เข้าสู่ระบบ
บ้านปิติภัทรไพศาล
นพ. รณพัชร์ ปิติภัทรไพศาล หรือสายฟ้าลูกชายของหมอตะวันกับจันทร์เจ้า ทันทีที่เขากลับมาถึงบ้านเหล่าแม่บ้านก็รีบวิ่งมารายงานให้คุณจันทร์เจ้าได้รับรู้ เธอวางแก้วชาลงบนโต๊ะวันนี้ลูกชายคนโตของเธอกลับมาบ้านแล้ว
"คุณแม่คะตาสายฟ้ากลับมาแล้วค่ะ"
คุณหญิงสายธารฉีกยิ้มกว้างรีบวางเครื่องประดับใส่กล่องให้เรียบร้อยจนเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา หลานชายเรียนจบเฉพาะทางด้านศัลยแพทย์ไหนจะเรียนต่อโทด้านกฎหมายการแพทย์อีก ความรู้แน่นปึกแต่กลับไม่ยอมมีเมียเสียที
"คุณย่าสวัสดีครับ คุณแม่สวัสดีครับ"
"ไหว้พระเถอะลูก ย่าดีใจที่สายฟ้าของย่ากลับบ้านได้สักที"
"งานผมยุ่งครับตอนแรกจะมาพร้อมคุณพ่อ คุณปู่บอกให้ผมรีบมา กว่าพ่อจะผ่าตัดเสร็จคงมืดค่ำพอดี"
"ใช่แล้วลูกช่วงนี้พ่องานเยอะมาก ลูกแม่ดูซูบๆไปหรือเปล่า"
"ไม่ค่อยได้ทานอาหารฝีมือคุณแม่กับคุณย่าไงครับอยู่โรงพยาบาลอะไรไวก็ต้องรีบทาน"
ได้ทีอ้อนเขาก็อ้อน เขาพาคุณย่ามานั่งสายตาก็มองไปรอบๆบ้านช่วงนี้น้องสาวเขาเรียนจบแล้วเดือนหนาวจบศัลยแพทย์เช่นเดียวกับเขาตอนนี้ก็ทำงานด้วยกันเจอหน้ากันแทบทุกวันส่วนดาวเหนือยังคงวิ่งวุ่นวายกับความฝันที่จะเป็นช่างภาพที่มีสามีรวยอยู่
"ทำไมวันนี้บ้านเราดูแปลกๆไปครับ"
จันทร์เจ้าเริ่มหน้าถอดสีเธอมองคุณแม่สามีด้วยความเป็นห่วง ลูกชายอายุจะเข้าเลขสามแล้วยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนคุณแม่จึงอยากให้หลานชายได้ทำความรู้จักกับผู้หญิงที่ท่านจัดการทาบทามเอาไว้ให้
"สวัสดีค่ะพี่สายฟ้า"
สายฟ้าหันไปมองเจ้าของเสียงด้านหลังสายตาเขาจดจ้องมองผู้หญิงผิวขาวสวมใส่ชุดเดรสสีชมพูหวานแหว๋วในมือถืออาหารว่างดูเป็นผู้หญิงเรียบร้อย เธอเดินเข้ามานั่งที่โซฟาตัวสั้นตรงข้ามกับเขา ก่อนจะนั่งก็จัดกระโปรงให้เข้าที่เป็นระเบียบเรียบร้อยดูเป็นลูกคุณหนูผู้ดี
"นี่หนูลินินย่าอยากให้ลินินมาอยู่ดูแลหลาน"
"ผมดูแลตัวเองได้ครับ อีกอย่างผมไม่ชอบคนแปลกหน้าเท่าไหร่"
"สายฟ้าย่าแก่มากแล้วนะ จะให้ย่าชื่นใจก่อนตายไม่ได้เลยหรือไง หนูลินินเป็นเด็กดีครอบครัวของเธอมีสวนผลไม้อยู่ที่จันทร์บุรีย่ากับปู่ไปพักที่รีสอร์ตของหนูลินินประจำ"
"คุณย่าครับเอาเนื้อๆเลยครับ"
"ก็ได้.... เราต้องแต่งงานกับหนูลินินจบ!"
"ฮะ!!"
จันทร์เจ้าพยักหน้าเบาๆเพื่อยืนยันอีกเสียง สายฟ้าแทบอยากจะหนีออกจากบ้านแต่ก็ทำไม่ได้ เขารู้อยู่แล้วว่าเขาอายุมากขึ้นทุกวันแต่เขายังอยากทุ่มเทกับงานไปเรื่อยๆ เขาไม่อยากมีห่วงไม่อยากมาทะเลาะกันเวลาเขาต้องทำงาน
"นี่การ์ดงานแต่งพรุ่งนี้พาหนูลินินไปแจกด้วยล่ะย่าแจกเพื่อนๆของย่าไปบ้างแล้ว"
ไม่ใช่แค่พูดคุยแต่การ์ดทุกอย่างถูกทำออกมาเรียบร้อยแล้วเขามองหน้าลินินด้วยความโมโหเพราะคิดว่าเธอใช้มารยามาทำให้ย่าของเขาทำอะไรสิ้นคิด เรื่องนี้เขาจะยอมถูกจับคลุมถุงชนไม่ได้
"ผมไม่แต่ง!"
"ลูกต้องแต่งเพราะเรื่องนี้พ่อเห็นด้วย" ตะวันเดินเข้ามาพร้อมกับลูกสาวสองคน วันนี้คงมีงานเลี้ยงฉลองของครอบครัวสองสาวฝาแฝดยืนขนาบข้างผู้เป็นพ่อ คนน้องยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียมส่วนแฝดพี่หน้านิ่งเหมือนคนไม่มีความรู้สึก
"ทุกคนทำไมไม่ถามผมเลยครับ ทำไมต้องแต่งผมไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้เลยด้วย"
"พ่อขอยืนยันว่าหนูลินินเป็นเด็กดี"
สายฟ้ามองสาวสวยฝั่งตรงข้ามด้วยความโมโหเธอไม่กล้าสู้หน้าเขาเลยได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาเขา
"ถ้าผมไม่แต่งจะเกิดอะไรขึ้นครับ"
"ย่าเป็นมะเร็ง"
"คุณย่าครับ!" เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยทำไมถึงไม่มีใครบอกเขา หญิงสาวฝั่งตรงข้ามเงยหน้ามองสบตาเขานิ่งๆแต่เขาสัมผัสได้ว่ามันไม่ปกติ เขาเจอคนไข้มาหลายรูปแบบบางคนก็แค่อยากเข้าหาทำตัวเป็นสาวเรียบร้อยเพราะเขาเคยให้สัมภาษณ์กับนักข่าวว่าเขาชอบผู้หญิงเรียบร้อยเหมือนคุณแม่ของเขา
"นะสายฟ้าทำเพื่อย่าสักครั้งเถอะนะ"
เขายังจ้องตาสาวสวยไม่ยอมละจนเห็นความแสนซนในแววตาของเธอใช่ เขาจำเธอได้แล้ว
เหตุการณ์ในอดีต
'สวัสดีค่ะคุณหมอ' สาวสวยในชุดกางเกงยีนขาสั้นเสื้อเกาะอกเปิดโชว์มาครึ่งเต้าเดินมานั่งตรงหน้า เขาในตอนนั้นยังเป็นนักศึกษาแพทย์อยู่แต่ใครๆก็มักจะเรียกเขาว่าคุณหมอกันทั้งนั้น
'ครับ' ผมเงยหน้ามองเธอด้วยความสงสัย ผมไม่เคยรู้จักเธอวันนี้ผมเหนื่อยจากการเรียนจึงมานั่งดื่มชิวๆที่ผับก่อนจะกลับคอนโด
'คุณหมอจำลินินได้ไหมคะ'
'ขอโทษครับผมจำไม่ได้และผมคิดว่าคุณไม่ควรเอามุกแบบนี้มาใช้อีกผมเบื่อผู้หญิงที่ชอบเข้าหาผู้ชายด้วยมุกแบบนี้ ขอตัวนะครับ'
สิบนาทีผ่านไปผมยืนสูบบุหรี่อยู่ที่รถผมไม่ใช่หมอแสนดีแบบพ่อ ผมเที่ยวผู้หญิง ดื่มแอลกอฮอล์แต่ผมไม่เคยจริงจังกับใคร จนผู้หญิงคนนั้นเดินมาผมเลยรีบหนีขึ้นรถแต่เธอก็ดันขึ้นรถผมตามซะงั้น
'ลงไป!'
'ไม่ค่ะ หนูมีเรื่องอยากให้คุณหมอช่วย'
'ไปบอกกู้ภัยฉันจะกลับแล้ว เฮ้ยยย!!!'
เธอไม่สนใจสิ่งที่เขาพูดเลยขาเรียวๆก้าวข้ามมานั่งบนตักเขาแขนทั้งสองข้างรีบโอบกอดคอเขาไว้แน่นใบหน้าขาวเนียนแนบชิดกันทันที
'ทำบ้าอะไรของเธอลงไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!!'
'คุณว่าที่สามีอย่าพูดแบบนี้สิคะ มาค่ะคืนนี้เราสองคนจะได้อุ่นเตียงกันสักที จุ๊บ!!'
'อื๊อออ อ๊ะ!'
เอวบางขยับร่อนเพื่อกระตุ้นจนสายฟ้าเริ่มหายใจไม่ทันเขาเปิดประตูรถหวังจะหนีให้พ้นแต่ก็ถูกมือเล็กดึงประตูกลับแถมเธอยังยื่นใบหน้าออกไปยิ้มให้คนข้างนอกอีกต่างหาก
'ผัวเมียจะเคลียร์กันไปเผือกเนอะ'
'โอ๊ยย โอ๊ยยย เบาๆฉันเจ็บนะโว้ยยัยบ้า'
___________________
สายฟ้าาาาา ไม่รู้จะพูดยังไงดีเลย
อิโรติก คอมเมดี้ ดราม่า
มีตัวละครเยอะมากเลยต้องจัดลำดับและทำการบ้านเยอะมากๆๆๆ
อย่าลืมกดหัวใจ+เพิ่มเข้าชั้น คอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจให้กันบ้างนะคะ
รุ่นพ่ออ่านได้ในเรื่อง ใคร่ก็รักคุณหมอ
นิยายของไรท์ไม่ค่อยมีนอกกายนอกใจส่วนใหญ่จะเป็นแนวหลงเมียกับเรื่องบนเตียงค่ะ
บทที่35 สารภาพผิดSai fa....บ้านปิติภัทรไพศาล ผมนั่งดูเวลาที่ข้อมือจนรถสปอร์ตหรูสองคันขับเข้ามา พ่อกับแม่ผมท่านรีบลงมารอตามด้วยคุณย่าและคุณปู่ของผมด้วย "คุณสามีใจเย็นๆนะคะยังไงทั้งสองคนก็โตแล้ว" "แจ่มเอาไม้เรียวมา!" ผมหันไปสั่งแม่บ้านทุกคนตกใจมากโดยเฉพาะลิลิน "ถึงกับจะตีกันเลยเหรอคะ!!" ลิลินรีบขยับมาขวางแต่ด้วยสภาพขาของเธอทำให้เธอต้องลงไปนั่งเหมือนเดิม ทั้งสี่คนเดินเข้ามาหมออาร์กับนาวินก็รีบดันทั้งสองสาวไปหลบด้านหลัง สายฟ้ายิ่งเลือดขึ้นหน้าเมื่อเห็นสภาพน้องสาวมีแต่รอยแดงตามลำคอ สองหนุ่มเดินมายืนตรงหน้าครอบครัวของฝ่ายหญิงไม่พอยังยกมือไหว้ขอโทษผู้ใหญ่ทุกคน แต่สายฟ้ากับง้างไม้เรียวรอ "เฮ้ยๆ ไอ้เวร!" นาวินรีบขยับถอยหลังตามด้วยหมออาร์ "คุณสามี! พอแล้วค่ะไม่ทำแบบนี้สิคะ!!!" "เงียบไปเลยลิลิน!" "สายฟ้าใจเย็นๆครับ คุณหมอห้ามลูกสิคะ" พ่อผมไม่ห้ามแถมยังมองหน้าผมเหมือนเข้าใจความรู้สึก ผมมองหน้าน้องสาวเธอสำนึกในความผิดแล้วสองขาค่อยๆก้าวเดินออกมา "รู้ไหมว่าตัวเองทำอะไรผิดบ้าง" ผมถามมือที่ถือไม้เรียวสั่นระริก "เดือนหนาวเราเป็นพี่พูดมา!" "โกหกที่บ้าน มีแฟนไม่บอก ชิงสุกก่อนห่ามค่ะ" "ดา
บทที่34เดือนหนาวกับทาสรักอย่างนาวินNC เดือนหนาว....เป็นการมาเที่ยวเพื่อชดเชยเวลา ที่ผ่านมาฉันกับพี่ชายต้องสลับกันดูแลลิลินตั้งแต่เธอป่วย ฉันกับนาวินเลยไม่ได้เจอหน้ากัน ตอนนี้มีเวลาว่างตรงกันฉันจึงนัดกันมาเที่ยวโดยที่เขาให้ฉันขับรถไปจอดไว้ที่คอนโด สุดท้ายก็ความแตกจนได้ลิลินไลน์มาบอกว่าพี่ชายฉันรู้เรื่องแล้ว ไหนๆก็รู้เรื่องแล้วฉันจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเซลฟี่โดยมีมืออุ่นๆโอบไหล่ของฉันอยู่ นาวินติดสกิลชิปมาก ต้องจับ ต้องจูบ ต้องคลอเคลียอยู่ตลอดเวลา "ไอ้สายฟ้าโทรมาแป๊บนึงนะคะที่รัก" ก่อนจะลุกยังหอมแก้มซ้ายขวาสลับกันจนสายเกือบหลุดไป "ฮัลโหล เปิดกล้องทำไมกูไม่ได้อยากเห็นหน้ามึง-_-" (ตั้งแต่เมื่อไหร่-_-)"มึงต้องให้กูอธิบายท่าด้วยไหม" (ไอ้เหี้ยกูบอกแล้วว่ากูขอล่ะ น้องกูต้องได้เจอคนดีๆไม่ใช่มึง)"แล้วกูไม่ดีตรงไหน กูเป็นผู้บริหารโรงแรม ไหนจะบริหารบริษัทเครื่องสำอาง เป็นหุ้นส่วนกับบริษัทขนส่งมีหุ้นแบรนด์วาริส เป็นสปอนเซอร์หลักให้ค่ายนักแสดงของแม่มึง กูมีผับ มีธุรกิจที่ทำร่วมกับไอ้ไทก้ามึงก็รู้ว่ามันมหาศาลแค่ไหน เรื่องผู้หญิงมึงถามใครก็ได้กูเลิกขาดมานานแล้ว คนอย่างกูถ้าหยุดคือหยุด มึง
บทที่33ดาวเหนือกับการแก้บน3วัน3คืนNCดาวเหนือ.... ฉันออกเดินทางมาหาที่สวีทหวานกับคุณหมออาร์สองต่อสองจะบอกอะไรให้นะฉันโกหกที่บ้านว่ามาถ่ายโลเคชันให้พี่ตุลา แต่ก็ดันมาความแตกซะได้ ลิลินไลน์มาบอกว่าพี่สายฟ้ารู้เรื่องแล้วฉันจึงตัดปัญหาด้วยการปิดเครื่องไม่ติดต่อกับใครทั้งนั้น "ตัวเล็กครับจะบอกพี่ได้หรือยังทำไมถึงต้องให้พี่ลางานตั้งสี่วัน^^" "ตอนลิลินเกิดอุบัติเหตุหนูบนไว้ค่ะ""ฮ่าๆๆ บนอะไรครับตัวเล็ก^^" "จะมีอะไรกับพี่หมอสามวันสามคืนค่ะ-_-" O_o" คนตัวสูงนั่งเงียบจนถึงจุดหมายปลายทาง เขารู้ว่าการมาครั้งนี้ต้องเสียตัวแน่แต่เขาไม่คิดว่าจะต้องเสียพลังงานถึงสามวันสามคืน "พร้อมแล้วค่ะ" "เดี๋ยวก่อนครับตัวเล็ก บรรยากาศข้างนอกกำลังดีเลยเราไปเดินเล่นกันก่อนดีไหม" "มันจะไม่ครบตามจำนวนนะสิ-_-" "ตัวเล็กครับ...." พอเจอน้ำเสียงออดอ้อนเข้าดาวเหนือก็จำยอมทุกอย่างเธอเดินเคียงคู่กับหมออาร์มาที่ชายหาด "ทำอะไรคะ" ดาวเหนือมองโทรศัพท์ของหมออาร์เขากำลังตอบแชตเพื่อนรักอย่างสายฟ้าพี่ชายของดาวเหนือ "ไอ้สายฟ้ามันถามว่าพี่อยู่กับเราใช่ไหม""แล้วพี่ตอบไปว่าไงคะ" "ใช่ พี่อยู่กับเรา^^" "พี่หมอว่าพี่สายฟ้
บทที่32ความจริงบางอย่างวันนี้คุณสามีต้องลงไปดูเคสที่เขารับผิดชอบฉันเลยต้องอยู่กับดาวเหนือจึงถือโอกาสถามถึงสถานะของเธอกับหมออาร์ เพราะฉันคิดว่าการไปค่ายอาสาที่ผ่านมาหมออาร์จะมีข่าวดีกับเดือนหนาวเสียอีก ดาวเหนือเล่าถึงความรู้สึกของเธอกับหมออาร์ให้ฟังตอนนี้เธอคบกันเงียบๆไม่กล้าบอกใครเพราะกลัวพ่อเธอว่า ส่วนเดือนหนาวก็แอบคบหากับนาวินเงียบๆเช่นกัน เอาเป็นว่าฉันเข้าใจทุกๆคนพอคุณสามีกลับขึ้นมาหาฉันก็เปลี่ยนเรื่องคุย เขาพาฉันมาสูดอากาศด้านนอกฉันอยากจะขอบคุณเขาเหลือเกินตอนนี้pm2.5เต็มปอดฉันแล้ว โรแมนติกสุดๆ -_-" "คุณสามีคะ คุณเมเม่เธอมีลูกแล้วเหรอคะ" "ใช่ เมเม่มีลูกตั้งแต่เรียนแล้วพ่อของเมเม่ก็อยู่ที่นี่เป็นอาจารย์หมอทั้งบ้านเลย" "ใครเป็นสามีของคุณเมเม่คะ" "ไทก้า" "คุณไทก้าที่มางานแต่งเราเหรอ คนหล่อๆที่พยายามเข้าหาคุณเมเม่นี่เอง เขาเลิกกันเหรอคะ" "เรื่องชาวบ้านเนี่ยพลาดไม่ได้เลยใช่ไหมฮะ" "แฮร่ๆ" "เมเม่มีพี่น้องสองคน น้องชายอยู่รุ่นเดียวกับไอ้เซนต์เป็นหมอจิตแพทย์เหมือนกันแต่เมเม่จบบริหาร มีธุรกิจส่วนตัวเลี้ยงลูกกับครอบครัวของเธอ ตอนที่ท้องไอ้ไทก้ามันไม่รู้เพราะเรียนจบมอปลายมันก็ไปฝรั
บทที่31บททดสอบ(คนไข้มีสิทธิ์ที่จะมองไม่เห็น70%ครับ) นี่คือสิ่งแรกที่ฉันได้ยิน ฉันพยายามลืมตาแต่กลับมองอะไรไม่เห็นเพราะถูกปิดตาไว้ทั้งสองข้าง เสียงแม่ฉันร้องไห้ เสียงคุณป้าปลอบใจแม่ฉัน เสียงดาวเหนือบนเจ้าพ่อหลาวเหล็กอยู่ข้างๆฉันว่าจะยอมเสียตัว3วัน3คืนให้แฟนของเธอ เธอมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่? และเสียงสุดท้ายเสียงคุณสามีให้กำลังใจฉัน "ลิลินถ้าเธอมองไม่เห็นฉันจะเป็นดวงตาให้เธอเอง ขอแค่เธอกลับมาหาฉันกับลูกนะลิลิน" โธ่คุณสามีทำไมถึงได้แสนดีขนาดนี้นะ ฉันนอนฟังเสียงคุยกันของทุกคนที่มาเยี่ยมตั้งแต่เช้าคุณสามีของฉันถูกบังคับให้ไปทานข้าวดาวเหนือจึงอาสาอยู่เฝ้าฉัน ช่วงที่เธอเข้าห้องน้ำฉันลองขยับตัวแล้วฉันยกแขนได้ ยกขาได้แต่อีกข้างยกไม่ขึ้นส่วนตาฉันเห็นแสงรางๆฉันมองได้ไม่เต็มที่"ตัวเล็กครับพี่ซื้อนมสดมาฝาก" เสียงหมออาร์ คือไรวะ มีอะไรที่ฉันยังไม่รู้อีกเหรอหมออาร์ทำไมเสียงหวานแบบนี้ "พี่หมอคะ ถ้าลิลินเป็นเจ้าหญิงนิทราขึ้นมาจะทำยังไงคะ เด็กๆในท้องจะปลอดภัยใช่ไหม""ไม่ถึงขั้นนั้นหรอกครับตัวเล็ก ร่างกายของลิลินกำลังฟื้นฟู เราทำได้แค่ดูแลให้ยาและให้กำลังใจกัน" ฉันพยายามเพ่งสายตาผ่านผ้าก๊อซที่พันอ
บทที่30ยื้อชีวิตSai fa.... ผมออกจากห้องผ่าตัดก็รีบตรงดิ่งเข้าห้องของผมเพื่อหยิบโทรศัพท์โทรหาลิลินเหมือนทุกครั้งแต่ไม่ทันได้โทรเสียงเหมือนอะไรตกลงมาแตกก็ดังขึ้นภายในห้องทำงานของผมเพล้ง!!! ผมหันไปมองรูปแต่งงานของผมที่ฝาผนังห้องจู่ๆมันก็หล่นลงมาแตกกระจายเต็มพื้นห้องผมรีบโทรตามแม่บ้านขึ้นมาทำความสะอาดเก็บเศษกระจกออกไปส่วนรูปของลิลินผมมองดูแล้วใจหวิวๆแกร๊ก!! "สายฟ้า!!" ตะวันวิ่งหน้าตาตื่นมาหาลูกชายพอเห็นกรอบรูปลูกสะใภ้หล่นลงมาก็รีบเดินเข้าไปหาลูกชายด้วยความเป็นห่วง "สงสัยผมแขวนหมิ่นครับพ่อ" ถึงจะพูดไปแบบนั้นแต่ลึกๆแล้วเขาก็ไม่สบายใจอยู่ดี ตอนนี้จิตใจเป็นห่วงภรรยาจนอยากจะโทรหาแต่พอมองหน้าพ่อของตัวเองความกังวลใจก็ทำให้เขารีบถามไถ่จนผู้เป็นพ่ออึกอักพูดอะไรไม่ออก "มีอะไรหรือเปล่าครับพ่อ" "สายฟ้าพ่อกำลังให้น้องบินกลับนะอีกสักพักคงถึงตอนนี้กำลังขึ้นเครื่องแล้ว" "ทำไมครับ น้องเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมต้องรีบกลับ!" "น้องไม่ได้เป็นอะไรครับลูกแต่...." "อะไรครับ" "สายฟ้าฟังพ่อนะ รถของลิลินตกเหวตอนนี้เจ้าหน้าที่กำลังกู้ซากรถ ส่วนลิลินปู่กำลังส่งมารักษาตัวที่นี่" เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจผม น้ำ







