LOGINเช้าวันเสาร์
กึกกัก… “อือ..ไปไหนอะ วันนี้วันเสาร์ไม่ใช่เหรอ” เสียงแหบเป็ดผงกหัวจากกองผ้าห่มทำจมูกฟุดฟิดเพราะได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นน้ำตกสดชื่น พลางนอนตะแคงลืมตาเห็นร่างสูงยืนอยู่หน้ากระจก แค่สวมเสื้้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์ก็หล่อจะตายแล้ว “มีงานด่วนน่ะ” เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยตอบกลับสั้นๆ แต่เสียงฝีเท้าดังไม่มั่นคงสักเท่าไหร่คล้ายคนเจ็บขาเดินลากขาไม่ลงน้ำหนัก? “ราชการไทยไม่มีวันหยุดงานกันบ้างเหรอเนี่ย งานเตงอันตรายจะตายเค้าไม่อยากให้ตัวเองทำงานนี้เลย แต่เตงแต่งชุดตำรวจก็ดูดีโคตรเอ็กเซ็กส์แตก…ล้างหน้าไก่สักทีดีมั้ย” เรยาหัวเราะเบาๆ ให้กับความทะลึ่งของตนเอง ถ้าสารวัตรคนดียอมหยุดงานเพราะความหื่นกามบ้างก็คงดี “ฉันรีบแล้วอย่าลืมทำความสะอาดห้องนะ” เสียงตอบกลับสบายหูทำเรยาเคลิยเคลิ้มยิ้มหวานราวกับฝันดี “เตง…” เรยายื่นมือ ลูบหมอนเบา ๆ “อะไร?” “กลับมาเร็วๆ นะ” พูดจบก็เอาหน้าหล่อมุดผ้าห่มดมกลิ่นเมียต่อ สารวัตรคีรติมองภาพนั้นแล้วหัวเราะเอ็นดูครู่หนึ่งก่อนจะสาวเท้ายาวไม่กี่ก้าวหยุดยืนอยู่ข้างเตียงแล้วโน้มตัวลงจรดปลายจมูกโด่งลงบนก้อนผ้าห่มก้อนใหญ่ “เดี๋ยวสั่งไก่ให้นะ” สารวัตรคีรติเดินไปหยิบชุดนอนตัวเองที่ถูกถอดเหวี่ยงทิ้งเพราะเด็กทะลึ่งชอบให้แก้ผ้านอนด้วยกันแต่มือยาวใต้ผ้าห่มกลับโผล่ออกมาดึงเข้าไปในผ้า ฟึ่บ ฟึ้บบ “ฟืด~ หอมจัง” เสียงสูดดมทะลึ่งตึงตังใต้ผ้าห่มทำคุณรตำรวจอดยื่นมือลูบก้อนกลมใตต้ผ้าห่มไม่ได้ ชอบทำแต่เรื่องที่คาดเดาไม่ได้ แต่มีความต้องการทางเพศขับเคลื่อนชีวิต เป็นเด็กหนุ่มที่เหมือนจะเห็นได้ทั่วไปแต่พิเศษมากกว่านั้น เพราะพิเศษแบบนี้ไงถึงน่าเลี้ยง ปึ้งง~ เสียงปิดประตูห้องดังแว่วเข้ามาในผ้าห่ม “น่ารักว่ะ…” เรยาบ่นพึมพำกัชุดนอนของเจ้าของห้องเบาๆ ฝังปลายจมูกโด่งลงกับเสื้อยืดตัวหลวมสีขาวกับกางเกงงขายาวเนื้อผ้าบางเบานุ่มนิ่ม แค่กลิ่นหอมที่ติดตรึงตามเนื้อผ้าก็ชวนให้จินตนาการลามกไปถึงไหนต่อไหน ร่างสูงเพรียวขาวเนียนไร้ไขมันส่วนเกิน ทั้งแข็งแกร่งและหอมหวน ตั้งแต่ปลายเส้นผมจรดปลายเท้าเต็มไปด้วยฟีโรโมนมอมเมาอารมณ์ให้ความต้องการคละคลุ้งไม่จางหาย ฟึ่บ…ผ้าห่มผืนนุ่มสีเทาอ่อนตวัดเปิดออก ร่างหงายเปลือยเปล่ากำยำบนเตียงกว้างแสงอ่อน ๆ ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาไม่มากนักเพราะคุณสารวัตรรู้ดีว่าเจ้าหมาเด็กไม่ชอบแสงสว่างเจิดจ้า เรยายกชุดนอนในมือพินิจเนื้อผ้าที่ไม่รู้ว่าผ่านกระบวนการสร้างมาอย่างไรบ้าง รู้แต่เพียงว่ามันนุ่มเนียน น่าจะสวมสบายน่าดู ..แต่ตนก็ชอบถอดมันออกจากร่างสวยงามนั้นเสมอ สองมือใหญ่ขยำผ้าเนื้อดีราวกับกำลังจินตนาการถึงบางอย่างที่มักจะเค้นคลึงเต็มแรงจากอารมณ์ที่ไม่สามารถหยุดยั้งได้ขึ้นมาสูดดมเต็มปอด “ฟื้ดดด อาาาา หอม~” ความร้อนรุ่มก่อตัวขึ้นง่ายดาย ไม่รู้ว่าต้องรับมือกับความต้องการนี้ได้อย่างไร มือข้างหนึ่งผละออกจากผ้าในมือเคลื่อนขยับบลงต่ำลากผ่านกล้ามอกแข็งของตนเอง ผ่านยอดอกเล็กเพียงถูกปลายนิ้วบังเอิญครูดผ่านช่วงล่างก้กรระตุกรับเฮือกใหญ่ ฝ่ามือร้อนระอุคล้ายจะลวกเนื้อให้พุพองแต่ยิ่งร้อนก็ยิ่งเคลื่อนที่ลงต่ำเข้าหาเชื้อเพลิงที่ร้อนกว่า หน้าท้องเกร็งแข็งขึ้นหกลูกชัดเจนตจนต้องการบางอย่างมากขึ้น เสื้อผ้าคุณสารวัตรถูกนำมาใช้ลูบไล้ขัดถูซิกแพคหกลูกนูนเด่นแข็งจัด ดวงหน้าคมหงายเริดแอ่นกายกระตุกเร่าเป็นระยะ “อา ซี้ดดด” ขายาวกางอ้าชันขึ้นตั้งตรข้างหนึ่งรู้ตัวอีกทีก็หยิบกางเกงพี่สารวัตรมาดมจนตาลอยส่วนเสื้อยืดก็ใช้ห่อหุ้มแท่งเนื้อที่ขยันขันแข็งชูชันดันเนื้อผ้าจนน้ำปริ่มซึมเป็นดวงเปรอะเลอะเสื้อยืดหอมๆ ร่างกายตอบสนองจินตนาการสอดประสานกับความคิดลามกพลุ้งพล่านตลอดเวลา ผ้าเนื้อนิ่มโอบรัดรอบลำรักขยับชักรูดขึ้นลงเร็วขึ้น สะโพกหนาส่ายแอ่นกระทุ้งเสยราวกับจับเอวสอบกระทุ้งรัว ๆ ฟุ่บๆๆๆๆ ซี้ดดดด~ เสียงครางเครือรับทุกแรงเคลื่อนไหว ใบหน้าแดงฉาน ดวงตาประกายปรือปรอยเหลือบมองหว่างขาที่ใช้เนื้อผ้าครูดขัดลำรักผลุบๆ โผล่ๆ จนส่วนหัวก่ำแดงเรื่อ พั่บๆๆๆๆๆๆ “อืมมม อ่ะ..” ท่อนขาแกร่งเกร็งกางอ้าเด้งรับข้อมือที่สาวลำร้อนดังพรึ่บผั่บบ “ฟื้ดดด อา แฮ่กกก อูยยย เสียวเหี้ยๆ” เสียงซูดดมกางเกงดังหื่นหาดเหมือนคนโรคจิตตดังก้อง ลมหายใจแรงสลับกัครางต่ำเป็นจังหวะ เสียงคครางหวิวปนเสียงสะโพกกระทบอุ้งมือ เร่งบั้นท้ายอัดกระแทกใส่มือที่บีบดุ้นเนื้อกระตุกตุบตับอย่างน่ากลัว ปั่บๆๆๆๆๆๆ สะโพกกระแทกรัว ๆ เหมือนแรงดันร้อน ๆ ไหลจากร่างกายบนลงล่าง ร่างกายสั่นสะท้าน ตาปรือ ปากสั่น จังหวะสอดประสานกับลมหายใจแรง ๆ ร่างกายเกร็งกระตุก กระแทกเอวสลับกับแรงมือจนร่างโทรมเหงื่อ “ ‘สะ สารวัตร..ค..คุณตำรวจ มะ ไม่ไหวแล้ว!” ฟึ่บบบ!! พรวดดดด!! “อึ้กก…” กายกระตุกแรงขึ้นจนเหมือนลอยกลางอากาศ เอวสะบัด เด้งโก่งโค้งงอรับจังหวะความร้อนรุนแรงไหลดังต่อเนื่อง ใบหน้าแดงฉานอ้าปากเกรงค้างราวกับถูกทุบหัว ในหัวขาวโพลนเบื้องงล่างสาดหยาดน้ำปลดปล่อยออกมาราวกับระเบิดตกลงกระแทงร่างจนแหลกละเอียด ร่างหนากระตุกเด้งแรงสามหน ส่วนปลายพวยพุ่งน้ำใสไหลพรวดแรงกระเซ็นเป็นสาย ส่วนหัวบวมเป่งที่โผล่พ้นเสื้อคนพี่ปลดปล่อยน้ำรักร้อนฉ่าออกมาเปรอะกล้ามท้องแข็งผสมกลิ่นเหงื่อหนุ่มคละคลุ้งหลอมรวมเข้ากักลิ่่นหอมหวนของเจ้าของห้อง ตุ้บบ.. สะโพกสอบร่วงหล่นจากอากาศลงบที่นอนนุ่มดังเดิม ร่างใหญ่โตนอนแผ่หรากางแข้งกางขาบนที่นอนสีเทา กางเกงใส่นอนขายาวสีขาวยับย่นจากแรงขยำวางพาดคลุมทับใบหน้าหล่อเหลาของเด็กหนุ่มผู้หมกมุ่นคลั่งไคล้ในกามกิจกับใครบางคน เปลือกตาสีเข้มปิดลงสนิทพร้อมเสียงหอบหายใจแรงรัว สะท้อนผ่านเนื้อผ้าดังหวีดหวิก่อนจะค่อยๆ สงบลง สายธารแห่งความกระสันปริ่มปร่ายืดย้อยลงมาเป็นสายอาวุธรร้ายที่ผงาดเมื่อครู่ค่อยๆ สงบลงแม้นจะยังถูกมือข้างที่ถือเสื้อคนอื่นลูบไล้ปลอบบประโลมซับหยาดความสุขสมทุกหยาดหยดเสียงช้อนกระทบจานดัง แกร๊ก กลางร้านอาหารไฟหรูหราตกแต่งด้วยแชนเดอเลียร์ระยิบระยับเรยาทำหน้าบูด ยกช้อนขึ้นแล้ววางลงทันที “กับข้าวร้านมิชลินห้าดาวแม่ง…แดกไม่ลงว่ะ” เรยาพูดพลางพิงพนักเก้าอี้ เอนหัวไปด้านหลังอย่างเบื่อหน่ายปีรามิดเลิกคิ้วกอดอกมอง “เรื่องมากนะมึงไอ้เรย์” น้ำเสียงติดรำคาญแต่ก็ยังยกแก้วเหล้าขึ้นจิบสบาย ๆเรยาถอนหายใจยาว ดวงตาหม่น ๆ “กูอยากกินไก่ทอดที่เมียสั่งให้มากกว่า” น้ำเสียงแผ่วคล้ายคิดถึงโรมหรี่ตายกยิ้มมุมปาก “เมียอ่อ~”ปีรามิดเหร่ตามองหมั่นไส้ “ใครอ่ะ เมียพี่เรย์คนหล่อ?”แวซายที่นั่งไขว่ห้างอยู่หัวโต๊ะยกคิ้วสูง “ไหนมึงบอกว่าโสดไง”โรมแทรกอย่างสะใจ “ห่างกันเป็นเดือนเขามีผัวใหม่เป็นหมวดอุดมไปแล้วม้าง”แวซายพยักหน้าตาม “เนอะไอ้มิด”ปีรามิดสำลักน้ำไอโคลก แค่ก ๆ ๆ ตาเบิกกว้างรีบปัดมือ “จะ…จะไปรู้ได้ไง ก็ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย!” เรยาหรี่ตายกมุมปากยกยิ้มกวน“มี พิราบ สุด ๆ”ผั่วะ! เสียงฝ่ามือสามคนฟาดลงบนหัวเรย์แทบพร้อมกัน“พิรุธ!”เรยาหัวเราะได้ในในเกือบรอบเดือน “ขอบคุณที่แก้ให้ครับเพื่อน ฮ่า ฮ่า ฮ่า”โรมหรี่ตามองเพื่อนนิ่ง ๆ ริมฝีปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “พูดถึงเมียตำรวจทำไมว
สารวัตรคีรตินั่งตัวตรงอยู่ที่โต๊ะ นิ้วเรียวยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ดวงตาคมหรี่มองชายตรงหน้าที่เพิ่งไปหาตำรวจอีกนายมา เพราะ…นั่นคือแฟนเก่าเจ้าตัว“สวัสดีครับ”คีรติพยักหน้ารับน้อยๆ เอ่ยเสียงเรียบ สายตายังคงนิ่งสงบ แต่ซ่อนประกายน่าเกรงขามไว้ภายใน ท่าทางคุ้นเคยแต่ไม่เทียบเท่ากันเผยออกมาให้เห็นปีซ่าค้อมหัวน้อยๆ ทุกครั้งที่สนทนากับนายตำรวจที่ดูธรรมดา“ที่นั่นเป็นไง”“ก็ดีได้เงินเพียบ”เสียงตอบเรียบง่าย กับท่าทีคุ้นเคยทักทายนายตำรวจสารวัตรอย่างเป็นกันเอง รอยยิ้มกรุ้มกริ่มหน้าตามีความสุขกับการได้เจอใครบางคนตรงหน้า…คนพิเศษไม่เหมือนใคร“พักนี้ไม่ค่อยราบรื่นสินะ ถึงตามตัวคู่หมั้นมาได้”“ก็ตามที่เห็นคงต้องยืมจมูกหน่อย อ้อ~แล้วเรื่องผู้หมวดอุดมใช่เขามั้ยที่เอาเงินไป”“ไม่ใช่ครับ”“เดาผิดเหรอเนี่ย”คีรติเอียงหน้าเล็กน้อย แสงสะท้อนบนขอบแก้วกาแฟทำให้ดวงตาคู่สวยวาววับเปี่ยมสเน่ห์เล่กล“หัวขโมยนี่ใครกันนะขนาดคุณยังหาตัวไม่เจอ”สารวัตรหนุ่มไม่ตอบ แต่ยกแก้วขึ้นดื่มด้วยท่าสง่างามชินตา ชั่วขณะหนึ่ง สายตาและลมหายใจของเขาสร้างแรงดึงดูดราวกับสนามแม่เหล็ก ทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าเกือบอดใจไม่อยู่“เกมส์นี้ยากเหมือนกัน แ
คนตัวเล็กสะดุ้งวูบ หายใจติดขัดเมื่อถูกจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว เสียงแหบพร่า พูดจาเร็วปรื๋อเหมือนกลัวโลกจะไม่ทันฟัง แต่กลับไม่มีความแพรวพราวเจ้าเล่ห์เลยสักนิด ท่าทางเหมือนเด็กที่ฝังใจกับคนเจ้าชู้มากทั้งที่จริงแล้ว…อยู่คนเดียวไม่เป็นทั้งที่โหยหาคนดูแล แต่กลับไม่ยอมบันทึกชื่อใครไว้ในโทรศัพท์ ทว่ากลับตั้งเขาไว้เป็น เบอร์ฉุกเฉิน โทรหาแทบทุกครั้งที่เมาเละจนไร้สติแขนเรียวโอบลำคอหนาแน่นขึ้น ริมฝีปากเล็กประกบตอบอย่างไม่ทันคิด เหมือนกำลังดิ่งลึกเข้าสู่อันตรายที่ทั้งหวาดหวั่นทั้งโหยหา“อื้อ~” เสียงหวานครางต่ำถูกกลืนหาย เมื่อปากเล็กถูกขบกัดอย่างหิวกระหาย ริมฝีปากหนาฉกชิมรสหวานดึงยืด ก่อนลิ้นร้อนจะสอดกวาด ลากเกี่ยวลิ้นเล็กออกมาดูดเลียสลับกัน สองปลายลิ้นต่างขนาดเสียดสี ปาดเลียหน้าลิ้นของอีกฝ่ายราวกับกำลังแย่งชิงความหวานที่ไม่มีวันพอไฟร้อนคุกรุ่นกระจายทั่วร่างในห้องแคบ เสียงหอบหายใจดังก้องอวลในรถ วันนี้ไอ้ดื้อปีรามิดน่ารักกว่าทุกคร้งตั้งแต่เจอกันมา แค่พูดว่าเคยคบพี่ต่างพ่อก็ทำหน้าเศร้าจะร้องไห้บอกเลิกทั้งที่ไม่ได้คบกัน แต่พอบอกว่าจะไม่มีทางกลับไปคบกับแฟนเก่าก็กระโจนเข้าจูบแบบสู้ตาย เป็นคนที่ซื่อสัต
รถที่ปิดมิดชิดก็เหมือนห้องสอบสวนแคบๆ สายตาสองคู่จดจ้องกันได้ไม่นานคนที่ห้ามแตะต้องกลับกลายเป็นฝ่ายกระชากหน้าคนร้ายกาจเข้ามาประกบจูบเสียเอง ปากบางเย็นชืดรสขมสอดลิ้นประสานเข้ากับรสชาติหมากฝรั่งกลิ่นมิ้นท์ที่อีกคนเคี้ยวมาตลอดทางคลื่นความต้องการอัดแน่นมาสักระยะตั้งแต่แอบไปหาที่ห้องพักพิเศษในโรงพยาบาลจนกระทั่งออกจากโรงพยาบาลมเจออยู่กับคนที่เกลียดอย่างปีซ่าความรู้สึกแปลกๆ ที่ไม่คิดว่าจะรู้สึกกับคนร้ายกาจตรงหน้าไม่ต่างจากสายน้ำในทะเลก่อนจะมีคลื่อนสูงยิ่งนิ่งสนิทก็ยิ่งอันตรายมวลน้ำที่คิดว่าถอยล่นลงไปได้กลับถูกมวลความต้องการอัดรวมเป็นก้อนมวลคลื่นอัดแน่นก่อตัวรวมเข้าด้วยกันแล้วย้อนกลับเข้ามาซัดใส่ฝั่งอย่างแรงตึ้งงงง!!!ร่างเล็กกระแทกติดหน้าคอนโซลรถตามมาด้วยแรงกระชากเสื้อยืดตัวใหญ่ออกจากหัวเล็กกับกางเกงที่ถูกกระชากลงอย่างแรงจนลงไปกองที่รองเท้าผ้าใบสีขาวปึ้ดดดด!!“โอ๊ย เบาๆ ดิ”ปึ้กก!หมัดเล็กทุบซ้ำ ๆ เหมือนลูกหมาเอาแต่ใจ กำปั้นไม่แรงพอจะทำให้ใครเจ็บจริง แต่พอปัดป่ายดื้อ ๆ มันกลับกวนใจยิ่งกว่า อุดมปล่อยให้ฟาดอก ฟาดไหล่ กระทั่งแรงหนึ่งกระแทกตรงรอยช้ำที่ยังไม่หายจากอุบัติเหตุ“อ่ะ…เจ็บแผล” เสี
เสียงพูดคุยแว่วมาตามสายสนทนาแต่คนเมาก็ผลอยหลับไปลมหายใจสม่ำเสมอ มือยกปิดหน้า ร่างกายเอนไปกับพนักเบาะปล่อยให้สติเลือนหายลงไปทั้งอย่างนั้น“อยู่ตรงนั้นอย่าไปไหน”เสียงสายตัดไปทั้งที่ปีรามิดไม่รู้เรื่องรู้ราวมีเพียงเสียงคลื่นสาดซัดไกล ๆ ..….ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ไฟหน้ารถคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดข้าง ๆ รถของปีรามิดตึก ตึก ตึกเงาของหมวดอุดมในชุดลำลองสีดำทะมึนมาพร้อมกับใบหน้าเคร่งขรึมที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันหลายวัน ก้าวขายาวไม่กี่ก้าวก็ลงมาเคาะกระจกหน้าต่างติดฟิล์มทึบไม่เห็นด้านใน“ไอ้เด็กเป็ด!!” เสียงแข็งกร้าวที่นายตำรวจชอบใช้เรียกส.ส.แรปเปอร์ดังลั่นเจ้าตัวไม่รู้สึกรู้สาหลับตาพริ้มสบายใจทั้งที่ในมือยังมีกระป๋องเบียร์และมือถือหล่นอยู่ข้างกายเจ้าหน้าที่ตำรวจหยิบบางอย่างในกระเป๋าขยับยุกยิกที่ประตูรถหรูสะเดาะกลอนเข้ามานั่งเบาะข้างคนขับได้อย่างง่ายดาย ปลดล็อค ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาข้างใน กลิ่นเบียร์และกลิ่นทะเลก็ปะทะใส่ ปีรามิดเมาหลับอยู่บนเบาะคนขับ มองคนข้างนอกรถแทบลืมตาไม่ขึ้น“ไอ้เด็กเลี้ยงแกะ” หมวดอุดมว่าให้แล้วอ้อมไปนั่งข้างคนขับปิดประตูเสียงดังจนเจ้าของรถสะดุ้งลืมตาปริบๆ ปีรามิดขมวดคิ้วฝืนมอ
เรยายืนพิงโต๊ะ คิ้วขมวดเล็ก ๆ สายตาเหม่อมองแก้วเหล้าในมือ “ไอ้เรย์มึงแปลก ไม่ร้องหาเมีย ไม่กลับบ้าน กลับช่องมาอยู่อะไรในบาร์เปลืองเหล้า” ใบหน้าเรียวยาวขยับเงยขึ้นจากแก้วเหล้าเล็กๆ เลิกคิ้วสูงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ใครเมียกู กูโสด เมียเมอมีที่ไหน” ปีรามิดกอดอกแล้วส่ายหน้าให้ในความปิดบังอะไรเพื่อนไม่ได้ทั้งที่ตอแหลเก่งกว่าใครเพื่อน “มึงกลัวเค้าว่าเรื่องที่เราเป็นลูกนักการเมืองแล้วไปแกล้งขอเค้าอยู่ด้วยเหรอ” เรย์ไม่ตอบพลางยกเหล้าดื่ม ตอนไม่ได้เป็นส.สกินแต่น้ำเก๊กฮวยพอใส่สูทแล้วดื่มเหล้าได้ โรมกวักนิ้วเรียกพลางยักไหล่ เหมือนอยากจี้ให้จนมุม “มึงหึงเค้ากับผู้หมวดผัวไอ้มิดเหรอ” “ก็ไม่เชิง” “มีอะไรก็พูด มะอมพะนำอยู่นั่นน่ารำคาญ” เรยายกมือเสยผม ถอนหายใจหนัก “กู..คงไม่กลับไปอะไรกันแล้วว่ะ” เพื่อนทั้งสามชะงักค้างพลางมองหน้ากัน มุขหรือเปล่า หมาติดเจ้าของแบบเรยาเอ่ยปากว่าจะไม่กลับไป “หมายความว่าไง งอนอะไรพี่สารวัตรอีกล่ะ” เรย์ยืนพิงโต๊ะสนุ๊กกลบความขมขื่นในอก ก่อนหลุดปากพูดเสียงแผ่ว “สารวัตรเค้า…ไม่เคยรู้สึกอะไรกับกูเลยว่ะ ทีแรกกูก็หึงไอ้หมวดนั่น แต่ยังมั่นหน้าว่าเค้าเลือก




![เกือบหอบลูกหนีเพราะสามีไม่รัก[PWP]-Omegaverse](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

![อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
