ตอนที่ 9

คืนนั้น…

แสงจันทร์ส่องลอดผ่านช่องหน้าต่าง ม่านบางสีอ่อนพัดนิด ๆ ตามลมกลางคืน เทียนในห้องถูกจุดจนสว่างเป็นวงนุ่มล้อมเตียงใหญ่กลางตำหนัก

จีน่านั่งบนเตียงในชุดนอนผ้าไหมตัวเดิมที่เสี่ยวหลันคอยจัดให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่ผ้าบาง ๆ จะพอทำได้ เธอห่มผ้าจนถึงคอ ผมยาวถูกปล่อยสยาย แต่ใบหน้าถูกแต่งให้ดูซีดบางนิด ๆ แฝงความน่าสงสาร นัยน์ตาดูฉ่ำน้ำเหมือนคนเพิ่งร้องไห้

เสี่ยวหลันยืนรีรออยู่ใกล้ ๆ เสี่ยวไป๋รอด้านนอกเตียง เหมือนเตรียมเป็นผู้รายงานสภาพภายในตำหนัก

“ท่านเสียนเฟยเพคะ…แน่ใจนะเพคะ ว่าจะไม่แกล้งเป็นลม?”

“ไม่เอาแล้ว” จีน่าส่ายหน้า “จะเนียนหรือไม่เนียน คนอย่างเขาดูออกหมด”

เธอสูดหายใจเข้าลึก หัวใจเต้นแรงไปล่วงหน้าตั้งแต่ยังไม่ได้ยินเสียงประกาศเลยด้วยซ้ำ

แต่ไม่นาน…เสียงที่เธอทั้งคุ้นและเกลียดจะคุ้นก็ดังขึ้น

“ฝ่าบาทเสด็จจจจจ!”

เสียงประกาศของขันทีหน้าตำหนักตามด้วยเสียงฝีเท้าทหารองครักษ์ ประตูตำหนักเปิดออกอย่างมีมารยาท

หลงจวิ้นในชุดคลุมสีเข้มก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าสง่างาม ลำตัวสูงใหญ่ ดวงตาคมเย็นเฉียบกวาดมองไปรอบห้องอย่างเคยชิน ก่อนจะหยุดที่เตียง…และร่างของอิงอวี้บนเตียง

เสี่ยวไป๋รีบคุกเข่าลง “ถวายพระพรฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ท่านเสียนเฟย…วันนี้พระกายอ่อนแรงนิดหน่อยพ่ะย่ะค่ะ”

หลงจวิ้นเลิกคิ้ว “อ่อนแรง?”

ดวงตาคมหันมามองหญิงสาวบนเตียง จีน่ารู้สึกเหมือนถูกเลเซอร์สแกนทั้งตัว แต่เธอรวบรวมสติ ยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเอง แล้วทำเสียงอ่อย ๆ

“ฝ่าบาท…เสด็จมาแล้วหรือเพคะ…”

เสี่ยวหลันข้าง ๆ ขนลุกซู่ เล่นละครเก่งจนเกือบเชื่อเองแล้ว!

หลงจวิ้นเดินเข้ามาใกล้เตียง เสียงรองเท้าหนังนุ่มกระทบพื้นไม้ดังเป็นจังหวะนิ่ง ๆ เขานั่งลงข้างเตียง มองใบหน้าซีดแต่สวยของอิงอวี้ นิ้วเรียวยื่นมาจับข้อมือบางเบา...เช็คชีพจรอย่างเคย

เต้นเป็นจังหวะปกติ…

แรงดี…

ไม่เหมือนคนใกล้ตาย

ดวงตาคมจึงเหลือบมองเธออย่างรู้ทัน แต่คราวนี้…กลับมีแววสนุกแฝงอยู่ด้วย

“หืม” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “ชีพจรดูแข็งแรงดี”

“แต่หัวใจข้าอ่อนล้ามากเพคะ…” จีน่ารีบสวน “วันนี้ทั้งวันถูกคนทั้งวังมองด้วยสายตาไม่เป็นมิตร…เหนื่อยใจยิ่งกว่าร่างกายอีกเพคะ”

คำว่า “เหนื่อยใจ” ทำให้เขาชะงักนิดหนึ่ง

“ใคร…ทำให้เจ้าเหนื่อย?” น้ำเสียงเขาเปลี่ยนเป็นเย็นจัดทันที

โอ้โห…พลิกประเด็นได้ด้วย!

“ไม่มีใครกล้า ‘ทำ’ หรอกเพคะ” เธอรีบบอก “แต่สายตา…คำซุบซิบ…เสียงหัวเราะแผ่ว ๆ เวลาเดินผ่าน…มันก็พอทำให้คนรู้สึกได้ว่าเขา ‘คิด’ ยังไงกับเรา”

หลงจวิ้นเงียบไป...เงียบอย่างที่จีน่ารู้สึกได้ว่าเขากำลังคิดอะไรจริงจังอยู่

“ถ้าใครกล้าทำให้เจ้าเดือดร้อน” เขาเอ่ยช้า ๆ “เจ้าแค่เรียกชื่อข้า…ข้าจะจัดการเอง”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจจีน่าหยุดเต้นไปเสี้ยววินาที

นี่ใช่ไหม…สิ่งที่ทำให้คนทั้งวังเกลียดอิงอวี้ เพราะมีเสือเถื่อนคอยหนุนหลังแบบนี้

เธอหัวเราะในลำคอเบา ๆ “เพคะ…เพียงแต่…วันนี้ข้าอ่อนใจไปหน่อย เลยอยากพัก”

เธอจงใจเน้นคำว่า “พัก” แล้วเอียงหน้าหนีเขาน้อย ๆ ทำท่าซึม ๆ

หลงจวิ้นมองท่าทางนั้น แล้วแววตาก็เปลี่ยนไปจากหิวกระหาย…เป็นหงุดหงิดปนนุ่มนวลแปลก ๆ

“เจ้าเปลี่ยนไปมากจริง ๆ อิงอวี้” เขาพึมพำ “เมื่อก่อน…เจ้าไม่เคยยอมรับว่าตัวเองอ่อนแอ”

“ก็…” จีน่าหันกลับมายิ้มบาง ๆ “ตอนนั้นข้ายังไม่รู้ว่าการยอมรับ ‘ความอ่อนแอ’ ของตัวเอง…บางทีก็เป็นเกราะอย่างหนึ่งเหมือนกันเพคะ”

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย เหมือนกำลังพยายามเปิดอ่านหนังสือที่ปิดผนึกด้วยภาษาที่เขาไม่คุ้น

“เจ้าไปเอาคำพูดนี้มาจากไหน”

“จาก…อีกโลกหนึ่ง…ค่ะ” เธอเกือบหลุด แต่รีบเปลี่ยนคำ “จากความคิดใหม่ของข้าเองเพคะ”

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ได้อึดอัดเหมือนก่อน

หลงจวิ้นถอนหายใจเบา ๆ “เจ้าทำให้ข้าอยากจะอยู่…มากกว่าที่คิดไว้อีก”

เอ้า…จบเห่

จีน่าหัวเราะแห้ง ๆ “แหะ ๆ แต่ร่างกายข้า…วันนี้มัน…ไม่ให้ความร่วมมือนักเพคะ”

เขาเอียงหน้าเล็กน้อย ริมฝีปากยกขึ้นมุมหนึ่ง

“เจ้าเอาแต่พูดว่าร่างกายไม่ไหว…แต่ดวงตาเจ้ากลับยังสว่างอยู่” เขาโน้มตัวใกล้เข้ามาอีกนิด “หรือเจ้ากำลังลองใจข้าอยู่?”

เธอแทบกลั้นหายใจ “ข้ามิกล้าลองใจฝ่าบาทหรอกเพคะ”

“หึ” เขาหัวเราะในลำคอ “ไม่กล้า…แต่ทำอยู่”

มือใหญ่เลื่อนจากข้อมือมาจับปลายคางเธอเบา ๆ เขายกใบหน้าเธอขึ้นมาจ้องตรง ๆ สายตาคู่นั้นทั้งดิบ เฉียบคม และเจ้าเล่ห์ในเวลาเดียวกัน

“ข้าให้เวลาเจ้าเล่นละครมาสักพักแล้ว” เขากระซิบ “นี่คือฉากสุดท้ายของคืนนี้ หรือเจ้าจะยังด้นสดต่อไปได้อีก?”

ให้ตายเถอะ…เขาดูออกตั้งแต่แรกจริง ๆ นั่นแหละ

จีน่ากลืนน้ำลายดังอึก “ฝ่าบาท…ไม่สนุกเหรอเพคะ?”

เขาชะงักไปนิดหนึ่งกับคำถามนั้น “…หมายความว่า?”

“ก็…” เธอยิ้มมุมปาก “ในทั้งวังหลัง มีใครกล้ากวนฝ่าบาทแบบนี้นอกจากข้าไหมเพคะ?”

คำถามง่าย ๆ แต่ตรงจุด ทำให้เขาหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง

“ไม่มี” เขาตอบอย่างไม่ลังเล “และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทั้งวังกลัวเจ้า…แต่ข้ากลับติดใจเจ้า”

คำว่า “ติดใจ” ทำให้ใบหน้าจีน่าร้อนผ่าวถึงใบหู เขาโน้มตัวใกล้เข้ามาอีก จนตอนนี้โลกทั้งใบของเธอเหลือเพียงกลิ่นกายอุ่น ๆ เสียงทุ้มต่ำ และดวงตาคมเข้มที่อยู่ใกล้อย่างอันตราย

“คืนนี้…” เขาเอ่ยช้า ๆ “ข้าจะถือว่าให้รางวัลเจ้า…ที่ทำให้ข้าหัวเราะได้”

หัวใจจีน่าเต้นแรง แปลว่า…รอด?

“แต่...”

คำว่า “แต่” ทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง

“ข้าไม่คิดจะกลับออกจากตำหนักนี้…โดยไม่ได้อยู่บนเตียงเดียวกับเจ้า” น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่ชัดเจนพอจะทำให้เลือดในกายเธอสูบฉีดแรงขึ้นทันที

“ท่าน…จะทำอะไรคะ เอ่อ เพคะ!?” จีน่าเผลอพูดตะกุกตะกัก

หลงจวิ้นไม่ได้ตอบทันที เขาเลื่อนมือจากปลายคางลงมาที่ไหล่บาง ก่อนจะจับขอบผ้าห่มเบา ๆ แล้วดันให้เธอเอนตัวลงนอนอย่างช้า ๆ แรงกดของฝ่ามือไม่ได้รุนแรง แต่แน่นพอให้เธอรู้ว่า...หนีไม่ได้

“สิ่งที่ข้าควรทำ…ในฐานะสามีของเจ้า” เขาตอบง่าย ๆ ขณะโน้มตัวลงใกล้

เตียงยวบลงน้อย ๆ เมื่อเขาขยับขึ้นมานั่งชิดใกล้ จากนั้นก็ขยับตัวทาบทับลงมาอย่างไม่รีบร้อน มืออีกข้างค้ำลงข้างศีรษะเธอ ราวกับกำลังกักเหยื่อเอาไว้ระหว่างวงแขน

จีน่าพยายามขยับถอย แต่แผ่นหลังติดหมอนและหัวเตียงไปหมดแล้ว พื้นที่หนีเหลือเท่าระยะลมหายใจของเขาเท่านั้น

“คืนนี้…คำโกหกเจ้าฟังไม่ขึ้น” เขากระซิบใกล้แก้ม “แต่ถ้าเจ้าเหนื่อยจริง…ข้าก็จะไม่โหดร้ายกับเจ้านัก”

คำว่า “ไม่โหดร้าย” ของเขา…มีความหมายกว้างเกินกว่าที่เธอจะตีความได้ในตอนนี้

ไฟในห้องยังคงสว่าง ม่านเตียงค่อย ๆ ถูกดึงปิดลง เสี่ยวหลันกับเสี่ยวไป๋ก้มศีรษะ ถอยออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้ข้างในเหลือเพียงเสียงหัวใจของสองคนที่เต้นดังไม่แพ้กัน

ภารกิจ คืนนี้ต้องไม่ขึ้นเตียง ล้มเหลวอย่างเป็นทางการ แต่ภารกิจ เลื่อนเกมให้ช้าลง ดูเหมือนจะได้ผลอยู่บ้าง…

เพราะอย่างน้อย...คืนนี้เสือเถื่อนดูจะยอมเก็บกรงเล็บไว้บางส่วน และเลือกจะค่อย ๆ ทำให้เหยื่อสิ้นแรง มากกว่าจะฉีกเหยื่อให้แหลกในคราวเดียว