มหน้าลงมองมือที่ผสานกันอยู่บนตักแทบจะทันที 'จะกลัวทำไมวะ! เก่งให้ได้สักครึ่งหนึ่ง​เหมือนตอนที่อยู่กับเขาดิ พอเห็นแบบนี้แล้วมันน่าหงุดหงิดชะมัด​' แต่จันทากลับไม่สนใจ​ความรู้สึก​ของลูกสาวตัวเองเลยแม้แต่น้อย ได้แต่ปรับโทนเสียงให้เป็นปกติ​แล้วหันกลับมาคุยกับคุณ​หญิงเพ็ญ​แข​ต่อ "ฉันเห็นด้วยกับคุณหญิงนะคะว่าเด็กสองคนนี้ควรแต่งงานกัน"

คุณหญิงเพ็ญแขยิ้มตอบ และยอมรับในใจว่าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่​นักที่เห็นว่าที่ลูกสะใภ้​ต้องโดนผู้เป็นแม่ดุแบบนั้น อีกทั้งยังต้องคอยกดแขนลูกชายให้นั่งลงอยู่ตลอดเวลา เพราะภีมทำท่าจะลุกหนีท่าเดียว

"ค่ะคุณ​จันทา แต่อาจจะ​ต้องรอให้เด็กๆเรียนจบกันก่อนนะคะ ดิฉันไม่อยากกดดันเด็กๆมากจนเกินไป"

"อะ อ้าว... ไม่ได้​ต้องแต่งกันวันนี้หรือพรุ่งนี้​เลยหรอคะ" จันทาถามกลับอย่างไม่เข้าใจ

"ดิฉันเห็นว่าอีกไม่กี่เดือนเด็กๆก็เรียนจบกันแล้ว ก็เลย..."

"เอ่อ เดี๋ยว​ก่อนนะคะ..."

"คะ?" คุณหญิงเพ็ญแขพูดยังไม่ทันจบประโยค​จันทาก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน คุณ​หญิง​เพ็ญ​แข​จึงถามกลับด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล​ "คุณ​จันทาติดปัญหา​ตรงไหนหรือเปล่า​คะ?"

"อย่าหาว่าฉันอย่างงั้นอย่างงี้​เลยนะคะ แต่ในเมื่อยังไม่ได้​แต่งกันเร็วๆนี้ ฉันก็อยากจะขอค่าทำขวัญเล็กๆน้อยๆซัก... 'สิบล้านบาท'​ เป็นค่าปลอบขวัญ​ยัยน้ำชาก่อนได้ไหมคะเพราะดูแกจะตกใจมาก ดูสิคะนั่งตัวสั่นไปหมดแล้ว" จันทาพูดจบก็ลูบหลังลูกสาวปลอบ ก่อนจะพูดต่อด้วยใบหน้าที่น่าสงสาร ราวกับลูกสาวตัวเองถูกกระทำมาอย่างหนักทั้งที่ตัวเองเพิ่งเป็นคนตวาดไปเองแท้ๆ "แล้วอีกอย่างก็ถือว่าเป็นหลักประกันว่าคุณหญิงเพ็ญ​แขไม่คิดจะเทลูกสาวฉัน"

ใบหน้าสะสวยของคุณ​หญิง​เพ็ญ​แข​ยังคงประดับ​รอยยิ้ม​อยู่อย่างไม่ติดใจอะไร

"ได้สิคะ เรื่องนั้นดิฉันไม่มีปัญหาอยู่แล้ว เพราะ​ไม่คิดจะเทหนูน้ำชาแน่นอนค่ะ"

จันทาชะเง้อคอมองขณะที่คุณหญิงเพ็ญแขหยิบสมุดเช็คในกระเป๋าแบรนด์เนมขึ้นมาเขียนจำนวนเงินแล้วเซ็นชื่อ ก่อนที่เช็คใบนั้นจะถูกฉีกแล้วยื่นมาตรงหน้าเธอ จันทาไม่ลังเลรีบคว้ามันไว้ทันทีพร้อมกับก้มนับจำนวนเลขศูนย์ถึงเลขหนึ่งจนครบแปดหลักด้วยรอยยิ้ม แต่พอเงยหน้าเคลื่อนสายตาไปสบกับคุณหญิงเพ็ญแขเพียงเสี้ยววิเท่านั้น เธอก็ปรับสีหน้ากลับมาเศร้าดังเดิม

"คุณหญิงอย่าหาว่าฉันขายลูกกินเลยนะคะ แต่ฉันมีลูกสาวคนเดียว กว่าจะโตมาได้ขนาดนี้หมดเงินไปตั้งเท่าไหร่ หวังว่าจะเข้าใจกัน..."

น้ำชาทำหน้าลำบากใจกับสิ่งที่แม่ตัวเองกำลังจะร้องขอ ส่วนภีมนั่งกรอกตามองบนถอนหายใจเฮือก เขารู้ดีว่าแม่ยัยน้ำเน่าเป็นคนยังไง ต้องการอะไร และที่พูดออกมาแบบนี้คือต้องการเรียกค่าสินสอดชัวร์ แต่คุณหญิงเพ็ญแขมองขาดกว่าเลยพูดดักขึ้นมาก่อนด้วยถ้อยคำสุภาพอย่างรู้ทัน

"ส่วนเรื่องค่าสินสอด ยังไงคุณจันทาสามารถเรียกมาได้เลยนะคะ ฉันยินดีจ่ายไม่อั้นค่ะ"

พอได้ยินแบบนั้น จันทาถึงกับยกมือปิดปากแล้วหัวเราะออกมาเบาๆราวกับคนละคนกับที่ตวาดลูกสาวไปเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง​

"ฮะๆ ฉันไม่เรียกร้องอะไรหรอกค่ะ คนกันเองทั้งนั้น ถึงฉันจะมีลูกสาวคนเดียวก็ตาม แต่ถ้าเป็นคุณหญิงแล้วล่ะ​ก็... ฉันยกให้ฟรีๆ ยังได้เลยนะคะ" ภีมถึงกับแอบส่ายหน้ากับคำที่แม่ของน้ำชาย้ำว่ามีลูกสาวคนเดียว เฮ้อ~ มีคนเดียวน่ะดีแล้ว สงสารลูก ยัยนี่ก็เป็นโรคชอบยอมแม่ผู้ให้กำเนิดซะด้วย แข็งบ้างก็ได้ ไม่ถึงกับอกตัญญูหรอก

"ยกให้ฟรีแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ งั้นดิฉันขอเสนอเป็น... ทองคำแท่งหนักเก้าสิบเก้าบาท เงินสดเก้าสิบเก้าล้าน ไม่รวมเครื่องเพชรและที่ดิน แบบนี้คุณจันทาโอเคไหมคะ?"

"อุ๊ยตาย! ไม่ต้องถามฉันหรอกค่ะ เอาตามที่คุณหญิงเพ็ญแขคิดว่าเหมาะสมเลยจะดีกว่านะคะ ฉันไม่​เรียกร้องอะไรอยู่แล้วค่ะ"

"มันไม่มากไปหรอคะคุณน้า..." พอน้ำชาแทรกขึ้นมาเบาๆ จันทาก็รีบหันไปมองค้อนลูกสาวทันทีก่อนจะขยับปากพูดว่าไม่ใช่เรื่องของเด็ก ทำให้น้ำชาต้องก้มหน้าลงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ก้มมองมือตัวเองเพราะมีมือของคุณหญิง​เพ็ญแขที่เสียมารยาท​เอื้อมผ่านหน้าจันทาผู้เป็นแม่แท้ๆมากุมไว้ด้านบนก่อนแล้ว

"ไม่มากไปหรอกจ้ะ ยินดีต้อนรับมาเป็นลูกสะใภ้คนโตของม๊านะหนูน้ำชา^^"

เงินแค่นั้นคุณหญิงเพ็ญแขไม่คิดจะเสียดายถ้าต้องแลกมากับผู้หญิงที่สามารถปราบลูกชายเธอได้อยู่หมัด กัดกันมาตั้งแต่เด็กยิ่งดี เวลาหลงจะได้หลงจนหาทางออกไม่เจอ อยากเห็นลูกชายอยู่ในโอวาทเมียใจจะขาด จะได้เป็นผู้เป็นคนเลิกเจ้าชู้และไม่เที่ยวเตร่ผู้หญิงไปวันๆแบบที่ผ่านมาอีก