บทที่ 6

ซ่งซีซีคุกเข่าในห้องอ่านหนังสือของจักรวรรดิ ลดศีรษะลงพลางหรี่ตาลง

จักรพรรดิ์ซูชิงจำได้ว่าทั้งครอบครัวจวนโหวเจิ้นเป่ยตอนนี้เหลือนางเพียงคนเดียวแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารขึ้นมา "ลุกขึ้นค่อยพูด!"

ซ่งซีซีประสานมือแล้วกราบ "ฝ่าบาทเพค่ะ ที่หม่อมฉันมาขอพบในวันนี้ถือว่าทำตัวล่วงเกินไปจริงๆ แต่หม่อมฉันอยากขอเรื่องหนึ่งจากฝ่าบาทเพค่ะ"

จักรพรรดิ์ซูชิงว่า "ซ่งซีซี ข้าได้ออกพระราชโองการแล้ว และไม่สามารถกลับคำได้"

ซ่งซีซีส่ายหัวเบาๆ "หม่อมฉันขอร้องฝ่าบาทออกพระราชโองการให้หม่อมฉันกับแม่ทัพจ้านหย่าโดยสันติเพค่ะ"

จักรพรรดิ์หนุ่มตกใจ "หย่า? เจ้าต้องการหย่าหรือ?"

เดิมทีเขาคิดว่านางมาที่นี่เพื่อขอร้องให้เขาถอนพระราชโองการกาแต่งงาน แต่ไม่ได้คาดคิดว่านางมาขอออกพระราชโองการให้หย่าโดยสันติ

ซ่งซีซีกลั้นน้ำตา "ฝ่าบาทเพค่ะ แม่ทัพจ้านและแม่ทัพยี่ใช้ผลงานการเอาชนะศึกเพื่อขอพระราชทานอภิเษกสมรส วันนี้เป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของท่านพ่อและพี่ชายของหม่อมฉัน หม่อมฉันก็ต้องการใช้ผลงานทางทหารของพวกเขาเพื่อขอพระราชโองการให้หย่า หวังว่าฝ่าบาทจะทรงอนุญาตให้!"

ดวงตาของจักรพรรดิ์ซูชิงมีความซับซ้อน "ซีซี เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าจะต้องเผชิญอะไรหลังจากการหย่า"

นางไม่ได้ยินคำเรียกซีซีจากฝ่าบาทมานานแล้ว

เมื่อพระองค์ยังทรงเป็นรัชทายาท พระองค์จะเสด็จไปที่จวนโหวตามหาท่านพ่อเป็นครั้งคราว และพระองค์มักจะนำของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ที่น่าสนใจให้กับนางอยู่เสมอ

ต่อมานางไปที่ภูเขาเหม่ยชานเพื่อเรียนวิชาต่างๆ นางก็ไม่ได้เจอกับเขาอีกเลย

"รู้เพค่ะ!" ใบหน้าที่สวยงามของซ่งซีซีเผยรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนี้ดูน่าเยาะแยะเล็กน้อย "สุภาพบุรุษมีคุณธรรมที่ตอบสนองความต้องการของคนอื่น แม้ว่าซีซีจะไม่ใช่สุภาพบุรุษ แต่ก็ไม่อยากเป็นก้างขวงคอที่แม่ทัพจ้านกับแม่ทัพยี่เป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กัน"

"ซีซี ที่จวนโหวเจิ้นเป่ยไม่เหลือใครแล้ว หรือว่าเจ้าจะกลับจวนโหว เจ้าคิดเกี่ยวกับอนาคตบ้างไหม?"

ซ่งซีซีกล่าวว่า "วันนี้หม่อมฉันได้กลับจวนไหว้พ่อแม่และพี่ชายแล้ว ได้เห็นว่าจวนโหวร้างมาก หม่อมฉันอยากกลับไปอยู่ในจวนโหว และรับเลี้ยงบุตรชายคนหนึ่งให้ท่านพ่อ เพื่อที่พวกเขามีคนบูชาให้ตลอดไป"

เดิมจักรพรรดิ์ซูชิงคิดว่านางตัดสินใจด้วยอารมณ์ แต่ไม่คาดคิดว่านางจะมีความคิดรอบคอบขนาดนี้

"จริงๆ แล้วเจ้าเป็นภรรยาเอก ยี่ฝางไม่สามารถแย่งชิงสถานะของเจ้าได้ เจ้าไม่จำเป็นต้องหย่าจริงๆ"

ซ่งซีซีเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตาและพูดอย่างหนักแน่นว่า "ฝ่าบาทเพค่ะ นั่นไร้ความหมาย หม่อมฉันไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้ ตอนนี้จวนโหวเหลือหม่อมฉันคนเดียว ตอนที่ท่านพ่อท่านพี่มีชีวิตอยู่นั้นพวกเขาใช้ชีวิตอย่างซื่อตรงและเที่ยงธรรม หม่อมฉันก็ไม่ต้องการอยู่อย่างไร้ตัวตน"

"ข้ารู้ว่าเจ้าก็มีใจให้จ้านเป่ยว่างเช่นกัน เจ้าปล่อยวางได้หรือ?"

มีใจให้งั้นเหรอ? ก็ไม่เชิง เพียงแต่ว่านางชื่นชมผู้บัญชาการทหารมาโดยตลอด และท่านแม่ของนางอยากให้นางแต่งงาน มีลูก และมีชีวิตที่มั่นคง นางจึงยอมแต่งงาน

ซ่งซีซียิ้มราวกับดอกไม้ที่เบ่งบานบนภูเขาสูงในเจได "ขนาดเขาทิ้งหม่อมฉันได้ หม่อมฉันก็ทิ้งเขาไปได้ด้วย"

ภายใต้ใบหน้าที่ดูอ่อนแอของนาง นางมีความแข็งแกร่งในใจ ซึ่งทำให้จักรพรรดิ์ซูชิงตกตะลึง เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงแบบนี้มาก่อน

เขาตกอยู่ในอาการหมอง เด็กหญิงตัวเล็กๆ ในความทรงจำของเขาที่ชอบยิ้มตลอดและไม่รู้ร้อนรู้หนาวคนนั้น ได้แต่งงาน และยามนี้กำลังจะกลายเป็นแม่ม่าย

การหย่าโดยสันติ ในสายของผู้คนทั่วไป มันก็ยังเป็นผู้หญิงที่ถูกทอดทิ้งเช่นกัน โดยเฉพาะจ้านเป่ยว่างได้ขอพระราชทานอภิเษกสมรสต่อสาธารณะ

ผู้หญิงจะยากลำบากแค่ไหน ส่วนนางก็จะยิ่งยากลำบากกว่า

ในอนาคตนางจะแต่งงานใหม่ได้อย่างไรอีก? ไม่มีใครอยู่บ้านเลย

เมื่อนึกถึงพวกนี้ บวกกับนึกถึงผลงานของท่านโหวด้วย ท่านโหวเคยช่วยชีวิตเขาในสนามรบ และเขาก็ช่วยท่านโหวด้วย ความสัมพันธ์แบบนี้ทำให้เขายิ่งรู้สึกสงสารผู้หญิงคนนี้มากขึ้นเป็นพิเศษ

จักรพรรดิ์ซูชิงกล่าวว่า "ข้าอนุญาตแล้ว เจ้ากลับไปก่อน อีกไม่กี่วัน พระราชโองการการหย่าจะส่งไปยังจวนแม่ทัพ"

ซ่งซีซีถอนหายใจด้วยความโล่งอกและโค้งคำนับ "หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาทเพค่ะ!"

จักรพรรดิ์ซูชิงมองดูนาง และนึกถึงเด็กน้อยตอนวัยหกหรือเจ็ดขวบอีกครั้ง และจิตใจของเขาก็อ่อนลงทันที "ซีซี หากมีใครรังแกเจ้าในอนาคต มาหาข้าได้ตลอดเลย"

"หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาทเพค่ะ!" ซ่งซีซี โค้งคำนับอีกครั้ง