ขอเรียกแค่บนเตียง

ตอนที่ 7

ขอเรียกแค่บนเตียง

เสียงนกหวีดดังขึ้นพร้อมกับเสียงเชียร์รอบสนามที่เริ่มคึกคัก กลุ่มนักศึกษาทยอยเข้ามานั่งริมสนาม

เวย์หันไปพูดขึ้นพลางยืดตัวบิดขี้เกียจ

“ได้ข่าวว่าไอ้สายลมมันจะลงแข่งด้วย”

ไดม่อนยกมือเสยผม ล้วงกระเป๋ากางเกงเหมือนไม่ใส่ใจ

“เรื่องของมันสิ”

ปอร์เช่หัวเราะเบา ๆ

“เออว่ะ…แต่ไอ้ไดมึงไม่สังเกตเหรอ ช่วงนี้มันโคตรจะวอแวน้องคนนั้นของมึงเลย”

เวย์ยักคิ้วเป็นเชิงแซว

“ดูก็รู้…คุยกันกระหนุงกระหนิงขนาดนั้น มันมีแผนอะไรรึเปล่าวะ”

เสียงรอบสนามยังดังต่อเนื่อง แต่สำหรับไดม่อน โลกกลับเงียบลงเมื่อสายตาคมเหลือบไปเห็นภาพตรงหน้า สายลมกำลังยืนอยู่ข้างรั้วสนามบาส เอียงตัวคุยกับน้ำชาที่ยืนหัวเราะเบา ๆ อย่างผ่อนคลาย บรรยากาศระหว่างทั้งสองดูสนิทสนมจนคนมองจากไกล ๆ ยังสัมผัสได้

เสียงนกหวีดสุดท้ายดังขึ้น การแข่งขันจบลงท่ามกลางเสียงเชียร์และเสียงปรบมือ นักศึกษาทยอยแยกย้ายออกจากขอบสนาม บรรยากาศคึกคักค่อย ๆ คลายลง

ไดม่อน ยืนพิงเสาเหล็กข้างสนาม ชุดช็อปสีเข้มชุ่มไปด้วยเหงื่อ มือใหญ่กอดอก สายตาคมจับจ้องไปอีกฝั่งโดยไม่พูดอะไร

ไม่กี่อึดใจสายลมก็เดินตรงมาทางนั้นเช่นกัน เขาใช้ผ้าขนหนูซับเหงื่อพลางหันมามองตรง สายตาคมวาวเจือรอยยิ้ม

“มีอะไรจะคุยกับกูงั้นเหรอ?”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยทัก คล้ายจะรู้ทันในสิ่งที่ไดม่อนคิด

“กูบอกแล้วงไง ว่าอย่าให้กูเตือนมึงอีกรอบ”

“เหอะ...เรื่องอะไร เห็นเตือนกูหลายเรื่องเลย”

สายลมยักคิ้วถามอย่างท้าทาย

“.........”

ไดม่อนไม่พูดอะไรเพียงแค่มองหน้าชายตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา จนสายลมเผลอหลุดหัวเราะออกมาน้อย ๆ

“กูก็ไม่ได้ยุ่งอะไรหรอก แต่น้องคนนั้นของมึงมีอะไรน่าสนใจขนาดนั้นว่ะ มึงถึงได้เป็นหมาบ้าได้ขนาดนี้”

“มีอะไรน่าสนใจหรือไม่น่าสนใจมึงไม่ต้องรู้หรอก ผู้หญิงมีเป็นร้อย กูขอคนนี้”

“แล้วถ้ากูไม่ให้ล่ะ ทีกูขอมึงยังไม่ให้กูเลย”

“ถ้ามึงจะรื้อฟื้นเรื่องปลายฟ้า กูคงไม่มีอะไรจะพูดต่อ”

ไดม่อนยืนนิ่ง แต่สายลมกลับก้าวเข้ามาอีกนิด เสียงทุ้มสั่นพร่าราวกับจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่

“งั้นสิ....น่าตลกจังเลยนะ กูยอมมึงจริง ๆ เลย ชีวิตคนทั้งคนไม่รู้สึกสลดเลยเหรอ”

“แล้วมึงจะให้กูทำยังไง”

สายลมเม้มปากแน่น ก่อนพูดออกมาราวกับระเบิดอารมณ์

“ทั้ง ๆ ที่เธอคือหัวใจของกู…แต่มึงไม่รักเธอ มึงจะให้ความหวังเธอทำไม!”

เสียงเขาสั่นสะท้าน ดวงตาแดงก่ำ

“……”

“กูไม่ได้โกรธที่เธอเลือกมึง…แต่กูโกรธเพราะมึงทำร้ายจิตใจเธอ!”

กรามแกร่งของไดม่อนขบแน่น ร่างสูงเงยหน้าขึ้นตอบชัดถ้อยชัดคำ

“กูไม่เคยให้ความหวังผู้หญิงของมึง…อย่ามาโบ้ยความผิดนั่นใส่กู”

สายลม กัดฟันแน่น ก่อนจะยกมือผลักไหล่ไดม่อนแรง ๆ

“คนเห็นแก่ตัวแบบมึง…น่าจะตายแทนเธอไปซะ ไม่น่าอยู่ให้รกโลกเลย!”

คำพูดกรีดลึกยิ่งกว่าแรงผลัก ร่างสูงของไดม่อนนิ่งค้าง กรามขบแน่น สายตาคมกริบวาวขึ้นด้วยโทสะที่ถูกกดข่ม

แต่สายลมไม่รอคำตอบ เขาหันหลังเดินจากไปทันที ร่างสูงไหวเล็กน้อยราวกับกำลังสั่นด้วยความโกรธปนเจ็บปวด

เหลือเพียงไดม่อนที่ยืนกอดอกพิงเสาเงียบ ๆ สายตาทอดตามแผ่นหลังของอีกฝ่ายไปจนลับมุม คำพูดเมื่อครู่ยังดังก้องอยู่ในหัว

ไดม่อนเดินไหล่ผึ่งในชุดช็อป ก้าวมุ่งตรงไปยังรถที่จอดอยู่ ร่างสูงเต็มไปด้วยรัศมีดุดันจนใคร ๆ ต่างเหลียวมอง แต่ยังไม่ทันจะกดรีโมทเปิดประตู เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังไล่ตามมาติด ๆ

“เมื่อกี้…คุณเล่นบาสสุดยอดเลย”

น้ำชายืนยิ้มหอบเล็กน้อยเหมือนเพิ่งวิ่งตามเขามาจริง ๆ

ไดม่อนชะงักไปครู่หนึ่ง หันกลับมามองด้วยแววตาเรียบนิ่ง ริมฝีปากหยักกระตุกขึ้นน้อย ๆ

“มึงดูด้วยเหรอ นึกว่ามองแต่ไอ้สายลมนั่นซะอีก”

น้ำชาขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนเชิดคางตอบทันควัน

“ฉันก็ดูหมดทุกคนนั่นแหละ”

“แล้วไง...วิ่งตามกูมาทำไม”

“ขอกลับด้วยสิ”

“มึงสนิทกับกูตั้งแต่เมื่อไหร่”

น้ำชากะพริบตาปริบ ๆ ไปชั่วครู่ แต่ก็รีบปรับสีหน้าเป็นรอยยิ้มบาง

“ก็...ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ขอโทษแล้วกันที่รบกวน”

“หรือว่า....ตั้งใจจะอ่อยฉันกันแน่”

“แล้ว...อ่อยติดรึเปล่าล่ะ หื้ม”

หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับ

ไดม่อนปรายตามองเธอ แววตาเย็นชา

“ไม่”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างไม่ลังเล ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“กูไม่ใช่ไอ้สายลมนะ ที่จะติดกับอะไรง่าย ๆ”

น้ำชานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าช้า ๆ รอยยิ้มเจือจางบนริมฝีปาก

“งั้นสิ…งั้นก็ช่างเถอะ”

เธอเบือนหน้าออกไปอีกทาง แล้วดวงตาก็สะดุดเข้ากับร่างสูงของสายลมที่ยืนอยู่ไม่ไกล คุยกับเพื่อน ๆ ใต้ต้นไม้ริมลานจอดรถ

“อ๊ะ…นั่นพี่สายลมนี่นา...ถ้างั้นขอกลับกับพี่เขาดีกว่า”

น้ำชาพึมพำ ยกยิ้มบาง

ยังไม่ทันก้าวออกจากตรงนั้น มือใหญ่ของไดม่อนก็คว้าแขนเรียวไว้แน่น แรงดึงทำให้เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน

เสียงทุ้มเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ

“ขึ้นรถ”

รอยยิ้มมุมปากค่อย ๆ ผุดขึ้น ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย แขนเรียวสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมเบา ๆ แล้วก้าวขึ้นรถไปอย่างไม่รีรอ ทิ้งให้ไดม่อนยืนมองตามอยู่ชั่วขณะ สายตาคมกริบไล่ตามทุกก้าวของเธอ ก่อนที่ตัวเขาเองจะเดินอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ

น้ำชาเอนตัวพิงเบาะ มองออกไปนอกหน้าต่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบแต่เต็มไปด้วยความสงสัย

“ทำไมคุณกับพี่สายลมถึงไม่ถูกกัน”

“ทำไม มึงถึงรู้ว่าไม่ถูกกัน”

“ก็ เห็นคุณห้ามไม่ให้ฉันยุ่ง ตามจริงคุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันด้วยนะ เราพึ่งรู้จักกันเอง”

“พึ่งรู้จักกันแต่ก็เอากันไปแล้วไง อยู่ห่าง ๆ มันไว้น่ะดีแล้ว”

“เหรอ....แต่ฉันว่าพี่เขาก็เป็นคนดีนะ พูดก็เพราะ”

“ถุ้ย! มาอวยอะไรมันต่อหน้ากู”

“ชิ!”

“กลับห้องไป....แล้วทำอะไร”

“กูนอนดูนั่นดูนี่ไปเรื่อย”

“อ๋อ”

“ถามทำไม จะไปอยู่ด้วยรึไง”

น้ำชายิ้มกวน ๆ ไม่ตอบตรงคำถาม รอยยิ้มของเธอเหมือนยั่วให้เขาหงุดหงิดเสียมากกว่า

เขาหัวเราะหึในลำคอ ก่อนพูดแบบท้าทาย

“ถ้าไป...จะแค่นอนอย่างเดียวเหรอ”

เธอหันขวับมาสบตา ตอบเสียงนิ่งแต่

“มากกว่านั้นก็ได้”

“มึงนี่…เป็นคนยังไงกันแน่”

น้ำชาหัวเราะเบา ๆ เอียงหน้ามองเขา

“ฉันต้องเป็นฝ่ายถามคุณต่างหาก”

“ไม่ชอบเลย...”

“ไม่ชอบอะไร”

“ที่มึงแทนตัวเองว่าฉัน”

“ทีคุณยังแทนตัวเองว่ากูเลย อีกอย่างเราไม่สนิทกันขนาดนั้น จะให้แทนว่ายังไง”

“ทีไอ้สายลมไม่สนิทมึงยังเรียกมันว่าพี่เลย”

“นี่...แสดงว่าคุณอยากให้ฉันเรียกคุณว่าพี่งั้นเหรอ....”

เธอทำท่าคิดจริงจัง ยกนิ้วแตะคางเบา ๆ เอียงหน้าเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะลองพูดออกมาดีไหม รอยยิ้มซุกซนผุดขึ้นบนริมฝีปาก

“อื้อ....งั้นจะเรียกให้ก็ได้”

ไดม่อนเลิกคิ้วสูงขึ้นเล็กน้อย กำลังจะอ้าปากท้วง แต่คำพูดถัดมาของเธอก็ทำเอาบรรยากาศในรถร้อนขึ้นทันที

“แต่ว่า....ขอเรียกตอนอยู่บนเตียงเท่านั้นนะ”

สิ้นคำ เธอก็ยักคิ้วใส่แบบรอยยิ้มกวน ๆ ทำให้ไดม่อนหันมามองค้างอยู่เสี้ยววินาที

กรามแกร่งขบแน่น เสียงหัวเราะหึในลำคอดังต่ำ

“มึงนี่นะ…”

บรรยากาศในรถตอนนี้เหมือนจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ทั้งที่แอร์ยังเย็นยะเยือก แต่ความร้อนแรงจากบทสนทนากลับทำให้ทั้งคู่ใจเต้นแรงโดยไม่มีใครยอมรับออกมา