บทที่ 9: คืนฝนรั่วที่หอพัดลม

บทที่ 9: คืนฝนรั่วที่หอพัดลม

เสียงฟ้าร้องคำรามครืนต่ำอยู่หลังม่านเมฆสีเทาดำ ลมพายุหมุนกวาดเอาไอน้ำฝนระลอกใหญ่สาดซัดเข้าใส่บานเกล็ดกระจกเก่าๆ ของห้องพักชั้นบนสุดจนโครงอะลูมิเนียมสั่นสะเทือน แผ่นสังกะสีบนหลังคาแอ่นรับน้ำหนักเม็ดฝนที่เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้าถล่ม กลิ่นดินชื้น ปูนเปียก และกลิ่นอับของเชื้อราลอยฟุ้งขึ้นมาตามร่องแตกของผนังห้องแคบขนาดไม่ถึงยี่สิบตารางเมตร

แปะ... ติ๋ง... ติ๋ง...

หยดน้ำสีขุ่นหยดลงมาจากรอยคราบด่างสีน้ำตาลบนฝ้าเพดานที่เริ่มบวมพอง กะละมังพลาสติกสีฟ้าใบเก่าที่วางรองไว้บนพื้นปูนขัดมันรับน้ำฝนจนเกิดเสียงสะท้อนกังวานก้องทั่วห้องพัก ข้างๆ กันนั้นมีหม้อต้มบะหมี่ใบเล็กอีกใบถูกลากมารองรับน้ำหยดจากรอยแยกตรงมุมห้อง

บนฟูกนอนปิกนิกบางๆ ที่ปูแนบอยู่กับพื้น เหนือเมฆนอนขดตัวคุดคู้ สองแขนกอดรัดท่อนขาตัวเองแน่น ผ้าห่มผืนบางที่ซักจนเนื้อผ้าสากระด้างไม่อาจต้านทานไอเย็นยะเยือกของลมฝนที่พัดเล็ดลอดเข้ามาตามขอบหน้าต่างได้เลย

พิษไข้แล่นพล่านไปทั่วทั้งตัว อุณหภูมิในร่างกายพุ่งสูงจนผิวแก้มและลำคอร้อนผ่าว หากแต่ปลายนิ้วมือและปลายนิ้วเท้ากลับเย็นเฉียบ ปวดร้าวลึกเข้าไปถึงกระดูก ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุยสีขาว ขอบตาร้อนผ่าวจนลืมไม่ขึ้น ลมหายใจที่พ่นผ่านปลายจมูกร้อนจัดและติดขัดเป็นห้วงๆ

ผลพวงจากการตากฝนในคืนที่ซ่อมเบรกรถ การอดนอนติดต่อกันช่วงสอบมิดเทอม และการโหมงานในโรงช็อปจนเกินขีดจำกัด ถาโถมเข้าใส่ร่างกายที่ขาดสารอาหารมานานจนพังทลายลงในคราวเดียว

แต่สิ่งที่บั่นทอนเขาจนลุกไม่ขึ้น ไม่ใช่แค่ไข้หวัด

ในหัวที่หนักอึ้ง ภาพเหตุการณ์เมื่อวานตอนสายยังคงฉายซ้ำไม่ยอมหยุด... ใบหน้าเนี้ยบของธีร์ แฟ้มเอกสารตราสัญลักษณ์วัฒนานุกูล และชื่อ ‘พิมพา’ ที่ถูกดึงขึ้นมากลางโรงช็อป ภาพแม่ที่นอนไอจนตัวโยนในห้องเช่าท้ายซอย ภาพที่แม่จับมือเขาไว้แน่นแล้วสั่งเสียว่าห้ามก้มหัวขอเศษเงินจากผู้ชายคนนั้นเด็ดขาด

‘อย่ากลับไปหาพ่อของลูก... เมฆต้องมีชีวิตที่เป็นของตัวเอง’

“แม่...”

เหนือเมฆพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ลิ้นแข็งชาจนแทบออกเสียงไม่ได้ คราบน้ำตาแห้งกรังติดอยู่ตรงหางตา เขาพยายามเอื้อมมือที่สั่นเทาไปคว้าขวดน้ำข้างฟูก แต่มือกลับไร้เรี่ยวแรงจนปัดโดนขวดพลาสติกกลิ้งหลุดไปไกล

โทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่วางอยู่บนพื้นข้างหัวนอน หน้าจอดับสนิทไปตั้งแต่ช่วงบ่าย แบตเตอรี่หมดเกลี้ยง ตัดขาดการรับรู้จากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

ความหนาวสั่นแล่นริ้วขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลังจนฟันกระทบกันกึกๆ เหนือเมฆดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปงจนถึงใบหู นอนฟังเสียงน้ำหยดลงกะละมังสลับกับเสียงลมพัดหลังคาด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจลึกขึ้นทุกที

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงทุบประตูไม้หน้าห้องดังสนั่นหวั่นไหวจนฝุ่นผงบนขอบวงกบหล่นร่วงลงมา

เหนือเมฆสะดุ้งตัวโยนในผ้าห่ม พยายามจะลืมตาขึ้นมอง แต่เปลือกตากลับหนักอึ้งคล้ายถูกถ่วงด้วยตะกั่ว เสียงฟ้าร้องข้างนอกคำรามกึกก้องกลบเสียงข้างนอกไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงทุบประตูจะเปลี่ยนเป็นเสียงตะโกนห้าวทุ้มที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

“เหนือเมฆ! เปิดประตู!”

เสียงนั้นคุ้นหูเสียจนคนที่นอนซมหายใจสะดุด

“เหนือเมฆ! ถ้ามึงไม่เปิด กูจะพังเข้าไปเดี๋ยวนี้!”

เหนือเมฆอ้าปากจะส่งเสียงตอบ แต่มีเพียงลมหายใจร้อนผ่าวที่พ่นออกมา ลำคอตีบตันจนไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่คำเดียว ร่างกายขยับเขยื้อนไม่ได้

โครม!

เสียงกระแทกอย่างแรงดังขึ้นหนึ่งครั้ง ตามด้วยเสียงเนื้อไม้ปริแตก

ปัง! โครม!

บานพับประตูไม้ผุๆ ทนแรงถีบมหาศาลไม่ไหว กลอนประตูตัวเล็กหลุดกระเด็นออกจากเนื้อไม้ บานประตูกระแทกเปิดออกชนผนังห้องเสียงดังลั่น ลมฝนและความเย็นจากทางเดินภายนอกพัดกรูเข้ามาในห้องทันที

ร่างสูงใหญ่ของราชันยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู

เสื้อยืดสีดำตัวในเปียกชื้นเป็นดวงๆ จากละอองฝน แจ็กเก็ตหนังตัวนอกถูกถอดพาดไว้บนแขนข้างหนึ่ง ผมซอยสั้นเปียกลู่ปรกหน้าผาก ใบหน้าคมคายบึ้งตึงถึงขีดสุด ดวงตาดำจัดกวาดมองไปทั่วห้องด้วยความโกรธจัดที่โทรติดต่อไม่ได้ตั้งแต่บ่าย โมโหที่เด็กดื้อไม่ยอมไปทำงานที่ช็อปตามเวลานัด

แต่ความโกรธทั้งหมดกลับมลายหายไปในเสี้ยววินาที เมื่อสายตาของราชันปะทะเข้ากับภาพตรงหน้า

ภายในห้องพักมืดสลัว มีเพียงแสงไฟสีส้มจากระเบียงข้างนอกส่องเข้ามาให้เห็นหยดน้ำฝนที่รั่วซึมลงมาจากเพดาน กะละมังและหม้อใบเก่าวางเกะกะอยู่บนพื้นปูน มีแอ่งน้ำเจิ่งนองซึมเฉียดขอบฟูกนอนไปเพียงไม่กี่คืบ

และตรงกลางห้อง... ร่างของเด็กปีหนึ่งที่เคยยืนเถียงเขาฉอดๆ กำลังนอนขดตัวสั่นเทาอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบาง สภาพเหมือนลูกนกตกน้ำที่ไร้ทางสู้

“เหนือเมฆ!”

ราชันก้าวพรวดเข้าไปในห้อง ไม่สนใจน้ำที่กระเด็นเปื้อนรองเท้าเซฟตี้ เขาทรุดเข่าลงข้างฟูกนอน ดึงผ้าห่มออกจากใบหน้าของอีกฝ่ายทันที

ความร้อนจัดแผ่ออกมาจากร่างของคนตัวเล็กกว่าจนสัมผัสได้ในระยะประชิด ใบหน้าของเหนือเมฆแดงก่ำด้วยพิษไข้ ริมฝีปากแห้งแตกและซีดเซียว ขนคิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความทรมาน

ราชันแตะหลังมือลงบนหน้าผากเนียน

ความร้อนระอุที่แล่นผ่านผิวหนังทำเอาสันกรามของราชันกระตุกแน่น “ตัวร้อนขนาดนี้ ทำไมไม่ไปหาหมอวะ!”

เหนือเมฆปรือตาขึ้นช้าๆ แววตากลมโตพร่ามัวมองไม่เห็นใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างชัดเจน เห็นเพียงโครงร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตา กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้ปนกลิ่นไอน้ำฝนช่วยดึงสติอันเลือนรางของเขากลับมา

“พี่... ราชัน...” เหนือเมฆเค้นเสียงกระซิบแหบพร่า “เข้ามาทำไม...”

“ถ้ากูไม่พังประตูเข้ามา มึงคงนอนชักตายคาห้องไปแล้ว!” ราชันตวาดเสียงดุ แต่สองมือกลับช้อนประคองศีรษะที่ร้อนจัดของน้องขึ้นมาอย่างระมัดระวัง “ลุกขึ้น กูจะพามึงไปโรงพยาบาล”

“ไม่ไป...” เหนือเมฆส่ายหน้าช้าๆ พยายามออกแรงผลักท่อนแขนแกร่งออก แต่เรี่ยวแรงที่มีกลับเบาหวิวเหมือนแตะขนนก “ผมแค่เป็นไข้... กินยาเดี๋ยวก็หาย พี่กลับไปเถอะ...”

“อย่ามาอวดเก่งตอนนี้!”

ราชันกดเสียงต่ำ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องพักเพื่อหาเสื้อผ้าหนาๆ มาคลุมตัวให้เด็กดื้อ

แต่สิ่งที่สายตาของเขาไปสะดุดเข้า กลับทำให้ช่องอกของราชันบีบรัดตัวแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

ในห้องพักแคบๆ แห่งนี้ ไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าอำนวยความสะดวกใดๆ เลย ไม่มีตู้เย็น ไม่มีไมโครเวฟ มีเพียงพัดลมตั้งโต๊ะฝุ่นเขรอะตัวเดียวที่หมุนส่ายไปมา บนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเตี้ยมีกองหนังสือเรียนวิศวะ สมุดเลกเชอร์ และชีทข้อสอบเก่าที่เขาเคยเอาให้วางซ้อนกันเป็นระเบียบ

และตรงมุมเสา... มีเพียง กระเป๋าผ้าใบสะพายข้างสีซีดใบเดียว วางอยู่

กระเป๋าผ้าใบเก่าเก็บที่มีรอยเย็บซ่อมตรงสายสะพาย ข้างในมีเสื้อยืดไม่กี่ตัว กางเกงยีนส์สองตัว เสื้อช็อปคณะ และซองเอกสารใส่ใบแสดงผลการเรียนกับสูติบัตร

นั่นคือทรัพย์สินทั้งหมดในชีวิตของเด็กคนนี้

เด็กทุนที่ยืนหยัดสู้ด้วยศักดิ์ศรี เด็กที่ไม่ยอมรับเศษเงินช่วยเหลือจากใคร เด็กที่ปฏิเสธเงินแสนจากเขากลางโรงช็อป แต่กลับยอมนอนทนหนาวอยู่ในห้องพักรูหนูที่ฝนรั่วลงมาใส่หัว

ราชันสูดลมหายใจเข้าลึก มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความรู้สึกหลากหลายประดังประเดเข้ามา ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บใจ และเวทนาจนจุกแน่นไปหมด

เขาไม่ยอมให้เด็กคนนี้ต้องทนอยู่ในสภาพนี้อีกต่อไปแล้ว

ราชันลุกขึ้นยืน ก้าวตรงไปยังมุมห้อง คว้ากระเป๋าผ้าใบของเหนือเมฆขึ้นมารูดซิปปิด กวาดเอาโทรศัพท์มือถือที่แบตเตอรี่หมด กระเป๋าสตางค์ และกองหนังสือเรียนบนโต๊ะญี่ปุ่นยัดใส่ลงไปในกระเป๋าทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

“พี่จะทำอะไร...” เหนือเมฆพยายามยันตัวลุกขึ้นมองด้วยความตื่นตระหนก

“เก็บของ” ราชันตอบห้วนๆ สะพายกระเป๋าใบนั้นขึ้นบ่าตัวเอง

“เอาของผมคืนมานะ... พี่ไม่มีสิทธิ์—”

ราชันไม่ปล่อยให้เด็กดื้อได้พูดจบประโยค เขาสาวเท้ากลับมาที่ฟูกนอน ก้มตัวลงช้อนร่างผอมบางของเหนือเมฆขึ้นมาไว้ในวงแขนอย่างง่ายดาย แขนข้างหนึ่งสอดเข้าใต้ข้อพับขา อีกข้างช้อนประคองแผ่นหลัง รวบเอาผ้าห่มผืนเดิมพันรอบตัวน้องไว้เพื่อกันลม

“เฮ้ย! ปล่อยนะพี่ราชัน! ปล่อยผมลง!” เหนือเมฆตกใจจนลืมไข้ สองมือพยายามทุบตีแผงอกแกร่งเพื่อดิ้นหนี แต่ยิ่งดิ้น แขนของราชันกลับยิ่งรัดแน่นขึ้นจนขยับไม่ได้

“อยู่นิ่งๆ ถ้ามึงไม่อยากตกลงไปหัวฟาดพื้น” ราชันกระชับร่างในอ้อมกอดแนบอก สัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ผ่านเสื้อผ้าเข้ามา “ห้องสภาพแบบนี้ มึงไม่ต้องอยู่มันแล้ว”

“นี่มันห้องของผม!”

“แต่กูไม่ให้มึงอยู่!” ราชันตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ไม่มีใครกล้าขัด

เขาอุ้มเหนือเมฆก้าวเท้าออกจากห้องพัก ปล่อยทิ้งบานประตูที่พังยับเยินไว้เบื้องหลัง ก้าวยาวๆ ลงบันไดหอพักแคบๆ อย่างมั่นคงโดยไม่เซแม้แต่น้อย ฝ่าสายฝนพรำตรงไปยังลานจอดรถด้านหน้า

ตรงนั้นมีรถเอสยูวีคันหรูสีดำจอดติดเครื่องยนต์ทิ้งไว้อยู่

ราชันเปิดประตูหลัง เหวี่ยงกระเป๋าผ้าใบยัดเข้าไปข้างใน ก่อนจะเปิดประตูด้านหน้าฝั่งผู้โดยสาร วางร่างของเหนือเมฆลงบนเบาะหนังแท้ ปรับเบาะให้เอนลงเล็กน้อย ปิดประตูเสียงดังแน่นหนา แล้วรีบวิ่งอ้อมขึ้นไปนั่งฝั่งคนขับ

แอร์ในรถถูกปรับอุณหภูมิให้อุ่นขึ้นทันที กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของราชันอบอวลอยู่รอบตัว ลบเลือนกลิ่นอับชื้นจากห้องพักไปจนหมดสิ้น

เหนือเมฆที่หมดเรี่ยวแรงจากการดิ้นรน เอนศีรษะพิงกับพนักพิงเบาะ เปลือกตาปิดสนิทลงด้วยความอ่อนเพลีย พิษไข้ทำให้เขาสะลึมสะลือ มองเห็นแสงไฟท้ายรถสีแดงบนท้องถนนเลือนรางไปตามจังหวะที่รถเคลื่อนตัวฝ่าสายฝน

ราชันเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานไปบนถนนอย่างรวดเร็วและนิ่งสนิท มือข้างหนึ่งคุมพวงมาลัย ส่วนมืออีกข้างเอื้อมมาจับกระชับมือเรียวที่เย็นเฉียบของเหนือเมฆไว้บนตัก ถ่ายทอดความอบอุ่นผ่านฝ่ามือไปให้ตลอดเส้นทาง

ไม่ถึงยี่สิบนาที รถหรูเลี้ยวเข้าสู่ชั้นใต้ดินของคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ใจกลางเมือง ลิฟต์ส่วนตัวพาคนทั้งคู่พุ่งตรงขึ้นสู่ชั้นสามสิบห้า

เหนือเมฆไม่รู้ว่าตัวเองถูกอุ้มขึ้นมาถึงห้องนอนใหญ่ตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้สึกตัวอีกที แผ่นหลังก็สัมผัสเข้ากับความนุ่มสบายของฟูกนอนหนานุ่มที่รองรับสรีระได้อย่างสมบูรณ์แบบ กลิ่นผ้าปูที่นอนสะอาดสะอ้านและไออุ่นจากผ้านวมขนเป็ดหนานุ่มโอบล้อมร่างกายเขาไว้

ราชันจัดแจงถอดเสื้อผ้าเปียกชื้นของเหนือเมฆออกอย่างรวดเร็ว ใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นเช็ดตามลำคอ แผ่นอก และข้อพับเพื่อลดไข้ ป้อนยาลดไข้เม็ดกลมพร้อมน้ำอุ่นเข้าปาก บังคับให้น้องกลืนลงคอจนสำเร็จ ก่อนจะสวมเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งของตัวเองให้

ทุกการกระทำหนักแน่น เด็ดขาด ทว่ากลับแฝงความทะนุถนอมอย่างที่ไม่เคยทำให้ใครมาก่อน

เหนือเมฆจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราด้วยฤทธิ์ยาและไออุ่นที่แผ่คลุม

กลางดึกสงัด

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าผ่าฟาดเปรี้ยงลงมาที่ยอดตึกสูงด้านนอก แสงสว่างวาบสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาในห้องนอนมืดสลัว ตามด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องจนกระจกสั่นสะเทือน

เหนือเมฆสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกโพลงขึ้นมาท่ามกลางความมืดด้วยความตระหนก ลมหายใจหอบกระชั้น ละล่ำละลักด้วยความตกใจจากฝันร้าย สองมือไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยวไปตามสัญชาตญาณ คล้ายยังคิดว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในห้องพักที่น้ำรั่วซึม

หมับ

ท่อนแขนแกร่งที่นอนอยู่ข้างกายตระกองกอดรวบร่างผอมบางเข้ามาแนบชิดทันที

ราชันยังไม่ได้หลับ เขาดึงร่างที่กำลังสั่นเทาของเหนือเมฆขึ้นมาเกยบนแผงอกกว้าง มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มชื้นเหงื่อเบาๆ ปลอบประโลมจังหวะการหายใจที่ตื่นตระหนก หัวใจของราชันเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นอยู่ใต้ใบหูของคนป่วย

เหนือเมฆซบหน้าลงกับอกอุ่น กลิ่นกายคุ้นเคยและไออุ่นที่โอบล้อมทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงค่อยๆ สงบลง เขากำชายเสื้อยืดของราชันไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย

ราชันก้มลงมองใบหน้าขาวที่ยังคงมีไอไข้ในความมืด ริมฝีปากหยักลึกจรดจูบลงบนหน้าผากเนียนที่เริ่มคลายความร้อนลงอย่างแผ่วเบา

ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าจะกระซิบชิดริมใบหู แข่งกับเสียงสายฝนที่ยังคงโปรยปรายอยู่ภายนอกกระจกหนา

น้ำเสียงนั้นมั่นคง หนักแน่น คล้ายคำสัญญาที่สลักลึกลงไปในความมืด

“มึงปลอดภัยแล้ว... คืนนี้ห้องนี้ไม่รั่ว และมึงไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกต่อไป”