ตอนที่ 2

"น่าขันสิ้นดี" มู่หรงจิ่งพึมพำเสียงเรียบ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่านยาก "มีคนยอมควักเนื้อจ่ายเงินเพื่อซื้อชื่อเสียงเน่าเหม็นให้ตัวเองด้วยหรือ"

บุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดดำสนิทที่ยืนอยู่เบื้องหลังเขาขยับตัวเล็กน้อย ใบหน้าเคร่งขรึมดุดันนั้นคือ พั่วจวิน องครักษ์คนสนิท เอ่ยถามด้วยความสงสัย "ท่านอ๋อง หมายความว่าข่าวลือพวกนี้..."

"ล้วนเป็นเรื่องที่นางจ้างคนมาป่าวประกาศทั้งสิ้น" มู่หรงจิ่งวางถ้วยชาลง แววตาฉายแววสนุกสนาน "บุตรสาวแม่ทัพเนี่ย... เนี่ยซวง ข้าเคยได้ยินชื่อนางมาบ้าง ว่ากันว่าเป็นโฉมสะคราญที่บิดาหวงแหนยิ่งนัก แต่มิคิดว่าจะเป็นสตรีที่สติวิปลาสถึงเพียงนี้"

"นางอาจจะเพียงแค่เรียกร้องความสนใจกระมังพ่ะย่ะค่ะ" พั่วจวินคาดเดาตามประสาบุรุษทึ่มทื่อ

"เรียกร้องความสนใจด้วยการให้คนทั้งเมืองรุมสาปแช่งหรือ" มู่หรงจิ่งแค่นหัวเราะในลำคอ "วิธีเรียกร้องความสนใจเช่นนี้ ช่างแปลกประหลาดนัก ดูท่านางคงมีแผนการบางอย่าง... หรือไม่ก็แค่เป็นสตรีที่ว่างงานจนฟุ้งซ่าน"

ทันใดนั้น เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นจากด้านล่าง เรียกความสนใจของทุกคนในโรงน้ำชา

"หลีกไป! ยายแก่สกปรก อย่ามาขวางทางคุณหนูของข้า!"

เสียงตวาดแหลมสูงดังขึ้นที่หน้าประตูโรงน้ำชา มู่หรงจิ่งและพั่วจวินต่างชะโงกหน้ามองลงไปพร้อมกัน

ที่หน้าร้าน ปรากฏร่างของเนี่ยซวงที่เพิ่งเดินลงไปเมื่อครู่ กำลังยืนเท้าสะเอวชี้หน้าด่าหญิงชราขอทานที่นั่งขวางทางอยู่ โดยมีปั้นเซี่ยทำท่าทางขึงขังไล่ตะเพิดอย่างไม่ไยดี

"คุณหนู ขอทานผู้นี้กล้าทำชายกระโปรงท่านเปื้อนฝุ่น สมควรสั่งสอนให้หลาบจำเจ้าค่ะ!" ปั้นเซี่ยตะโกนเสียงดังเพื่อให้คนรอบข้างได้ยิน

"บังอาจนัก!" เนี่ยซวงแสร้งทำเสียงเกรี้ยวกราด "เสื้อผ้าของข้าตัดเย็บจากผ้าไหมบรรณาการ ราคาแพงกว่าชีวิตของเจ้าเสียอีก คนโสโครกเช่นเจ้ากล้าดีอย่างไรมาแตะต้อง!"

นางสะบัดแส้ในมือฟาดลงบนพื้นเสียงดังสนั่น ผู้คนรอบข้างต่างพากันถอยหลังด้วยความหวาดกลัว ไม่มีผู้ใดกล้ายื่นมือเข้ามาช่วยเหลือหญิงชราผู้นั้น เพราะเกรงกลัวบารมีของจวนแม่ทัพ

หญิงชราตัวสั่นงันงก ก้มหน้าร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว "คุณหนูโปรดเมตตา ยายแก่ตาฝ้าฟาง มองไม่เห็นทาง..."

"มองไม่เห็นก็อย่าออกมาเพ่นพ่านให้ระคายเคืองสายตาคนอื่น!" เนี่ยซวงตวาดซ้ำ ก่อนจะหันไปสั่งปั้นเซี่ย "โยนเศษเงินให้นางแล้วไล่ไปให้พ้นหน้าข้า เดี๋ยวนี้!"

ปั้นเซี่ยหยิบถุงเงินโยนใส่ตักหญิงชราอย่างแรง "รับไป แล้วรีบไสหัวไปซะ!"

จากนั้น สองนายบ่าวก็เดินเชิดหน้าผ่านฝูงชนออกไป ทิ้งให้ชาวบ้านมองตามด้วยสายตาเกลียดชัง เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึงไล่หลังไปไม่ขาดสาย

"โหดร้ายเกินไปแล้ว! รังแกได้แม้กระทั่งคนแก่ไม่มีทางสู้"

"สมคำร่ำลือจริงๆ สตรีชั่วช้าแห่งสกุลเนี่ย จิตใจทำด้วยอะไร"

บนชั้นสอง มู่หรงจิ่งมองเหตุการณ์นั้นด้วยสายตานิ่งสงบ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขาเป็นคนช่างสังเกตยิ่งกว่าผู้ใด ย่อมมองเห็นสิ่งที่คนทั่วไปมองข้าม

จังหวะที่ปั้นเซี่ยโยนถุงเงินใส่ตักหญิงชราผู้นั้น แม้จะดูเหมือนการขว้างปาด้วยความดูแคลน แต่ถุงเงินนั้นกลับมีความหนักอึ้งผิดปกติ หากเป็นเศษเงินธรรมดาคงไม่หนักเพียงนั้น และจังหวะที่เนี่ยซวงสะบัดแส้นั้น ปลายแส้ไม่ได้เฉียดร่างหญิงชราเลยแม้แต่น้อย มันฟาดลงบนพื้นดินในระยะที่คำนวณมาอย่างดี เพื่อสร้างเสียงข่มขู่แต่ไม่ให้เกิดอันตราย

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เนี่ยซวงเดินผ่านหญิงชรา เขาเห็นนางแอบขยิบตาให้หญิงชรา เป็นสัญญาณที่รวดเร็วเสียจนแทบมองไม่ทัน

"พั่วจวิน" มู่หรงจิ่งเอ่ยเรียกเสียงต่ำ

"พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง"

"ส่งคนไปดูหญิงชราผู้นั้น ดูว่าในถุงเงินมีสิ่งใด"

พั่วจวินรับคำสั่งแล้วหายตัวไปอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วครู่เขาก็กลับมารายงานด้วยสีหน้าแปลกใจ

"ทูลท่านอ๋อง ในถุงเงินนั้นมิใช่เศษเงินขอรับ แต่เป็นก้อนเงินตำลึงจำนวนมาก มากพอให้หญิงชราผู้นั้นซื้อที่นาและปลูกบ้านหลังเล็กๆ ได้เลย แล้วยังมีเทียบยาสำหรับรักษาอาการตาฝ้าฟางแนบมาด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

มู่หรงจิ่งฟังแล้วเลิกคิ้วสูง รอยยิ้มมุมปากยิ่งลึกล้ำขึ้นไปอีก

"แสร้งทำเป็นด่าทอ ขับไล่ไสส่ง แต่แท้จริงกลับมอบเงินทองและยารักษาให้ เนี่ยซวง... เจ้าช่างเป็นสตรีที่น่าสนใจยิ่งนัก"

เขานึกถึงข่าวลือที่นางจ้างคนมาป่าวประกาศเมื่อครู่ แล้วปะติดปะต่อเรื่องราวในหัว นางจงใจสร้างภาพลักษณ์เลวร้ายเพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริง หรือมีเหตุผลอื่นใดแอบแฝงกันแน่

ในราชสำนักที่เต็มไปด้วยคนสวมหน้ากากเข้าหากัน ทุกคนต่างพยายามสร้างภาพลักษณ์ว่าเป็นคนดีมีเมตตา เพื่อแย่งชิงอำนาจและความศรัทธา แต่สตรีผู้นี้กลับทำตรงกันข้าม นางทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อทำลายชื่อเสียงตนเอง

"ท่านอ๋อง พระองค์จะทรงทำเช่นไรต่อไปพ่ะย่ะค่ะ จะให้คนจับตาดูนางหรือไม่" พั่วจวินถาม

มู่หรงจิ่งลุกขึ้นยืน ร่างสูงสง่าแผ่กลิ่นอายกดดันที่ทำให้ผู้คนรอบข้างต้องรีบหลบสายตา เขาปัดชายเสื้อคลุมตัวยาวพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นแต่แฝงความหมายนัย

"แน่นอน สตรีที่กล้าเล่นละครตบตาคนทั้งเมืองเช่นนี้ เปิ่นหวางจะปล่อยผ่านไปได้อย่างไร ข้าอยากจะรู้นักว่าภายใต้หน้ากากสตรีชั่วช้านั่น นางยังซุกซ่อนความลับอะไรไว้อีกบ้าง"

เขาเดินออกจากโรงน้ำชา สายตามองไปยังทิศทางที่รถม้าของจวนแม่ทัพเพิ่งแล่นจากไป

"สตรีชั่วช้าอันดับหนึ่งกับยมทูตหน้าหยก... ฟังดูแล้วก็น่าสนุกดีมิใช่หรือ"

ทางด้านเนี่ยซวงที่เพิ่งขึ้นมาบนรถม้า ทันทีที่ประตูปิดลงและผ้าม่านถูกดึงลงมาปิดกั้นสายตาจากภายนอก ร่างที่เคยยืนเชิดหน้าอย่างหยิ่งผยองก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากับเบาะนุ่มๆ ทันที นางถอดหมวกที่มีผ้าคลุมหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้างดงามที่บัดนี้เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

"เฮ้อ... เมื่อกี้ข้าเล่นใหญ่ไปหรือไม่นะ ปั้นเซี่ย" นางบ่นอุบอิบ พลางนวดแก้มตัวเองที่เมื่อครู่ต้องเกร็งปั้นหน้าดุ

"กำลังดีเลยเจ้าค่ะคุณหนู" ปั้นเซี่ยรินน้ำชาส่งให้นายสาว "แต่ตอนที่ท่านฟาดแส้ลงพื้น ฝุ่นตลบจนข้าสำลักแทบแย่ คราวหน้าท่านเบามือหน่อยนะเจ้าคะ"

"ช่วยไม่ได้นี่นา ถ้าไม่ทำรุนแรง พวกชาวบ้านจะเชื่อหรือว่าข้าร้ายกาจจริงๆ" เนี่ยซวงรับน้ำชามาดื่มรวดเดียวหมด "ว่าแต่ท่านยายผู้นั้นคงไม่ตกใจจนขวัญหายไปแล้วนะ"

"คุณหนูวางใจเถอะเจ้าค่ะ บ่าวแอบกระซิบกับนางแล้วตอนยัดถุงเงินใส่มือ ว่าให้รีบนำเงินไปรักษาตา แล้วย้ายไปอยู่กับหลานชายที่ต่างเมือง อย่ามานั่งขอทานตรงนี้อีก"

"ดีแล้ว" เนี่ยซวงพยักหน้า ก่อนจะหยิบขนมเปี๊ยะขึ้นมากัดคำโต "วันนี้ถือว่าประสบความสำเร็จ ข่าวลือเรื่องข้ารังแกคนแก่คงแพร่สะพัดไปทั่วเมืองภายในเย็นนี้ พรุ่งนี้คงไม่มีแม่สื่อหน้าไหนกล้าเหยียบย่างเข้ามาในจวนแม่ทัพอีก"

นางเคี้ยวขนมอย่างมีความสุข "กลับจวนกันเถอะ วันนี้ข้าใช้แรงไปเยอะ ต้องกลับไปนอนชดเชยสักสิบชั่วยาม"

"เจ้าค่ะคุณหนู" ปั้นเซี่ยรับคำ

รถม้าคันหรูแล่นออกไปท่ามกลางเสียงก่นด่าของชาวบ้าน ทิ้งไว้เพียงตำนานบทใหม่ของเนี่ยซวง ที่นางบรรจงแต่งแต้มมันขึ้นมาด้วยตัวเอง...