ตอนที่ 8

ตอนที่ 8

“วิธีแรก...” จีน่าเริ่มเสนอ “วิธีคลาสสิกสุด...แกล้งป่วย!”

เสี่ยวหลันพยักหน้าแรง “ได้เพคะ! เมื่อวานเราพอทำแล้ว ดูเนียนพอใช้ได้ ท่านทำหน้าเหนื่อย ๆ ซีด ๆ หายใจแผ่ว ๆ …ฝ่าบาทก็ดูเป็นห่วงอยู่เหมือนกันเพคะ”

“ใช่” จีน่ายกนิ้ว “แต่ปัญหาคือ…เขาลองจับชีพจรแล้วรู้ทันไง ว่าเราไม่ได้ป่วยจริง”

ทั้งคู่เงียบ ใช่สิ…ฮ่องเต้เวอร์ชันนี้จับชีพจรเป็นอีก

เสี่ยวไป๋ยกมือขึ้นอย่างเกรงใจ “ถ้างั้น…แกล้งเป็นลมพ่ะย่ะค่ะ?”

“เป็นลม?”

“พ่ะย่ะค่ะ” เขาอธิบายต่อ “ก่อนฝ่าบาทเสด็จมา เราก็ทำให้ท่านเสียนเฟย…เหนื่อยหน่อย เดินไปเดินมา หรือแกล้งหายใจเร็ว ๆ แล้วพอฝ่าบาทเข้ามา ก็ล้มลงต่อหน้าเลยพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วถ้าเขาอุ้มไปวางบนเตียงล่ะ?” จีน่าถามกลับทันที “แล้วบอกว่า ‘งั้นข้าจะปลุกให้ฟื้นเอง’ ล่ะ?”

ทั้งเสี่ยวหลันและเสี่ยวไป๋พร้อมใจกันเงียบ ภาพในหัวเหมือนกันเป๊ะ

“ตัดแผนนี้ทิ้ง!” จีน่าปัด “ต่อไป...แกล้งเป็นผี!”

เสี่ยวหลันเบิกตากว้าง “ผี…?”

เสี่ยวไป๋ตาเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย “น่าสนใจพ่ะย่ะค่ะ”

จีน่าตาเป็นประกาย “ใช่! ในนิยายวังหลังมันต้องมีเรื่องผีตำหนักเก่าใช่ไหมล่ะ เล่าให้ฝ่าบาทฟังว่าในห้องนี้…มีผีตายโหงสิงอยู่ ถ้าพระองค์นอนที่นี่จะโดนผีหลอกแน่ ๆ แบบว่า…เสียงลากโซ่ เสียงคราง เสียง...อะไรสักอย่าง เอาให้หลอน!”

เสี่ยวหลันกลืนน้ำลาย “แต่ผี…ก็ยังกลัวฝ่าบาทอยู่นะเพคะ…”

“เอ็งไม่ต้องขัดจังหวะโว้ย…” จีน่าพึมพำ “งั้นให้เสี่ยวไป๋เป็นคนเล่า!”

สายตาสองคู่หันไปจ้องขันทีในทันที

“หม่อมฉัน…หม่อมฉันหรือพ่ะย่ะค่ะ!?” เสี่ยวไป๋ชี้นิ้วจิ้มจมูกตัวเอง

“ใช่!” จีน่ายิ้มเจ้าเล่ห์ “เจ้าหน้าเนียนสุด แถมสายเมาท์ มืออาชีพเรื่องสร้างบรรยากาศอยู่แล้ว ถ้าฝ่าบาทมาถึง…เจ้าก็เข้าไปคุกเข่ารายงานว่าเมื่อคืนมีนางกำนัลเห็นผีหญิงผมยาวยืนอยู่ปลายเตียงข้า…ตาแดง ๆ เลือดไหลเป็นทาง บลา ๆ ๆ เอาให้สมจริง!”

เสี่ยวไป๋เริ่มหน้าเสีย “แต่ถ้าฝ่าบาทตรัสว่า ‘เอาผีมาให้ข้าดู’ ข้าจะทำยังไงพ่ะย่ะค่ะ…”

“ก็…” จีน่าหันไปมองเสี่ยวหลัน

เสี่ยวหลันก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวทันที “เพคะ!? ไม่เอานะเพคะ! หม่อมฉันไม่อยากเป็นผี!”

“ไม่ได้ให้เจ้าไปตายจริง ๆ สักหน่อย!” จีน่าเอื้อมมือไปคว้าแขนนางไว้ “แค่ช่วยเอาผ้าขาวคลุมหัว ทำหน้าเลอะ ๆ หน่อย ถือเทียน…แล้วไปยืนเล็ง ๆ อยู่หน้าต่างก็พอ ฝ่าบาทจะได้ไม่อยากอยู่ตำหนักนี้นาน”

เสี่ยวหลันกลืนน้ำลายดังอึก ภาพตัวเองคลุมผ้าขาวยืนสั่นอยู่หน้าหน้าต่างผุดขึ้นมาในหัวเห็นชัดแบบ 4K

“แต่ถ้าฝ่าบาทจำได้ว่าเป็นหม่อมฉัน…หัวหม่อมฉันคงกลิ้งก่อนแน่เพคะ…”

“โอ๊ยยยย พวกเจ้านี่นะ” จีน่าฟุบหน้าลงกับโต๊ะครู่หนึ่ง “ไม่มีใครอยากเป็นนักแสดงเลยสักคน…”

ความเงียบโคจรกลับมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นเธอบ้างที่ใช้สมองแบบสาวออฟฟิศแก้ปัญหา เธอพยายามคิดให้เหมือนวางแผนงาน...วิเคราะห์ความเสี่ยง ทดสอบแผน วางแผนรับมือ

สุดท้าย…เธอก็สรุปได้ว่า

ไม่ว่าแกล้งป่วย แกล้งเป็นลม หรือแกล้งเป็นผี…ถ้าปะทะกับสมองและร่างกายของฮ่องเต้เถื่อนที่ ดื้อด้านระดับจักรพรรดิ แบบนั้น มีเปอร์เซ็นต์สูงมากที่ผลลัพธ์สุดท้ายจะคือ โดนอุ้มกลับเตียงอยู่ดี

จีน่าถอนหายใจยาวอีกครั้ง “โอเค…งั้นเราเปลี่ยนจุดหมาย”

“เปลี่ยน…?” เสี่ยวหลันถาม

“จาก ‘ไม่ให้ขึ้นเตียงเลย’ เป็น…” เธอเงยหน้าขึ้น “ทำยังไงก็ได้ให้คืนนี้จบแบบ ‘ครึ่ง ๆ กลาง ๆ’ เหมือนเมื่อคืนพอ”

“อ้อ…” เสี่ยวไป๋เริ่มเข้าใจ “คือ…หนีไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ไม่ให้ฝ่าบาท…ทรงลงแรงเต็มที่พ่ะย่ะค่ะ?”

“พูดอะไรของเจ้าเนี่ย เสี่ยวไป๋!” เสี่ยวหลันเอาข้อศอกสะกิดเขา แต่หน้าแดงจัด

แต่จีน่ากลับพยักหน้าอย่างจริงจัง “ใช่ ประมาณนั้นแหละ”

เธอยืดตัวขึ้นใหม่ ตั้งหลักอย่างคนยอมจำนนต่อโชคชะตาไปครึ่งหนึ่ง แต่ยังไม่ยอมยกธงขาวทั้งหมด

“งั้นตราบใดที่ยังหนีไม่ได้…เราก็ต้อง ‘ชะลอเกม’ ให้ได้นานที่สุด”

คำว่า “ชะลอเกม” ทำให้สองคนนั้นทำหน้ามึนเล็กน้อย แต่ก็พอเก็ตจากน้ำเสียงจริงจังของเธอ

“คืนนี้…” จีน่ายิ้มมุมปาก “เราจะใช้วิธีที่ไม่ต้องแกล้งเป็นอะไรทั้งนั้น แต่ใช้ ‘คำพูด’ กับ ‘ละคร’ แทน”

เสี่ยวหลันเอียงคอ “ละคร…?”

“ใช่” จีน่าสบตาพวกเขา “ถ้าหนีไม่ได้…ก็เล่นให้คุ้ม! ทำทุกอย่างให้เขางงจนลืมว่าเข้ามาทำอะไรตั้งแต่แรก”

เสี่ยวไป๋เริ่มยิ้มตาม เห็นเค้าลางข่าวเล่าสนุก ๆ เพิ่มอีกหนึ่งเรื่องในอนาคต

“หม่อมฉัน…เริ่มอยากเห็นแล้วพ่ะย่ะค่ะ ว่าฮ่องเต้จะทรงรับมือท่านเสียนเฟยเวอร์ชันใหม่นี้ยังไง”